บทที่ 725 การเอาตัวรอดล้มเหลว

คำพูดนี้เหมือนก้อนหินจมลงไปในมหาสมุทร ไม่มีใครตอบเธอ

มองซ้ายทีขวาที คนรอบกายเหมือนหูหนวก แต่ละคนก้มหน้าก้มตาที่แสนดุร้าย ราวกับถ้าเธอพูดอีกประโยคเดียว อีกฝ่ายจะกลืนกินเธอได้

เบญญารู้ว่าตัวเองไม่ใช่คู่ปรับอีกฝ่าย จึงใช้ไม้แข็งไม่ได้ ทำได้แค่ใช้ไหวพริบสติปัญญา

“นี่พวกพี่ พวกพี่ต้องการอะไร?” โจรเรียกค่าไถ่ทั่วไปควรโทรไปขู่เอาเงินไม่ใช่เหรอ? ทำไมพวกเขาไม่ทำอะไรเลยสักนิด?

ขึ้นรถมานานแล้ว แต่ละคนไม่เปล่งเสียง แค่ขับรถอย่างรวดเร็ว!

“เอางี้แล้วกัน พวกนายต้องการอะไร? พวกนายบอกฉัน!” เบญยืดอก แค่รู้สึกบริเวณไหล่เจ็บปวด แต่ก็ยังขมวดคิ้วฝืนความเจ็บปวดพูดขึ้น “ฉันให้นายได้ทุกอย่างจริงๆ นะ พวกนายเชื่อฉันสิ!”

เธอไม่ได้แสดงฐานะออกมา แต่รู้สึกได้รางๆ ว่าเผยฐานะออกมาแล้ว

นึกย้อนไปถึงทั้งกระบวนการการลักพาตัว เริ่มตั้งแต่พัสดุหนึ่ง ฉะนั้น……นี่เป็นการลักพาตัวที่มีการวางแผนล่วงหน้า

เบญญาเอ่ยปากอีกครั้ง เสียงอ่อนลงมาก “พวกนายเป็นใครกัน? ฉันไม่ได้เกลียดชังกับพวกนาย หน้าก็ไม่เคยเห็นมาก่อน พวกนายช่วยคนอื่นทำงานใช่ไหม?”

“หล่อนให้ประโยชน์พวกนายแค่ไหน?” เบญลองเจรจากับพวกเขา “ฉันให้พวกนายสองเท่า สามเท่าก็ยังได้! แค่พวกนายเอ่ยปาก!”

เสียงเธอน่าฟังอยู่แล้ว พูดคนเดียวภายในรถ พวกเขาไม่ตอบ ก็ไม่รู้สึกหนวกหู

เบญพบว่ารถขับออกมาจากเขตตัวเมืองแล้ว ในใจเธอหวาดกลัว “พวกนายต้องการอะไรกันแน่?” เสียงเธอสั่นเล็กน้อย หมดหนทาง ลำคอสะอึกสะอื้น

“ต้องการเธอ” พัฒน์ที่เงียบมาโดยตลอดเอ่ยปากขึ้น

ทำให้หญิงสาวหดหน้าอกด้วยความกลัว! ทั้งร่างแข็งทื่อทันใด! “ฉ-ฉันไปขัดใจพวกนายตอนไหน? พวกนายเป็นใครกันแน่?” เธอระงับความตื่นตระหนกในดวงตา

ไม่มีใครตอบคำถามเธอ ภายในรถเงียบสงัด

สมองเธอผุดร่างหนึ่งขึ้นมาฉับพลัน คู่หมั้นวริศเป็นคนบงการหรือเปล่านะ?

“หล่อนให้ผลประโยชน์อะไรพวกนาย? คุ้มที่พวกนายช่วยเธอทำผิดกฎหมายเหรอ?” เบญตื่นตระหนกกระวนกระวาย พูดขึ้นอย่างร้อนรน “ฉันให้ได้สิบเท่า! พวกนายปล่อยฉัน เรามาทำข้อตกลงกันดีไหม? ดีไหมฮะ? ฉันขอร้อง!”

ขณะพูดก็ร้องไห้ตะโกนอ้อนวอน เธอร้อนรนใจจนร้องไห้ออกมา

พัฒน์เหยียบคันเร่งอย่างแรง ขณะเร่งความเร็วรถก็หันมาเล็กน้อย เบญญาเห็นหน้าเขาเย็นชาดุจน้ำแข็ง ก็พลันตกใจกลัวจนสูดจมูก ไม่กล้าเปล่งเสียงแล้ว

ความกลัวครอบงำหัวใจเธอ วินาทีต่อมา เธอก็นึกถึงการกระโดดออกจากรถ!