บทที่ 729 ไม่ต้องรีบร้อนปฏิเสธ

ในเวลานี้ ญาณีกำลังนั่งในร้านอาหารแห่งหนึ่ง เธอกำลังรอชัยเดชอยู่

ได้รับสายที่นุชวราซักถาม เธอค่อนข้างโกรธ ไม่ชอบนิสัยลังเล มีแค่การขุดรากถอนโคนพวกคนอื่นเท่านั้น ถึงจะได้รับความสุข

และได้รับสายจากเด็กน้อย หัวสมองเธอระเบิดตู้มออกมา แสดงว่าเมื่อครู่นี้ที่นุชวราโทรมาโดนเขาแอบฟังแล้ว

กำโทรศัพท์แน่น ญาณีเกลียดชังนุชวราทันใด “ทนไม่ไหวแล้ว ทำอะไรหงุดหงิดไปหมด! ไม่เข้าใจเลยว่ารอบตัวเกิดอะไรขึ้น!”

เจอเพื่อนร่วมทีมกากจริงๆ!

ภีมพลรู้แล้ว……ในใจญาณีกังวลไม่สบายใจ ยากที่จะจินตนาการสิ่งที่กำลังรอตนอยู่

ขณะที่ในใจเธอลนลานกลัดกลุ้ม หน้าประตูก็มีร่างชายวัยกลางคนปรากฏขึ้น

ชัยเดชเข้าประตูมาก็เห็นเธอทันที มุมปากยกยิ้มเบาๆ แล้วก้าวเดินมาหาเธอ

สบสายตาชายคนนั้น ญาณีก็เก็บความคิดอย่างรวดเร็ว

เห็นใบหน้าชราวัยนี้ เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงค่ำคืนเหมือนฝันร้าย……เหลือเพียงความสะอิดสะเอียนที่มีต่อเขา!

แต่เธอต้องอดทน

“สั่งอาหารก่อนสิ” ชัยเดชนั่งฝั่งตรงข้ามเธอ กวักมือเรียกบริกร จากนั้นก็ยิ้มขณะมองเธอ “คุณญาณีวันนี้อยากกินอะไร? ฉันเลี้ยงเอง”

มุมปากเขามีรอยยิ้ม ท่าทางอารมณ์ดีมาก

“แล้วแต่ค่ะ”

เขาไม่มีอารมณ์ทานอาหารกับเขา ชัยเดชรู้ดี แต่เขาไม่เสียใจสักนิด แถมยังยิ้มกว้างขึ้นอีก พูดกับบริกร——

“งั้นก็ตามใจ อยู่กับคนที่ชอบ กินอะไรก็อร่อยทั้งนั้นแหละ นายดูแล้วช่วยสั่งหน่อย เอาจำนวนสำหรับสองคน ไม่ต้องเยอะเกิน”

“ได้ครับ คุณผู้ชาย” บริกรเจอคนที่เรียบง่ายสบายๆ แบบนี้เป็นครั้งแรก

บริกรหันตัวเดินออกไป สายตาชัยเดชมองร่างญาณี “เห็นชัดเลยว่านอนหลับไม่สนิททั้งคืน ใต้ตาลึกขนาดนี้”

เขานึกถึงเรื่องเมื่อคืนเช่นกัน

แววตาญาณีเรียบเฉย “พฤติกรรมนายมันผิดกฎหมาย ฉันฟ้องรองนายได้ทั้งหมด”