บทที่ 730 ชีวิตจบเห่อย่างแท้จริง

ชัยเดชรู้ว่าจะเกิดผลลัพธ์แบบนี้ ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของตัวเอง

“แต่ฉันไม่ยอมแต่งงานกับนาย” ญาณีมีหลักการของตัวเองเช่นกัน “จดทะเบียนสมรสกับนายไม่ได้” เธอต้องยึดตามขอบเขตสุดท้ายของตัวเอง

“มีความต้องการอื่นอีกไหม?” ชัยเดชถาม “เธอพูดมันออกมาให้หมดก่อน”

ในใจญาณีรู้ดี ตกลงเป็นผู้หญิงของเขา หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องปรนเปรอนอนกับเขา

“ฉันไม่อยากเปิดเผย” เธอพูดออกมาชัดเจน “ทุกคนในบริษัทจะรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเราไม่ได้”

“ได้” เขาสบายๆ “เรื่องนี้ไม่มีปัญหา”

“ฉันไม่อยู่บ้านนาย” ญาณีพูด “หนึ่งเดือนไปสามครั้ง นายโทรหาฉันล่วงหน้าก็พอ”

“สามครั้ง?” ชัยเดชถามอย่างไม่พอใจ “เธอเป็นผู้หญิงเฝ้าประตูหรือไง? อาทิตย์ละสองครั้ง วันจันทร์กับวันพฤหัสบดี”

“……” ญาณีมองออกถึงอารมณ์ปั่นป่วนของเขา ไม่กล้าต่อรอง ยังไงก็ต้องให้เขาจัดการตัวปัญหาใหญ่อย่างทิพานัน

การนิ่งเงียบของเธอ ถือว่าเธอยอมรับโดยปริยาย

ในเวลานี้ บริกรก็เริ่มมาเสิร์ฟอาหาร ชัยเดชก็เปลี่ยนเรื่องอย่างสบายๆ “นายเลือกเก่งจริงๆ ไก่ย่างร้านนี้เด็ดสุด เธอชิมก่อนเลย”

ขณะที่พูด เขาหั่นชิ้นหนึ่งส่งไปในจานตรงหน้าเธอเหมือนเป็นผู้ชายอบอุ่น

“นายจะจัดการทิพานันให้เมื่อไร?” ญาณีพูด “ฉันไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับหล่อน แค่รู้ว่าเธออายุ 55 ปี อยู่เมืองไนร์ก้า แล้วก็มีเบอร์โทรศัพท์”

“มีเบอร์โทรศัพท์ก็หาง่าย” ชัยเดชพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ “ฉันยังไม่ให้หล่อนตายตอนนี้ แต่ควบคุมหล่อนไว้ ไม่ให้หล่อนไปก่อปัญหากับเธอ”

คำพูดนี้ทำให้หน้าอกญาณีหดตัวด้วยความกลัว ยกสายตาขึ้นมองเขา “นายหมายความว่าไง?”

“เธอไม่ใช่ลูกกระต่ายขาว” ชายคนนั้นตอบอย่างชัดเจน “ไม่มีหมากอย่างหล่อน เธอจะเป็นผู้หญิงของฉันอย่างเชื่อฟังได้ยังไง? ถ้าฉันฆ่าหล่อนพรุ่งนี้ เธอยังสนใจฉันอยู่ไหม? เธอจะเอาอะไรมารับประกัน?”

“……”