บทที่ 731 เบญญา คุณชอบผมไหม?

แต่แม่ของเธอกลับเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามองเลยแม้แต่น้อย

“คุณแม่คะ!” ญาณีเดินตามไป แต่กลับถูกผู้ชายสองคนห้ามไว้ จากนั้นพวกเขาก็ดึงเสื้อผ้าของเธอ

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกสิ้นหวังขนาดนี้ “อย่า! อย่านะ ช่วยด้วย”

ฝันร้ายแบบนั้น ญาณีไม่กล้าแม้แต่จะคิด มันอยู่ในความทรงจำของเธอไม่เคยหายไปไหน

ผ่านมาตั้งหลายปี เธอตั้งใจจะลืมมันไป

แต่ทุกคืนที่ฝนตกลง เธอยังคงนึกถึงมัน...

ในวิลล่าแห่งหนึ่ง

กรินทร์ล้างแผลให้เบญญา จากนั้นก็ทายาและพันแผล “ถูกแผ่นเหล็กที่มีสนิมกรีดอาจจะเป็นรอยแผลเป็น ต้องทายานี้ให้ตรงเวลา”

“ขอบคุณค่ะหมอกรินทร์” เบญญาเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความเสียใจ เธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

วริศที่นั่งอยู่ข้างเธอก็จับมือเธออยู่ตลอด

“ขอบคุณนะหมอกรินทร์” วริศรู้สึกขอบคุณเขา

กรินทร์มีสีหน้าอ่อนโยน “ไม่เป็นไร แขนคงต้องพักฟื้นสักสองสามวัน อย่าหิ้วของหนัก ผมตรวจดูแล้ว กระดูกไม่ได้หัก”

“ฉันอยากกลับบ้าน...” เบญญาอยากร้องไห้ เธอน้ำตาคลอ นึกถึงนาทีที่ตัวเองถูกลักพาตัว เธอก็สั่นไปทั้งตัว

วริศอุ้มเธอ “ได้ ผมไปส่งคุณเอง”

กรินทร์สังเกตเห็นเธอผิดปกติ “เดี๋ยวก่อน” เขารีบไปหยิบยาออกมาขวดหนึ่ง “ยานี้กินวันละสองเม็ดก่อนนอน ช่วยให้หลับสบาย”

เบญญายื่นมือออกไปรับมา “ขอบคุณค่ะ”

วริศมองไปที่กรินทร์ “อย่างนั้นพวกเราขอตัวก่อนนะ”

“อืม”

อุ้มเบญญาออกมาจากห้องนั่งเล่น และอุ้มเธอไปขึ้นรถลัมโบร์กินี “กันต์ธี รบกวนส่งเธอกลับบ้านด้วย”