บทที่ 73 จะเจอที่หมู่บ้านซันไลต์ไหม?

“รีบปล่อยฉันเร็วเข้า!” นภาลัยกอดคอเขาแน่น กลัวเขาเหวี่ยงเธอตก “นายระวังด้วย! ทำไมซนแบบนี้?”

สาวินตื่นเต้นเกินไป หมุนสิบกว่ารอบถึงจะยอมวางลง!

“คราวนี้อยู่กี่วัน?”

“ยังไงก็ไม่ใช่วันสองวัน รีบช่วยขนของหน่อย!”

“ครับ!”

พอเปิดท้ายรถ มีกล่องของขวัญและกระเป๋าเดินทาง สาวินช่วยเหลือพลางถามขึ้น “เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ? คุณย้ายกลับมาอยู่จริงเหรอ? โดนไอ้ชั่วนั่นไล่กลับมาเหรอ?”

เธอหันตาไปทันที แววตาสังหารจนเขารีบเงียบ

ทั้งสองย้ายของกลับเข้าไปในบ้านแล้ว นภาลัยก็อธิบาย “ที่นี่คือบ้านฉัน แล้วก็ต่อไปห้ามเรียกเขาว่าไอ้ชั่วอีก เขาคือพ่อของแชมป์กับขวัญข้าว ต้องสร้างภาพลักษณ์ดีๆ”

“เข้าใจแล้วครับ อาจารย์”

“ช่วงนี้ลุงรณิศเป็นยังไงบ้าง?” นภาลัยเตรียมผลไม้บางส่วนแล้ว “ช่วงนี้ไม่ได้ทำงานที่นาใช่เปล่า?”

“เปล่าครับ ผมไปกำชับวันละสามครั้ง ฟื้นตัวพอสมควรแล้ว เมื่อวานช่วยเขาตัดด้ายด้วย”

“ก็ดีแล้ว” นภาลัยยื่นถุงให้เขา “ถือไป ไปเยี่ยมลุงรณิศด้วยกัน!”

เมื่อใกล้ถึงบ้านลุงรณิศ ป้าเพ็ญก็เห็นพวกเขาแต่ไกล ออกมาต้อนรับอย่างกระตือรือร้นและตื่นเต้น ในคำพูดและสีหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง

ชาวบ้านบางส่วนละแวกนั้นเมื่อได้ยินก็รีบมา สำหรับการกลับหมู่บ้านของผู้ใหญ่บ้านก็เป็นเรื่องที่น่าตกใจและน่ายินดี

คำถามที่ถามมากที่สุดก็คือ——

“ผู้ใหญ่บ้าน คุณยังจะไปอีกไหม?”

“ได้ยินว่ากลับมาคราวนี้คุณเอากระเป๋าเดินทางมาด้วย ตั้งใจจะอยู่สักพักหนึ่งใช่ไหม?”

“ผู้ใหญ่บ้าน คุณกลับมาได้เราก็ดีใจมากจริงๆ!”

นภาลัยพยักหน้า “ใช่ค่ะ! คลาสฝึกวาดภาพของเด็กๆ ที่สัญญาไว้ยังเหลืออีกสิบบท วันนี้ตอนบ่ายจะสอนต่อ การปลูกพืชในหมู่บ้านก็ต้องปรึกษาพูดคุยเกี่ยวกับกำหนดการแล้ว ปีหน้าพวกคุณอยากปลูกอะไร?”

พอเริ่มหัวข้อ ทุกคนก็พูดคุยแลกเปลี่ยนกัน หยุดไม่ได้เลย

พวกชาวบ้านเชื่อใจนภาลัยเป็นพิเศษ จึงบอกความคิดในใจกับเธอโดยไม่เก็บเอาไว้

ก็คุยกันที่บ้านลุงรณิศแบบนี้เป็นเวลาสามชั่วโมง นภาลัยก็ให้สาวินเอาปากกามาจดบันทึกประเด็นสำคัญที่พวกชาวบ้านพูด