บทที่ 74 บทที่ให้ข้อมูลปริมาณมาก

ไปบ้านพี่ชเยศต้องผ่านหัวสะพาน ไวศิษฎ์ที่นั่งข้างคนขับก็เห็นนภาลัยแต่ไกล——

เธอถูกเด็กๆ กลุ่มหนึ่งรอบล้อมอยู่ สวมชุดเดรสสีเบจ และผูกผ้ากันเปื้อนสีชมพู

ผ้าคาดบนศีรษะประดับใบหน้าเล็กบริสุทธิ์ เมื่อลมอ่อนๆ พัดมา ผมสีดำสนิทก็ลอยเข้าหน้า

เธอยืนอยู่หน้ากระดานดำในบ้านเล็ก กำลังสอนเด็กๆ วาดภาพอย่างรอบคอบ

“จอดรถ” ไวศิษฎ์เอ่ยปากเบาๆ เขาตกใจเล็กน้อย คือเธอจริงด้วย

เพื่อนขับรถพลางหันตาไป “ยังไม่ถึงเลยนะครับ”

“ฉันสั่งให้นายจอดรถ!”

รถจอดทันที สหายปวีร์มองเขาด้วยความสงสัย แล้วมองสายตาตามไป “ใครอ่ะ? คุณรู้จักเหรอ? สวยมากอ่ะ”

ไวศิษฎ์ไม่ตอบเขา เปิดประตูลงจากรถทันที ขณะที่ปิดประตูรถ สายตาก็มองร่างนภาลัยอยู่ตลอด

ทั้งร่างเธอแผ่กระจายความอ่อนโยนของคุณแม่ รอยยิ้มนั้นทำให้ยิ้มตาม ทำให้เขาผ่อนคลายเหมือนยกภูเขาออกจากอก

แค่ได้มองเธอแบบนี้ ไวศิษฎ์ก็รู้สึกมีความสุขแล้ว

นภาลัยไม่ได้สังเกตเขาเลย เธอสอนเด็กๆ วาดภาพจากธรรมชาติด้วยความใจเย็น ในสายตามีแต่เด็กๆ เท่านั้น

เด็กๆ นั่งม้านั่งอย่างเป็นระเบียบ ตรงหน้าทุกคนมีกระดานวาดภาพตั้งอยู่ ตั้งใจฟังประเด็นสำคัญของการวาดภาพดอกบัวที่อาจารย์นภาสอนอยู่ ฟังแล้วก็หยิบพู่กันมาดำเนินการ

มองดูเธอสอนประมาณห้านาที สุดท้ายเด็กๆ แต่ละคนก็ใจจดใจจ่ออยู่กับการสร้างสรรค์ผลงาน

นภาลัยเบนสายตาขึ้นโดยไม่รู้ตัว เห็นรถไม่คุ้นเคยคันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกล และข้างรถมีคนคุ้นเคยยืนอยู่

ทั้งคู่สี่ตาประสานกัน นภาลัยนึกว่าเป็นภาพหลอน อึ้งไปแล้ว

ไวศิษฎ์ยิ้มมุมปาก เขาคลายมือที่กอดอกอยู่ แล้วก้าวเดินไปข้างหน้า

“ชั้นเรียนอาจารย์นภายอดเยี่ยมจริงๆ” ยืนหยุดอยู่ข้างเธอ ก็เอ่ยปากขึ้นก่อน “เพิ่มเด็กนักเรียนอีกคนได้ไหม?”

ท่าทางเข้าหาก่อนของเขาทำให้นภาลัยรู้สึกเซอร์ไพรส์ เธอยิ้มขณะพยักหน้า “ได้อยู่แล้วค่ะ!”

แสงแดดเจิดจ้าส่องลงมาผ่านรอยแยกระหว่างใบไม้ รอยยิ้มเธอทำให้ดวงตาเขาพร่ามัวชั่วขณะ

เวลาเหมือนหยุดนิ่ง ภายใต้สายลมอ่อนพัดปลิว มีแค่ใบไม้ต้นฉัตรจีนเขียวชอุ่มนั้นที่กำลังส่งเสียงกรอบแกรบ

ณ เขตเมือง ภายในโรงเรียนอนุบาลเดือนดาว——

แสงแดดสดใสสวยงาม โดยปกติที่นี่จะจัดกิจกรรมกลางแจ้ง ให้เด็กๆ ได้ใกล้ชิดกับธรรมชาติมากยิ่งขึ้น

แชมป์ไม่ชอบเล่นเกมที่ดูปัญญาอ่อนสำหรับเขา เขานั่งม้านั่งหินข้างสไลเดอร์ ถือแท็บเล็ตกำลังดำเนินการ ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังทำอะไร