บทที่ 745 ต้องแต่งตัวสวยๆ

ผู้คนในลานกำลังรอคอย...

เบญญาใส่รองเท้าแตะและชุดนอนวิ่งลงบันไดไป

เธอยืนมองวริศอยู่ข้างบนตั้งนาน ไม่อยากให้เขารอนาน เธอรู้สึกว่าเขาลำบากมากแล้ว

“เดี๋ยวก่อน!”

ในห้องนั่งเล่น เบญญาหยุดเดิน หันหน้าไปมองถึงได้เห็นคุณแม่ที่นั่งอยู่บนโซฟา คุณิตามองเธอด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม

“คุณแม่ ไม่ได้ออกไปข้างนอกเหรอคะ” เบญญาตกใจ

คุณิตามองลูกสาวตัวเองด้วยสายตาที่ไม่สะทกสะท้าน เธอมองเบญญาตั้งแต่หัวจรดเท้า “ลูกจะออกไปแบบนี้เหรอ เขาพานักข่าวมาด้วยนะ”

“...” เบญญามองออกไปข้างนอก เห็นว่าเธอปิดประตู เบญญาก็ขมวดคิ้วแล้วมองไปที่คุณแม่ตัวเอง หมายความว่าอะไร?

พี่เหมยรีบเดินมาหาเบญญา และเตือนด้วยความดีใจว่า “คุณหนู ยังไม่รีบขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกเหรอคะ”

เบญญามองดูคุณแม่ แล้วก็มองดูพี่เหมย คุณแม่... เห็นด้วยอย่างนั้นเหรอ?

“คุณหนู พี่ไปเลือกชุดกับคุณหนูดีกว่า!” พี่เหมยลากเธอขึ้นไปชั้นบนต่อหน้าวริศอย่างกับเป็นแม่เธอ

ในลานบ้าน วริศตกใจและขมวดคิ้ว “กลับขึ้นไปทำไม” เขาตื่นตระหนกทันที

ข้างหลังก็มีคนสงสัย แต่ทุกคนครุ่นคิดเงียบๆ อย่างน้อยเธอก็ลงมาแล้ว หมายความว่าเธอสมัครใจ และกลับขึ้นไป... ก็ไม่ได้บังคับซะหน่อย

รออีกสักหน่อยก็ได้

ในห้องแต่งตัวชั้นบน พี่เหมยเลือกกระโปรงยาวสีม่วงตัวหนึ่งให้เบญญา “คุณหนูคะ คุณหนูใส่ชุดนี้ต้องสวยมากแน่ๆ”

“ฉันอยากใส่ชุดสีเหลือง” เบญญาพูดกับเธอเบาๆ