บทที่ 746 สอนให้เบญญารู้จักรัก

เบญญาใส่ชุดที่วริศซื้อให้ แต่งหน้าเบาๆ ใส่ต่างหูสีเหลือง มองดูตัวเองในกระจก แล้วถามว่า “พี่เหมย ตอนนี้ลงไปได้รึยัง”

พี่เหมยมองเธอด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ได้แล้ว ไปกันเถอะค่ะ”

เบญญาเดินตามเธอออกไป และมาปรากฏตัวบนบันไดอย่างรวดเร็ว เธอจำคำพูดที่พี่เหมยพูดเมื่อกี้ได้

คุณิตาที่นั่งจิบชาอยู่บนโซฟาได้ยินเสียงฝีเท้าลงบันไดมาอีกครั้ง เธอเหลือบมองประตูห้องนั่งเล่นที่ปิดสนิท จากนั้นก็มองไปที่บันได

ลูกสาวตัวเองเดินลงมาข้างล่างช้าๆ

เบญญามองผ่านหน้าต่าง และสบตากับวริศอีกครั้ง

เห็นเธอ วริศก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน เธอไปเปลี่ยนชุด！เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก และมีความหวังอีกครั้ง

เธอจะตอบตกลงไหม?

เธอเปลี่ยนชุดแล้ว พร้อมที่จะปรากฏตัวในชุดใหม่ แสดงว่าเธอให้ความสำคัญไม่ใช่เหรอ?

วริศดีใจ เขาตื่นเต้น

ในห้องนั่งเล่น

เบญญาเดินลงมายืนอยู่หน้าโซฟา “คุณแม่คะ” เธอพูดเบาๆด้วยความประหม่า

คุณิตาโน้มตัววางถ้วยชาลง จากนั้นก็มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ตั้งแต่ผมจนถึงรองเท้า... เธอโตแล้วจริงๆ แล้วยังสวยมาก

“ลูกคิดดีแล้วเหรอ” คุณิตายืนขึ้นแล้วมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยน “แน่ใจว่าจะคบกับเขาเหรอ”

“...” เบญญาไม่เข้าใจความคิดของคุณแม่ตอนนี้

เธอเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วยกันแน่

“แม่ไม่รู้ว่าลูกคิดยังไงกับคอมเม้นต์พวกนั้น” หญิงวัยกลางคนพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่สะทกสะท้าน เธอเดินไปรอบๆห้องนั่งเล่น “แต่พ่อของหนูต้องกดดันแน่นอน”

คำพูดนี้ทำให้เบญญารู้สึกผิด แต่เธอไม่รู้ว่าควรพูดอะไร