บทที่ 747 วริศพูดอย่างตรงไปตรงมา

ไม่ไกลจากลานบ้าน จารวีและป้าจำปียืนอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ แอบอยู่ตรงนั้นไม่ให้คอื่นเห็น แล้วยังสามารถมองเห็นภาพในลานอย่างชัดเจน

พวกเธอมาถึงตั้งนานแล้ว มองดูวริศและทุกคนยุ่งกันอยู่ในลานตลอด

ข้อความที่เขียนอยู่บนป้ายสะดุดตาเป็นพิเศษ

เธอเห็นเบญญาเปิดประตูห้องนั่งเล่นและเดินลงบันไดมา เห็นเธอเดินมาในลานและเดินมายืนอยู่หน้าวริศ

จารวีไม่พอใจ เธอหายใจไม่ออก “ป้าจำปี ป้าคิดว่าเธอจะตอบตกลงไหม”

“มีนักข่าวด้วยนะคะ” ป้าจำปีสังเกตเห็นนักข่าว

“เธอคงไม่ตอบตกลงใช่ไหม” จารวียังมีความหวัง “ถ้าเธอตอบตกลง อย่างนั้นเธอก็จะกลายเป็นมือที่สาม”

ป้าจำปีไม่มั่นใจ ถ้าพวกเขาสองคนรักกันจริงๆ พวกเขาคงไม่สนใจอะไร

เบญญาเดินออกมา วริศก็ดีใจมากแล้ว เขาไม่ได้คุกเข่าลงทันที แต่กลับจับมือเธอ และหันไปหานักข่าวกับเธอ

นักข่าวถูกเชิญมา พวกเขาเลยไม่พูดมาก และถ่ายภาพอย่างสวยงาม

วริศพูด “มีเรื่องหนึ่งที่ผมต้องชี้แจงก่อน ผมไม่อยากจัดงานแถลงข่าว ผมคิดว่าโอกาสในวันนี้เหมาะสมที่สุดแล้ว”

“เมื่อวานทำไมผมไปกินข้าวกับคุณจารวี เรื่องจริงก็คือ”

“เมื่อวานเบญญาเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย ขาของเธอได้รับบาดเจ็บ ผมคิดว่าคุณจารวีเป็นคนทำ ผมเลยตบหน้าเธอโดยที่ไม่ถามอะไรสักคำ”

“เมื่อผมรู้ความจริง ผมเลยรู้สึกผิดและรีบขอโทษเธอ แต่เธอเสนอให้ผมไปกินข้าวเย็นกับเธอ เธอถึงจะยกโทษให้ผม ดังนั้นผมถึงได้ตอบตกลง”

เบญญาหันมามองเขา เขาหน้าตาเหล่อเหลา เส้นเสียงยังคงอ่อนโยนเหมือนเดิม

สิ่งที่เขาพูด นักข่าวบันทึกเอาไว้แล้ว