บทที่ 750 อย่าทำอะไรตามอำเภอใจแบบนี้ได้ไหม

“ยินดีกับคุณวริศและคุณเบญญาด้วยครับ ขอให้พวกคุณมีความสุข” บรรดานักข่าวอวยพรพวกเขาอีกครั้ง พวกเขาเป็นกลาง เพราะเป็นหุ้นส่วนของทีเอ็ม กรุ๊ปวริศก็ขอบคุณพวกเขาอีกครั้ง “ลำบากทุกคนแล้ว พวกคุณไปทำงานกันเถอะ”

ตามหลักแล้วพวกเขาต้องเข้าไปทักทายผู้ใหญ่ตระกูลแตงมณี ทุกคนรู้ดี พวกเขาจึงพากันขอตัวออกไป

เบญญามีโอกาสมองดูรอบๆ มองในมุมที่ไม่เหมือนตอนยืนดูอยู่ชั้นบน อยู่ตรงนี้เธอรู้สึกมีความสุขมากกว่า

ในลานบ้านมีลูกน้องของภีมพลสองคน พวกเขาเป็นเพื่อนของวริศ พวกเขาไปหยิบใบชาราคาแพงสองกล่องออกมาจากรถ

วริศยื่นมือไปรับ “ขอบคุณนะ” จากนั้นก็หันไปมองหญิงวัยกลางคนที่ยืนอยู่หน้าประตู เขาเตรียมพร้อมทุกอย่างแล้ว

สบตากับเบญญา วริศจับเธอเดินไปที่ห้องนั่งเล่น

คุณิตากลับมาที่โซฟา เธอนั่งลงและยกถ้วยชาขึ้นมาจิบด้วยสีหน้าที่ไม่สะทกสะท้าน

เบญญาเดินเข้ามาแล้วยื่นดอกกุหลาบช่อใหญ่ในอ้อมแขนให้พี่เหมยที่อยู่ข้างๆ พี่เหมยยิ้มแล้วรับมา ถึงแม้การสารภาพรักจะเรียบง่าย แต่มันกลับโรแมนติก

เห็นพวกเขาอยู่ด้วยกัน พี่เหมยก็ดีใจ เธอมองคนไม่ผิด ผู้ช่วยวริสคนนี้พึ่งพาได้

“คุณแม่คะ” เบญญาพูดเบาๆ

วริศยืนอยู่ข้างโต๊ะ เขายื่นใบชาสองกล่องในมือให้พี่เหมย จากนั้นก็มองผู้หญิงที่นั่งอยู่บนโซฟา “คุณป้าครับ แค่คำพูดมันไม่น่าเชื่อ ผมจะพิสูจน์ด้วยการกระทำ ผมรักเบญญาครับ”

คุณิตาวางถ้วยชาลง เธอยิ้มมุมปากแล้วมองความอ่อนโยนในสายตาของเขา “ได้ ฉันกับลุงเมธีของนายจะคอยดู”

วริศยังคงจับมือเบญญาแน่น

เมื่อเบญญารู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก และไม่รู้ว่าจะพูดอะไร คุณิตาก็สะบัดมือแล้วพูดว่า “พวกเธอออกไปกันเถอะ ไปใช้ชีวิตวัยรุ่นของพวกเธอ วันนี้คบกันอย่างเป็นทางการแล้วก็ควรออกไปกินข้าวด้วยกันไม่ใช่เหรอ”

วริศตกใจและดีใจมาก “ครับ!”

“แต่ต้องไปร้านที่หรูกว่าเมื่อวาน” คุณิตามองนาฬิกาที่แขวนบนผนัง “กลับมาส่งเธอก่อนสองทุ่ม ยังไม่แต่งงานจะอยู่ด้วยกันไม่ได้”

เบญญากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เธอหน้าแดง

“ครับ!” วริศดีใจ “ผมจะจำคำสอนของคุณป้า อย่างนั้นเราขอตัวก่อนนะครับ” วริศปล่อยมือแล้วโอบไหล่เธอ จากนั้นก็กระซิบข้างหูเธอเบาๆ “เบญญา เราไปกันเถอะ”