บทที่ 751 กวนประสาท

“ใครนะคะ?” เบญญายังไม่ได้สติกลับมา เธอหันไปมองเขาด้วยความตกใจ

วริศตอบกลับ “กรินทร์”

“...” เธอตกใจ จากนั้นก็หัวเราะ “ฉันชอบกรินทร์ตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันชอบไวศิษฎ์ต่างหาก บนหัวเตียงฉันยังมีโปสเตอร์เขาอยู่เลย”

วริศได้ยินแบบนี้ เขากลับตอบโต้ไม่ได้ “ถ้าเขาจีบคุณ คุณก็จะคบกับเขาอย่างนั้นเหรอ?”

“ฉันแค่ชอบดารา ไม่ได้อยากเป็นแฟนเขา”

“มัน... ไม่เหมือนกันตรงไหน?” วริศเป็นผู้ชาย เขาไม่เข้าใจ

“ไม่เหมือนกันอยู่แล้ว!” เบญญาอธิบายให้เขาฟัง “ชอบดาราคือความชอบของคนวัยรุ่น ผู้หญิงส่วนใหญ่ก็ชอบดารากันทั้งนั้น แล้วยังเปลี่ยนเป้าหมายไปเรื่อยๆ มันเป็นเรื่องปกติ ก็เหมือนที่คนเราต้องกินข้าวทุกวัน”

“แล้วไวศิษฎ์สำคัญกว่าหรือผมสำคัญกว่า?”

“...” เบญญาตกใจ ไร้สาระจริงๆ คิดไม่ถึงว่าคำพูดแบบนี้จะออกมาจากปากของผู้ช่วยวริศที่มีความเป็นผู้ใหญ่มาตลอด

ไม่น่าเชื่อ!

“ต้องคิดนานขนาดนี้เลยเหรอ?” วริศขับรถแล้วหันมามองเธอ

“คุณสำคัญ คุณสำคัญ” เบญญาอดหัวเราะไม่ได้ เธอรู้สึกดีใจ

เดิมทีเธอรอข้อความจากเขาทั้งคืน แต่กลับเห็นข่าวที่เขาไปกินข้าวเย็นกับจารวี เธอเสียใจ แต่ตอนนี้ ความเสียใจนั้นมันหายไปหมดแล้ว

เธอมองดูกำไลสีทองที่ข้อมือ มีกระดุมสามเม็ดอยู่ด้วยกัน “มันหมายความว่าอะไรเหรอคะ?”

“สามชาติสามภพ”

เบญญาซายซึ้ง เธอลูบมันเบาๆ แต่ในใจกลับมีเสียงสะท้อนดังขึ้นมา

ฉันมีแฟนแล้ว

ฉันมีแฟนแล้ว!

เมื่อรถมายบัคสีขาวขับมาจอดอยู่ริมแม่น้ำ วริศรีบลงไปเปิดประตูรถให้เธอ

แต่เบญญากลับเปิดประตูและเดินลงมาเอง