บทที่ 763 ต้องดูแลเธอให้ดี

เธอรับสาย “ฉันกำลังกลับ” พูดจบเธอก็วางสาย ไม่ให้อีกฝ่ายมีโอกาสพูดอะไรเลย

เธอไม่อยากฟังเขาพูด และไม่อยากเจอเขา

เรื่องของทิพานัน ไม่รู้ว่าชัยเดชจัดการยังไง

ทุกครั้งที่ญาณีนึกถึงเรื่องนี้ เธอมักจะยังรู้สึกไม่สบายใจ

เธอขับรถ และโทรหาเบอร์ที่ทิพานันโทรมาในวันนั้น

“ขออภัยค่ะ ไม่มีหมายเลขที่ท่านเรียก”

ไม่มีเบอร์?

ญาณีตกใจ จากนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดูเหมือนว่าชัยเดชจะจัดการแล้วจริงๆ

ขับรถไปเรื่อยๆ เธอเหม่อลอย...

เรื่องที่เกี่ยวกับผู้หญิงอย่างทิพานันโผล่เข้ามาในหัวของเธอ ทำให้เธอทั้งโกรธและหงุดหงิด... แม่แบบนี้ ไม่ควรเป็นแม่คน

ไม่ควรเป็นมนุษย์เลยด้วยซ้ำ

ญาณีขับรถกลับมาถึงคอนโด เมื่อเดินออกมาจากลิฟต์ เธอก็เห็นชัยเดชยืนอยู่นอกประตู

เธอไม่ได้พูดอะไร ทำเป็นเหมือนมองไม่เห็นเขา และเปิดประตูเดินเข้าไปในห้องทันที

เธอไม่ได้ปิดประตู ชัยเดชจึงเดินเข้ามาเอง

หลังจากเดินเข้ามาเขาก็ใช้เท้าเตะประตู กอดเอวญาณีจากด้านหลัง ทำให้เธอตกใจ

เธอกำลังจะหลบด้วยสัญชาตญาณ แต่ชัยเดชกลับกอดเธอแน่นกว่าเดิม “ญาณี ปัญหาใหญ่อย่างทิพานันผมก็ช่วยคุณจัดการแล้ว คุณจะไม่ขอบคุณผมหน่อยเหรอ ตอนนี้คุณเป็นผู้หญิงของผม เรื่องนี้คงไม่ต้องให้ผมเตือนใช่ไหม?”

“ฉันขอไปอาบน้ำก่อน” ญาณีดึงมือเขาออก เธออยากเตรียมใจก่อน เพราะเธอขยะแขยง

แต่ชัยเดชกลับผลักเธอลงบนเตียง “ไม่จำเป็น ผมไม่รังเกียจ”

ท้องฟ้าค่อยๆมืดลง...

บ้านตระกูลแตงมณี ในห้องนอนชั้นบน

เบญญาเพิ่งเก็บอัลบั้มภาพ เธอนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง ชื่นชมการถ่ายภาพภาพใหญ่ของวริศ ไม่รู้ว่าเธอมองกี่ครั้งแล้ว

“คุณหนูคะ”