บทที่ 765 สุดท้ายก็พูดถึงเรื่องนี้

เธอไม่สบายใจ แต่ก็ไม่กล้าถาม

เพราะถ้าญาณีจะทำอะไร คนอย่างเธอก็ห้ามญาณีไม่ได้

แต่คืนนี้นุชวรานอนไม่หลับอีกเลย

ในคอนโดแห่งหนึ่ง ออกมาจากห้องหนังสือและกลับไปห้องนอน ชัยเดชนอนกรนอยู่บนเตียงแล้ว

ญาณียืนมองเขาอยู่หน้าประตู จากนั้นก็หันกลับไปห้องนั่งเล่น

เธอแต่งตัวเรียบร้อยเดินไปเปิดตู้เก็บไวน์ และหยิบไวน์ลาฟี82 ออกมานั่งที่โต๊ะกาแฟ

เธอเทไวน์ลงในแก้วทรงสูงครึ่งแก้ว จากนั้นก็จุดบุหรี่ที่ชัยเดชเอามาให้วันนั้น สรรพสิ่งล้วนมีกฎเดียวกัน ของแพงมีเหตุผลที่มันแพง

เธอชินกับการสูบบุหรี่ยี่ห้อนี้แล้ว ความรู้สึกที่ถูกล้อมรอบไปด้วยควันจางๆ มันทำให้จิตใจของเธอสงบลง และนอนหลับสบาย

สูบบุหรี่ ดื่มไวน์ มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว

เช้าวันต่อมา

นาฬิกาปลุกของนุชวราดังตามปกติ เธอรีบตื่นนอน เปลี่ยนเสื้อผ้า ล้างหน้าแปรงฟัน แล้วยังแต่งหน้าเรียบง่ายด้วยเครื่องสำอางราคาแพง

เมื่อหยิบกระเป๋า เปลี่ยนรองเท้าและกำลังจะออกไปข้างนอก ทันใดนั้นเธอก็หยุดเดิน

เธอไม่มีงานแล้ว... เธอเพิ่งได้สติกลับมา สายตาของเธอเต็มไปด้วยความว่างเปล่า

ในตอนนี้เอง ก็มีเสียงคนเคาะประตูดังขึ้นมา

เธอตกใจอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็เดินไปเปิดประตู เมื่อเปิดประตู เธอก็ตกใจอีกครั้ง “พี่ญาณี?” ราวกับเธอไม่ได้ไปไหนทั้งคืน ยืนนิ่งอยู่ตั้งนั้นด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์

แต่เธอมีรอยคล้ำใต้ตา วันนี้สีหน้าของเธอดูธรรมดา

นุชวราเปิดประตู และหันกลับเข้ามาในห้อง

ญาณีเดินเข้ามาข้างใน “เธอจะออกไปข้างนอกเหรอ?”

“...” เธอกลืนไม่เข้าคายไม่ออก วางกระเป๋าในมือลงแล้วยิ้มอย่างขมขื่น “ฉันลืมไปว่าวันนี้ไม่ต้องไปทำงานแล้ว”

“ยังไม่ได้กินข้าวเช้าใช่ไหม?” ญาณีคาดเดา เพราะไม่มีกลิ่นอาหารอะไรในอากาศ