บทที่ 77 แชมป์มีความคิดหนึ่ง

ภีมพลชื่นชมสีหน้าเขาที่เปลี่ยนไป จนกระทั่งพิชยะละสายตากลับมามองเขา

เห็นได้ชัดว่าตกใจกลัว “คะ……คุณภีม”

“ฉันคิดว่าฉันไม่ต้องถามแล้ว” ภีมพลพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้านและพึงพอใจ “นายควรพูดอะไรหน่อย”

ออร่านี้เหมือนเทพเก้าสวรรค์ มันสูงส่งและไม่สามารถละเมิดได้

พิชยะไม่มีทางเลือก ทำได้แค่ประกาศตัวตนว่าเป็นโปรแกรมเมอร์R-Alan กรุ๊ป แล้วสารภาพแผนการของบริษัทออกมาแต่ละอย่าง

“ประธานเราคิดเกี่ยวกับการแย่งชื่อผู้นำอุตสาหกรรมเครื่องประดับจากทีเอ็ม กรุ๊ปอยู่ตลอดเวลา……”

“แต่อยากแซงอีกครั้ง มันเป็นไปไม่ได้แล้ว” พิชยะหวาดกลัวจนตัวสั่น “ทุกคนรู้กันหมดว่าแผนกออกแบบของทีเอ็ม กรุ๊ปที่คุณญาณีเป็นผู้นำอยู่ไม่มีใครเอาชนะได้”

“งานส่งท้ายปีของราชวงศ์ที่จัดโดยราชินีในครั้งนี้ ประธานเราตั้งหน้าตั้งตารอคอยมานาน เพื่อเรื่องนี้เขาไปอังกฤษมาสิบสามครั้ง คุยต่อหน้าราชินีห้าครั้ง แต่สุดท้ายก็โดนคุณญาณีขโมยโอกาสไป”

“เพราะงั้น……R-Alanของเราก็เลยไม่พอใจ อยากขโมยต้นฉบับพวกคุณ ให้พวกคุณทำมันพัง จากนั้นก็เอาต้นฉบับทีมเราให้ราชินีดู”

เหมือนเป๊ะกับสิ่งที่ภีมพลเดาไว้เลย ช่วงนี้แผนกออกแบบR-Alan กรุ๊ปไม่ได้หยุดหย่อน

แต่กำลังทั้งสองฝั่งมันแตกต่างกันมาก ทีเอ็ม กรุ๊ปรับภารกิจนี้มาก็กดดันกันมาก พวกเขาจะไหวเหรอ?

แชมป์น้อยที่นั่งข้างภีมพลก็ไม่ได้พูดแทรก แต่เขาฟังอย่างตั้งใจมาก และไตร่ตรองอย่างละเอียดรอบคอบด้วย……

ในเวลานี้ ณ R-Alan กรุ๊ป

“ว่าไงนะ?” มีคนตบโต๊ะ “พิชยะโดนคนของภีมพลเอาตัวไป?!”

“เขาโง่จริงๆ” มีคนเคียดแค้นชิงชัง “ไม่คิดว่าจะกล้าทำคนเดียว! เขาตั้งใจสร้างผลงานเหรอ?”

และมีคนครุ่นคิดอย่างใจเย็น “ด้วยนิสัยของพิชยะ เขาจะเปิดเผยแผนการของบริษัทเราออกไป คนทั่วไปรับมือวิธีการของภีมพลไม่ได้หรอก”

และในเวลานี้ ผู้บริหารระดับสูงบางคนก็ทำการตัดสินใจ “เพื่อไม่ให้เรื่องมันใหญ่โต เราต้องประนีประนอม ยังไงภีมพลมันก็บ้า”

“ใช่ ถ้าเขาอยากลงโทษเรา ก็ไม่ต้องใช้เวลานาน”

มีคนตาเดา “พวกคุณว่าแฮกเกอร์สุดยอดคนนั้นคือลูกชายเขาหรือเปล่า? แท็บเล็ตเป็นของลูกชายเขา”

“ฉันว่าเป็นไปได้”

“ฉันไม่เชื่อ” และมีคนเหยียดหยาม “เด็กหกขวบเนี่ยนะ จะเป็นแฮกเกอร์ได้ไง?”

“แต่ถ้าใช่ลูกชายเขาจริง เราแพ้เกมนี้อย่างอนาถ”