บทที่ 84 คุณนายนภาหึง

ภายในลิฟต์ ภีมพลจัดแขนเสื้อที่ไม่มีรอยยับสักนิด ดูใจเย็นมากเหมือนไม่ได้รับผลกระทบทางด้านจิตใจเลย

ญาณีกลายเป็นฉลาดมาก ตามเขามาในห้องทำงานเงียบๆ ทำท่าทางเป็นคนดีเป็นผู้ได้รับบาดเจ็บอย่างสมบูรณ์แบบ

วริศไม่อยู่พอดี

ภีมพลหยิบขี้ผึ้งหลอดหนึ่งจากในลิ้นชักที่กรินทร์ทิ้งไว้ยื่นมาตรงหน้าเธอ “ทาหน่อย ประสิทธิภาพมันดี”

เธอไม่ได้ยื่นมือไป มองขี้ผึ้ง แล้วยกสายตาขึ้นมองเขา

“คุณช่วยฉันทาได้ไหม?” ญาณีกระอักกระอ่วนนิดหน่อย “มือฉันทำไม่ถนัด”

ไม่รอให้เขาแสดงความเห็น เธอก็หันหลังรีบปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสองเม็ดออกอย่างไว ให้เสื้อเชิ้ตไหลไปทางด้านหลังเล็กน้อย

ไหล่ด้านหลังที่ได้รับบาดเจ็บก็เผยอยู่ตรงหน้าเขา

ขี้ผึ้งยังอยู่ในมือภีมพล เขาลังเลไปสองวินาที แล้วก็เปิดฝาขี้ผึ้ง

นุชวราเดินผ่านด้านนอกห้องทำงานพอดี เธอบังเอิญเห็นฉากนี้โดยไม่ได้ตั้งใจ จึงตื่นตกใจอย่างเลี่ยงไม่ได้!

คุณภีมกำลังช่วยคุณญาณีทายา?

ภาพที่เห็นได้ยากนี้แน่นอนว่าต้องจดบันทึก! เธอเลยหยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายๆๆ!

นิ้วภีมพลทาวนที่ตำแหน่งบาดแผลเธอเบาๆ ญาณีหลับตารู้สึกได้ว่าเหตุการณ์นี้มันไม่เหมือนจริง มันเจ็บ และมีความสุข

“ได้แล้ว” ภีมพลยื่นขี้ผึ้งให้ตรงหน้าเธอ “ให้นุชวราทาให้เธอวันละสองสามครั้ง”

ญาณีหันตาไป พบว่าเขาไม่มองเธอเลย

เขาคงไม่ได้หลับตาอยู่ตลอดหรอกนะ?

นำขี้ผึ้งกลับมาในห้องทำงานตัวเอง นุชวรารีบเร่งเข้ามาหา “คุณญาณี คุณได้รับบาดเจ็บเหรอคะ?”

ในตาญาณีมีความสงสัย

“ฉันเห็น……คุณภีมทายาให้คุณ?” นุชวราเอารูปให้เธอดู “แอบถ่ายมา เป็นไงคะ?”

ญาณีเห็น ในใจเธอก็มีความสุขมาก “ส่งมาให้ฉัน”

“อืมๆ!”

ไม่ว่าเขาจะมีท่าทียังไงกับเธอ ความรู้สึกตอนนิ้วเขาทาวนเบาๆ ที่ไหล่เธอ มันทำให้เธอยากที่จะลืม

ภายในห้องทำงานประธาน ที่ตกแต่งอย่างหรูหรา

ภีมพลนั่งหน้าโต๊ะทำงาน เขาโทรเบอร์พ่อบ้านปวิธ “เอาเวชระเบียนให้เธอหรือยัง?”

“ให้แล้วครับ คุณนายดูอยู่ตลอดเลย” ปวิธรายงาน “คงยังดูไม่เสร็จ เลยยังไม่ลงมาข้างล่าง”

“อืม”