บทที่ 85 สิ่งที่เกิดขึ้นฉับพลันไม่ทันตั้งตัว

“ไม่เข้าใกล้ผู้หญิงอะไรกัน? นี่มันใกล้มากเลยไม่ใช่เหรอ?” ขณะที่เธอจ้องมองภาพนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำ “ปากผู้ชายนี่หลอกคนเหมือนผี!”

ทั้งบ่าย ในใจนภาลัยรู้สึกหดหู่!

ภาพนี้มันเป็นวิญญาณอยู่ในสมองเธอไม่หายไปไหน!

หลังจากภีมพลกลับไปที่บริษัท เขาก็ไปที่ห้องทำงานเดี่ยวของญาณี

ตอนนี้มีแค่นุชวราเท่านั้นที่กำลังจัดเก็บข้อมูลอยู่

ได้ยินเสียงฝีเท้า เธอยกสายตาขึ้น แล้วรีบลุกขึ้น “สวัสดีค่ะคุณภีม!”

ภีมพลมองเธอ สองมือล้วงกระเป๋า สายตาสดใสมาก

“คุณภีม คุณ……มาหาคุณญาณีใช่ไหมคะ?” เธอถามหยั่งเชิง ถึงจะเป็นผู้ช่วยรองประธาน ได้เจอประธานอยู่บ่อยๆ แต่นุชวราก็ยังเลื่อมใสรูปลักษณ์และออร่าเขาอยู่

นุชวราอดไม่ได้ที่จะมองเขาอีกหน่อย “ช่วงนี้คุณญาณีย้ายไปที่แผนกออกแบบแล้วค่ะ”

“เธอไปเรียกหล่อนมา” ภีมพลพูดน้ำเสียงเรียบเฉย “ฉันมีธุระกับหล่อน”

“……ค่ะ” นุชวราไม่แน่ใจในอารมณ์ของประธาน แค่รีบไปทำตามคำสั่ง

เมื่อญาณีเข้า ใบหน้ายิ้มแย้มบุคลิกดี “คุณเรียกฉันเหรอคะ?”

ภีมพลใบหน้าสบายดี สีหน้าปกติ

“คุณไม่ต้องเป็นห่วงบาดแผลฉันหรอกค่ะ ไม่เจ็บเลยสักนิด” ญาณีปะทะสายตาเขา แล้วยิ้มนิดๆ ต่อ

“ใครถ่ายรูป?” เขาถามด้วยความสงบผ่อนคลาย

เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงอึ้งไปหนึ่งวินาที “รูปอะไรคะ?” รอยยิ้มบนหน้าไม่ได้หุบ ที่จริงในใจเธอรู้ดี

นุชวราตกใจกลัวจนไม่กล้ายกสายตาขึ้นแล้ว

“ข้างนอกมีกล้องวงจรปิด หามุมที่ถ่ายได้ง่ายมาก แต่ฉันไม่อยากไปตรวจสอบ” ภีมพลมองเธออย่างใจเย็น “ไม่ว่าใครเป็นคนถ่าย และใครเป็นคนโพสต์ลงเน็ต ฉันหวังว่าเรื่องโง่ๆ แบบนี้จะไม่เกิดขึ้นเป็นครั้งที่สอง”

ได้ยินคำพูดนี้ ในใจญาณีก็เกิดความสับสนวุ่นวายไปสักพักหนึ่ง

ภีมพลพูดขึ้น “ไม่งั้นฉันจะสืบหาให้ถึงที่สุด”

ได้ยินฝีเท้าเดินออกไป หัวใจหญิงสาวทั้งสองก็หนักอึ้ง ในห้องทำงานรองประธานเกิดความเงียบเป็นเวลานาน

ภีมพลกลับไปที่ห้องทำงานประธาน วริศวางหูฟังลงแล้วรายงาน “ประธานครับ เมื่อกี้ผมได้รับข่าวมาว่าราชินีอังกฤษจะมาพรุ่งนี้”

“เร็วขนาดนี้?” ภีมพลให้ความสำคัญมาก

“อืม”