บทที่ 92 หนีไม่พ้นสายตาของหม่ามี๊

ภีมพลกับใบหน้าที่ดูอ่อนโยนค่อยๆยกริมฝีปากขึ้น

ถ้าเขาไม่แสดงออก เธอก็คงไม่จำเป็นต้องทำเรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องใหญ่

นภาลัยปล่อยมือออก น้ำเสียงอ่อนโยนเปลี่ยนหัวเรื่อง “นายนั่งคิดอะไรอยู่ริมสระคนเดียว? แถมไม่ไปคุยกับราชินี”

“มีเธออยู่ก็พอแล้ว” เขาจูงมือเธอ “ไป พาเธอไปกินเค้ก เชฟในค่ำคืนนี้มาจากฝรั่งเศสฝีมือดีมาก” เขาวางแก้วเบียร์ลงหลังจากเจ็ดปีที่แล้วที่โดนวางยา ภีมพลก็จำได้ขึ้นใจ

เดินเข้ามาที่โต๊ะอาหารกว้าง เขาเตรียมเค้กให้เธอชิ้นหนึ่ง “เธอลองชิม”

“นายไม่กินหรอ?” คำพูดหลุดออกไป เธอถึงเพิ่งคิดได้ว่าเขากินไม่ได้

ดังนั้นเธอจึงตั้งใจกินเค้กภายใต้การมองดูของเขา “รสชาติใช้ได้ทีเดียว”

“ถ้าชอบกินก็กินเยอะหน่อย” ภีมพลมองด้วยสายตาอบอุ่น

บริษัทผ่านวิกฤตมาได้ ราชินีได้ซื้องานออกแบบเหล่านั้น แถมให้ราคาเพิ่มขึ้นจากเดิมสามเท่าเพียงเพราะงานค่อนข้างดี

ทุกคนในบริษัทต่างโล่งใจ นอกจากภีมพล

เพราะเขายังมีเรื่องบางอย่างที่ยังไม่รู้ ก็คือฐานะของเธอ

ข่าวประกาศออกมาแล้ว ท้ายที่สุดราชินีเลือกผลงานของคุณนายนภาแถมยังซื้อในราคามากหลายเท่าตัว

คุณนายนภาที่อาศัยอยู่ในชุมชนยากจน กลับออกแบบได้?

ในอินเทอร์เน็ตต่างเป็นเรื่องดัง การคาดคะเนทุกรูปแบบต่างก็มีหมด

หนึ่งในนั้นที่ดูจะดังเป็นพิเศษก็คือ…….

คุณภีมเพื่อไม่ให้คนภายนอกสนใจว่าตัวเองแต่งกับภรรยาบ้านนอก จึงเอางานของตัวเองมอบให้เธอ

คะนึงนิตย์ที่อยู่ไม่ไกลจากหาดน้ำตื้น เห็นข่าวแบบนี้ทำให้เธอรู้สึกโกรธเป็นพิเศษ “เหลวไหล!!”

ผ้าไหมเทน้ำชาเดินเข้ามา “คุณนายไม่ว่ายังไง ก็ยังดีที่บริษัทพ้นจากวิกฤตแล้ว วันนี้คุณนายสามารถนอนหลับได้อย่างสบายใจ”

“ภีมพลกลับให้เด็กไม่วานซืนนั้นได้หน้าได้ตา!” คะนึงนิตย์สายตาเย็นชายิ่งกว่าเดิม “จงใจเป็นศัตรูกับฉัน!”

“คุณนาย……….”

“เธอออกแบบได้? แถมยังเข้าตาราชินี?” คะนึงนิตย์หัวเราะเยาะ “ความสามารถของตัวเองยังไม่รู้หรือไง? เธอใช้เลห์กลอะไรถึงได้ทำให้ลูกชายเธอหลงได้ขนาดนี้?!”

“คุณนายอย่าโกรธเลยจะทำร้ายร่างกายเอาได้”

“ตั้งแต่ผู้หญิงคนนี้แต่งเข้ามา ภีมมาหาฉันก็ยิ่งน้อยลงแล้ว”

ตอนเย็น