บทที่256 สองแขนคล้องคอเขา

นี่คือ……เริ่มสงสัยแล้ว？

ในหัวใจของวริศเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย เขาวางเอกสารข้อมูลลงแล้วมาอยู่ตรงหน้าเขา

อันที่จริงคำถามนี้อยู่ในเงื่อนไขของคุณนายอย่างเคร่งครัด ทุกคนได้เห็นพ้องกันแล้ว ไม่มีวิธีการพูดที่สองอื่นอีกแล้ว

เนื่องจากท่านประธานความจำเสื่อมบางส่วน ไม่สามารถช่วยนำพาความเจ็บปวดเหล่านั้นกลับมาให้เขาได้ ได้ยินมาว่าคุณนายนภาได้ตามไวศิษฎ์ไปแล้ว

ดังนั้นคำตอบของวริศในวันนี้จึงเหมือนกับที่แม่ของเขาพูดเมื่อคืนนี้

ภีมพลนึกถึงสีหน้าของพ่อบ้านปวิธเมื่อตอนเย็นวาน หัวใจที่บาดเจ็บดวงนั้นก็ยิ่งดิ่งลง

เขารู้สึกว่าตัวเองถูกทอดทิ้งให้โดดเดี่ยว

ท่านประธานของทีเอ็ม กรุ๊ปผู้สง่างาม จะถูกผู้หญิงปั่นหัวเล่นได้อย่างไร？

จิตใต้สำนึกของภีมพลไม่เชื่อเรื่องนี้ แต่เขาก็ไม่มีหลักฐาน

ญาณีปรากฏตัวที่หน้าประตูพร้อมกับกาแฟหนึ่งแก้ว ในขณะที่วริศหมุนตัวกลับ ก็พบว่าชุดที่เธอใส่นั้นเปลี่ยนไป

ไม่ใช่เพียงเปลี่ยนทรงผม การแต่งตัวก็ไม่ใช่สไตล์สตรีสูงศักดิ์เหมือนเดิมอีกต่อไป

แต่กลับเป็น…สไตล์ของนภาลัยที่มีเสน่ห์และน่าถนุถนอม！

“สวัสดีค่ะคุณภีม สวัสดีผู้ช่วยวริศ”เธอสุภาพมาก ริมฝีปากยกยิ้มและน้ำเสียงที่นุ่มนวล

“สวัสดีครับคุณญาณี”วริศเหลือบสายตามองภีมพล “คุณภีม ถ้าไม่มีธุระอะไรอื่นแล้ว ผมขอตัวลงไปก่อนครับ”

ความหมายโดยนัย：ไม่รบกวนพวกคุณแล้ว

“อืม”

หลังจากที่วริศเดินออกไป ห้องทำงานจึงเหลือเพียงภีมพลและญาณี 2 คนเท่านั้น

เธอวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม “ไม่ใส่น้ำตาล เป็นรสชาติที่เมื่อก่อนคุณคุ้นชิน ลองดื่มดู ฉันชงเองกับมือ”

เพราะความจำเสื่อม ภีมพลจึงไม่ได้มีความรู้สึกเกลียดเธอ มีแต่เพียงความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย

สายตาของเขาจับจ้องไปที่เธอเป็นเวลาสิบวินาทีเต็ม

เธอสบตามองเขาอย่างใจกล้า นี่ทำให้ญาณีรู้สึกดีใจจนแทบบ้า นานแค่ไหนแล้วที่ภีมพลไม่ได้มองเธอแบบนี้？

“ฉันขอแนะนำตัวอีกครั้งสักหน่อย”ญาณีมีรอยยิ้มอ่อนโยนและนุ่มนวลบนใบหน้าของเธอ “ฉันชื่อญาณี พวกเรารู้จักกันมากกว่า20 ปีแล้ว รับหน้าที่เป็นรองประธานอยู่ที่ทีเอ็ม กรุ๊ปมา10กว่าปีแล้ว ประวัติย่อของฉันอยู่ในคอมพิวเตอร์ของคุณ คุณน่าจะได้เห็นผ่านตามาบ้างแล้ว”