บทที่257 ประกาศข่าววิวาห์ เจ้าบ่าวกลับไม่รู้

เธอก้มลงอีกครั้งและจับมือเขาเอาไว้ด้วยรอยยิ้มแจ่มใสและอ่อนโยนบนใบหน้า “ไม่เป็นไร ไม่ว่าท้องของคุณจะหายหรือไม่หายก็ตาม ฉันพร้อมจะดูแลคุณไปตลอดชีวิตที่เหลือ”

ดูเหมือนว่าภีมพลจะไม่มีความรู้สึกใดๆ เลย สีหน้าของเขาล้วนดูเฉยเมย เขาไม่สนใจหญิงสาวเลย

เขาดึงนิ้วออกจากฝ่ามือของเธอ ริมฝีปากบางของเธอเอ่ย “ผู้หญิงอย่ารุกจนเกินพอดี”

เธอทำตัวไม่ถูกและไม่ยอม “แต่ฉันเป็นคู่หมั้นของคุณนะ”

“นั่นก็คือยังไม่แต่งงาน”

“……”ญาณีโกรธขึ้นมาจริงๆ จนได้

“เธอไปเถอะ ฉันจะทำงาน”ภีมพลเปิดคอมพิวเตอร์ “ไม่ต้องเอากาแฟมาให้อีก ฉันไม่ชอบดื่ม”

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วหันหลังเดินจากไปด้วยความผิดหวัง

แต่เธอจูบเขาแล้ว นั่งบนตักของเขาแล้วด้วย นี่ก็ถือว่าได้กอบโกย！

นี่คือภาพที่ตัวของญาณีเอง ไม่เคยแม้แต่จะกล้าจินตนาการมาก่อน

มุมปากของเธอกระตุกยิ้ม ความรู้สึกอารมณ์ดีแบบนี้เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อนในชีวิต

นภาลัยไม่อยู่ ทุกสิ่งทุกอย่างสดใส และอนาคตอันสวยงามก็รอคอยอยู่

ต่อไปเธอก็จะขึ้นเตียงกับเขา

หลังจากผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมง

ญาณีลงไปข้างล่างพร้อมกับเอกสาร บนใบหน้าของเธอปรากฏรอยยิ้มและเอาแต่หวนคิดถึงจูบนั้น

ไม่นานหลังจากที่เดินออกจากห้องโถงบริษัท รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็หุบลง เธอหยุดฝีเท้า

ไวศิษฎ์ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าเธอ อีกทั้งยังมีสีหน้าที่ดูไม่ได้

ญาณีหวาดหวั่นเล็กน้อย “ศิษฎ์ นายมาที่นี่ทำไม？”ทั้งๆ ที่เขาก็อยู่ด้วยกันกับนภาลัยแล้ว

เพียะ！

ชายหนุ่มยกมือขึ้นตบใบหน้าของเธอที่ทาเครื่องสำอางอย่างประณีต！

ญาณีเอามือกุมหน้าของเธอและมองไปที่เขาด้วยความประหลาดใจอย่างสุดขีด！

“นี่คือฉันคืนให้เธอแทนนภาลัย ตอนกลับมาเมื่อวานหน้าเธอบวม ฉันคิดว่า…”ท่าทีของไวศิษฎ์เอาเรื่อง “ฉันใช้แค่กำลังเพียงหนึ่งในสิบของฉัน และหวังว่าเธอจะจำใส่หัวไว้และทีหลังอย่าได้แตะต้องเธออีก”

“ศิษฎ์ นายบ้าไปแล้วเหรอ…？”ญาณีแทบไม่อยากจะเชื่อเลย นี่เขายังเป็นเด็กหนุ่มที่เรียกเธอว่าพี่ญาณีคนนั้นอยู่หรือเปล่า？