บทที่267 งานแต่งนี้ไม่แต่งได้ไหม?

เธอตกตะลึง มองจ้องเขาและอึ้งไปเกือบครึ่งวัน “นาย……นายหมายความว่ายังไง?” ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มนิ่งค้าง

“ฉันคิดว่างานแต่งนี้มันวิเศษ” ภีมพลเงยหน้าขึ้น “ความจำของฉันยังไม่กลับมา ความรู้สึกกับเธอก็ยังไม่อบอุ่นเหมือนเดิม อยางนี้การแต่งงานจะมีความหมายอะไร?”

“………” สมองของญาณีรู้สึกสับสน ความขมขื่นแผ่ซ่านไปทั่วในร่างกายอย่างวุ่นวาย

เขาไม่อยากแต่งงาน?

แต่เธอพยายามบังคับให้ตัวเองสงบ ด้วยนิสัยของภีมพล ไม่อยากแต่ก็คงจะปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมาไหม?

ทำไมเรียกเธอออกมา? จากนั้นถามเหมือนปรึกษา?

ดังนั้น……เขาเหมือนจะเจอทางตันด้านคุณป้าหรอ?

ถึงได้แต่มาหาข้ออ้างจากเธอ?

ญาณีเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง เธอหยิบแก้วไวน์อย่างเชื่องช้า ริมฝีปากเผยรอยยิ้มอีกครั้ง “ไม่ได้ งานแต่งจำเป็นต้องมี”

น้ำเสียงของเธอเรียบนิ่ง…………

“ฉันรอนายมา22ปี พยายามเพื่อนายอย่างหนักมา22”

“เพื่อนาย ไปเรียนสาขาที่บริษัทนายต้องการ เรียนภาษามากมาย”

“ฉันอดหลับอดนอนเรียนเพื่อจะได้พิเศษขึ้น พยายามอย่างหนักมากกว่าคนอื่น เพียงเพื่อให้คู่ควรกับนาย”

“นายรถชนบาดเจ็บหนัก ฉันนั่งภาวนาข้างเตียงนายมาเกือบสามเดือน ผอมลงต้องหลายโล”

“ฉันรักนาย มากกว่าใครทั้งหมดในโลกนี้ ความรักของฉันที่มีให้นายดวงจันทร์และพระอาทิตย์เป็นพยาน”

ในใจภีมพลมีช่วงวินาทีหนึ่งรู้สึกประทับใจ แต่ใบหน้ายังคงความเย็นชาและห่างเหิน

เขาหันเนื้อวัวเสร็จส่งให้ต่อหน้าเธอ กระเพาะของเขากินอะไรไม่ได้ นัดเธอมาทานอาหารเป็นเพียงข้ออ้าง

หยิบไวน์แดงขึ้น ภีมพลดื่มไปคำหนึ่ง

“ฉันรอคอยงานแต่งนี้ นี้เป็นสัญญาที่นายให้ฉัน” ญาณีมองเขาอย่างมีเลศนัย “ตอนนี้ข่าวก็ประกาศออกมาแล้ว ทุกคนต่างจับตามอง แม้แต่บัตรเชิญก็เตรียมพร้อมแล้ว อยู่ดีๆนายกลับจะทำลายงานแต่ง? นายเคยคิดถึงความรู้สึกฉันไหม?”

“เป็นเพราะนายความจำเสื่อม จึงคิดว่าฉันจะยกเลิกงานแต่ง? นี้มันยุติธรรมสำหรับฉันไหม?”