บทที่42 ผู้หญิงที่ไร้จุดอ่อน

“เทียบกับที่ฉันสนใจญาณี ฉันว่าคุณมีความสนใจเรื่องระหว่างฉันกับลูกชายของคุณมากกว่ามั้ง?” นภาลัยแสยะยิ้ม “ฟังไหม?”

ท่าทีของเธอแบบนี้ ทำให้คะนึงนิตย์ไม่พอใจมาก แต่ก็มีความสนใจจริงๆนั่นแหละ

“พูดสิ!” คะนึงนิตย์เก็บกดเป็นอย่างมาก จ้องเธอด้วยสายตาที่เย็นชาอยู่อย่างนั้น

“ฉันกับภีมพลไม่มีความรู้สึกพื้นฐาน แต่ว่าลูกสองคนนี้เป็นของเขาจริงๆ เขาได้ทำการตรวจDNAแล้ว” นภาลัยพูดตรงไปตรงมา “ในงานเลี้ยงการกุศลเมื่อ7ปีก่อน เขาถูกวางยา แล้วเผลอลากฉันไปเป็นยาแก้พิษของเขา นั้นคือเหตุผลที่ฉันท้อง”

ประกายแสงวาบผ่านนัยต์ตาของหญิงวัยกลาง

นภาลัยพูด “เจอกันครั้งที่สองหลังจาก 7 ปี ไม่มีการวางแผน และไม่ได้อยากได้อะไรจากตัวของเขา ไม่อย่างนั้นช่วงลำบากที่สุด3ปีนั้นฉันก็มาหาเขาแล้ว”

คำพูดนั้นมีเหตุผลเหมือนกัน คะนึงนิตย์เองก็ตกอยู่ในความคิด

“ลูกๆ คิดถึงเขา ก็อยากจะมีพ่อเหมือนกับเด็กคนอื่นๆภีมพลอยากจะมีลูก เพื่อให้ครอบครัวที่สมบูรณ์กับเด็กๆ เขาถึงได้ไปจดทะเบียนสมรสกับฉัน”

“พูดตามตรง เรื่องจดทะเบียนสมรสนี้ฉันเป็นฝ่ายเสียเปรียบนะ ยังต้องเซ็นสัญญากับเขาอีกมากมาย เป็นประโยชน์ต่อเขาทั้งนั้น”

“คุณนายนิตย์ ความสามารถของฉัน อยากจะหย่ากับลูกชายของคุณนั้นไม่มีวิธีเลย” เธอพูดอย่างเฉยๆ “ฉันเองก็อยากหย่า เพราะฉันยังสาวขนาดนั้น เล็กกว่าลูกชายของคุณเป็นเท่าตัวเลยนะ”

“ดังนั้น จะแก้ปัญหาก็ต้องหาคนสร้างปัญหา คุณไปหาเขาจะดีกว่า” นภาลัยจ้องเธอไว้ พูดอย่างไม่ละอายใจว่า “ถ้าเขายอมหย่ากับฉัน ฉันรับรองว่าจะไม่ไปรบกวนเขากับญาณี ฉันจะยินดีให้พวกเขา อยู่กันจนถึงแก่เฒ่า!”

คำพูดนี้ทำให้คะนึงนิตย์โกรธเป็นอย่างมาก !ผู้หญิงคนนี้ไร้จุดอ่อนจริงๆ ได้ดีแล้วยังจะพูด

ถามหน่อยว่าผู้หญิงในโลกนี้คนไหน จะไม่สนใจตำแหน่งคุณนายนภา?

ตึกที่สูงของทีเอ็ม กรุ๊ป เป็นตึกเอกลักษณ์ของเมืองไนร์ก้า มันตั้งอยู่ภายใต้แสงแดด เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจ

นุชวราเดินเข้ามาในห้องทำงาน “คุณญาณี ห้องทำงานของคุณได้เตรียมไว้ให้แล้ว แผนกออกแบบคนเยอะ ทำไมคุณต้องมาอัดกับพวกเขาด้วยล่ะ?”

“ออกแบบต้องการการปะทะของแรงบังดันใจ ทำงานกับทุกคนแล้วจะมีแรงฮึกมากกว่า” ญาณีนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องทำงาน เธอที่ใส่ชุดเดรสสีขาวดูเป็นคนที่ทำงานเก่งมาก เธอยิ้ม “ช่วยฉันย้ายคอมเข้ามาก็ได้แล้ว ของอย่างอื่นไม่จำเป็น”

นุชวรายื่นครีมบำรุงตาให้เธอ “เมื่อคืนคุณไม่ได้กลับบ้าน?โต้รุ่งเหรอ?”

“เธอรู้ได้ยังไง?” เธอยื่นมือไปรับ “ขอบคุณนะ”