บทที่49 คุณคุณภีมกลัวความสูง

นภาลัยนั่งอยู่ข้างๆ เขา คอยฟังเสียงลมหายใจและเสียงการเต้นของหัวใจของเขา ผู้ชายคนนี้ก็ไม่ได้เย็นชาอย่างที่คิด

แต่เขาเป็นคนชวนเธอแท้ๆ ทำไมถึงไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่แรก?แม้แต่คำเชิญก็ไม่มี?

ตลอดทางภีมพลไม่พูดอะไรเลย ตาของเขามองแต่ทางข้างหน้า เผยออร่าที่เข้มงวดเล็กน้อย

นภาลัยหันหน้ามองไปทางทิวทัศน์นอกหน้าต่าง คิดอะไรในใจ เขาไม่ชอบเหรอ?แล้วทำไมต้องเชิญเธอด้วย?

จนกระทั่งรถจอดลงหน้าสวนสนุก

คนขับรถมาเปิดประตูให้พวกเขา ทั้งสองคนถึงจะลงจากรถ

เครื่องเล่นมากมายหลากหลายสีอยู่ตรงหน้าแล้ว วันนี้เป็นวันอาทิตย์ ก็เลยมีนักท่องเที่ยวไม่น้อย ส่วนใหญ่เป็นพ่อแม่พาลูกมาเล่น

แน่นอนว่าก็ต้องมีคู่หนุ่มสาว พกวเขาจูงมือกันไว้ จะจับหัวเล่นเป็นครั้งคราว

ภีมพลเอามือใส่ในกระเป๋ากางเกง เขามองชิงช้าสวรรค์ ยานอวกาศ รถไปเหาะที่สูงๆ เหล่านั้น ก็ได้ขมวดคิ้วเล็กน้อยโดยสังเกตไม่ได้ ถาม “เธออยากเล่นอะไร?”

นภาพูดออกมาทันทีว่า “รถไฟเหาะละกัน!”

สีหน้าของคนขับรถเปลี่ยนไปทันที มองไปทางภีมพลอย่างเป็นห่วง

ภีมพลพูดขึ้นมาว่า “กันต์ธี ไปซื้อบัตรมาสองใบ”

“ครับ” คนขับรถไม่กล้าเถียง

นี่เป็นครั้งแรกที่นภาลัยมา เมื่อก่อนไม่เคยพาลูกๆ มา เพราะไม่อยากพาลูกๆ ไปทำเรื่องอันตราย

สำหรับรถไฟเหาะ เธออยากจะลองมานานแล้ว เธอก็มีหัวใจสาวเหมือนกันนะ

รับบัตรมาจากมือของกันต์ธีแล้ว นภาลัยปกปิดความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่เลย ไม่รอให้เขาเชิญก่อน ก็พูดว่า “นายก็ไม่เคยเล่นมาก่อนใช่ไหม?”

“เธอรู้ได้ยังไง?” น้ำเสียงของผู้ชายเฉยๆ

ผู้หญิงพูดขึ้นมาว่า “ดูก็รู้ว่านายเป็นคนที่ไม่มีวัยเด็ก”

นัยต์ตาของผู้ชายนั้นมีความผิดหวังแว๊ปหายไปเล็กน้อย คอยคิดคำพูดที่เธอพูดนี้ .........ฟังแล้วรู้สึกเสียใจแต่ก็เป็นความจริง

เส้นทางของรถไฟเหาะนั้นยาวเหมือนกับมังกร กำลังล่องลอยอยู่บนท้องฟ้า!