บทที่50 เห็นฉากที่น่าเศร้าใจ

นภาลัยอึ้งอยู่กับที่ไปเลย มองเขาไว้อย่างไม่น่าเชื่อ “นายกลัวสูงทำไมไม่บอก?พวกเราไม่เล่นอันนี้ก็ได้นิ”

ภีมพลเหลือบมองเธอทีหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร

“อยากได้หน้าก็สมควรโดนแล้ว” เธออดไม่ได้ที่จะบ่น

ภีมพลอยากจะตีเธอมาก แต่ก็คลื่นไส้อีกครั้ง ก็เลยได้แต่หันหน้าไปทางถังขยะแล้วอ้วกต่อ

คนขับรถเป็นห่วงเหลือเกิน

นภาลัยดูต่อไปไม่ไหวแล้ว ยื่นมือไปลูปหลังของเขา “เอาล่ะ ฉันผิดเอง ที่ไม่ได้ถามความเห็นของนาย แต่นายก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว ต้องรู้จักปฏิเสธสิ”

“หุบปาก” ภีมพลจับตรงหน้าอกแล้วไปแห้งไปสองที

“........”

ไม่ไกลมาก ญาณีได้เก็บภสพทุกอย่างไว้ในสายตาอย่างไม่เต็มใจจนหมด เธอมาเพื่อหาแรงบันดาลใจในการออกแบบ แต่กลับเห็นภีมพลและนภาลัย........

เธอที่ยื่นอยู่กับที่ไม่ได้อึ้งมาก แต่เลือดในตัวเหมือนแข็งตัวไปหมดแล้ว

ตอนที่ลมพัดมาเบาๆ เธอรู้สึกว่าเมื่อยตามาก

มองนภาลัยที่ลูปหลังให้เขา มองเธอที่ควงแขนของเขาไว้ พยุงเขาไว้เหมือนไม่มีใครอยู่รอบๆญาณีตัวแข็งทื่อ เหมือนมีอะไรกำลังสลายออกจากกัน........

ความเชื่อทุกอย่างในใจได้ล้มไปในทันที

น้ำตาคลอเต็มไปในขอบตา

ทำไมความพยายามไม่เว้นคืนเว้นวันของตัวเอง ถึงยังไล่ความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ทันสักที.......

ภีมพลเป็นคนที่อยู่สูงขนาดไหน?ถึงได้มาเล่นรถไฟเหาะเป็นเพื่อนเธอ เขาที่กลัวความสูงจนอ้วกขนาดนี้ ญาณีเป็นห่วงจริงๆ

หากถูกพวกนักข่าวถ่ายโดน ภาพลักษณ์ประธานเผด็จการของภีมพลก็จะเสียหายหมด

“นายดีขึ้นมาบ้างรึยัง?” นภาลัยเห็นเขาทรมานขนาดนี้ ก็เริ่มเป็นห่วง “กลับไปดีกว่าไหม?”

ภีมพลมองมา สีหน้าเย็นชา ไม่มีอุณหภูมิเลยแม้แต่น้อย

“........” เธอหุบปากอีกครั้ง

เห็นสายตา เขาก็บ้วนปากอีกครั้ง จากนั้นก็เอาขวดยัดไปไว้ในมือของคนขับรถ ทิ้งทิชชูที่เอาไว้เช็ดปาก จากนั้นภีมพลก็เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

“.......” มองเขาแล้วรีบตามขึ้นไป

คนขับรถเหมือนกับก้างขวางคอที่ตามหลังของพวกเขาสองคนไว้

ญาณีมองพวกเขาจากไปไกลด้วยหน้าที่นิ่งสงบ ขาของเธอเหมือนถูกถ่วงน้ำหนักไว้