บทที่539 น้ำใจของญาณี

“ฉันชื่อญาณีค่ะ คุณลุงกับคุณป้าไม่ต้องกังวล ฉันเป็นเพื่อนที่ดีกับนุชว์ของพวกคุณ” เธอปลอบโยน “ดังนั้นอย่าเก็บเรื่องเล็กน้อยมาใส่ใจเลยค่ะ”

สำหรับคนอย่างพ่อแม่นุชวราที่ขยันขันแข็งและใจดี พระคุณของการช่วยชีวิตเป็นพระคุณที่ยากจะลืมเลือน

ญาณีอยู่ในวอร์ดเป็นเวลาสองชั่วโมง และเธอได้คุยรายละเอียดกับแพทย์เกี่ยวกับอาการของแม่ของนุชวรา

ความตั้งอกตั้งใจเช่นนี้ทำให้พ่อแม่นุชวราซาบซึ้งใจมาก

ญาณีอำลาพ่อแม่นุชวรา หลังจากที่เธอออกจากวอร์ดไม่นาน

พ่อของนุชวราพบถุงดำในตะกร้าผลไม้โดยบังเอิญ เขาหยิบถุงนั้นออกมาด้วยความสงสัย และเมื่อเขาเปิดออก มันเป็นเงินปึกหนา!

ทั้งเขาและแม่ของนุชวราต่างตกตะลึง! ต้องมีมากกว่าสองแสนแน่ ๆ!

“รีบวิ่งตามไปสิ! ทำไมถึงยืนเฉยอยู่ล่ะ” แม่ของนุชวราเร่ง “เรายอมรับความช่วยเหลือจากคนอื่นแล้ว เราจะยังกล้ารับเงินของเธอได้อย่างไร?”

พ่อของนุชวรารีบวิ่งออกจากวอร์ดพร้อมถุงในมือ!

มีคนรอลิฟต์มากเกินไป เขาจึงเดินลงบันไดอย่างรวดเร็ว!

เมื่อเขาเดินออกไปในห้องโถง เขามองไปรอบ ๆ อย่างหอบเหนื่อย และในที่สุดก็เห็นญาณีซึ่งกำลังเปิดประตูด้านคนขับ

พ่อของนุชวรารีบวิ่งไปหาเธอ "คุณญาณี! เดี๋ยวก่อนครับคุณญาณี!"

ญาณีหันมองเมื่อได้ยินเสียง จับประตูรถแล้วมองไปที่พ่อของนุชวรา "คุณลุง ออกมาทำไมคะ?"

“คุณญาณี คุณกำลังทำอะไรอยู่?” พ่อของนุชวรายืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเธอ หายใจหอบแล้วจับหน้าอกของตัวเองไว้ หายใจไม่ค่อยทัน มีหยาดเหงื่อหยดลงมาจากหน้าผากของเขา เขามองลงไปที่กระเป๋าในมือของตัวเอง "เราไม่สามารถรับเงินนี้ไว้ได้!"

หลังจากพูดจบ เขาก็วางกระเป๋าเข้าไปในที่นั่งคนขับผ่านทางหน้าต่าง

"ไม่เป็นไรค่ะ" ญาณีห้ามไว้ไม่ทัน จะรีบไปเอามันออกมา แต่เขาคว้าเธอไว้

"คุณญาณี เราจะจดจำความเมตตาอันยิ่งใหญ่ของคุณไว้ในใจ คุณมาหาเราจากที่ไกล ๆ และหาแพทย์ผู้เชี่ยวชาญให้เราแล้ว เราไม่สามารถรับเงินได้อีกจริง ๆ! เรารู้สึกไม่สบายใจถ้าเราเป็นหนี้มากเกินไป "