บทที่541 ฉันต้องการผู้ชายคนนี้

ในเวลานี้ ภีมพลได้มาถึงเมืองมอนทรีออลประเทศแคนาดา และเช็คอินที่โรงแรมระดับเจ็ดดาวแล้ว

เขาถือหุ้นครึ่งหนึ่งในโรงแรมนี้ ในห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทแม้แต่บรรยากาศก็ยังเต็มไปด้วยคำว่าหรูหรา

นั่งบนโซฟากำมะหยี่สีทอง ประเมินความแตกต่างของเวลา และเขาก็วิดีโอคอลหานภาลัย รอยยิ้มบนริมฝีปากของเขาก็เพียงพอที่จะเห็นความสำคัญของนภาลัยที่อยู่ในใจของเขาแล้ว

เมืองไนร์ก้า ที่นี่เวลาสองทุ่มพอดีเป๊ะ

หลังจากรับประทานอาหารและอาบน้ำแล้ว นภาลัยก็นั่งอยู่บนเตียงพร้อมกับหนังสือในมือ เมื่อเธอได้ยินเสียงวิดีโอคอล รอยยิ้มก็ติดอยู่ที่มุมปากของเธออย่างช่วยไม่ได้

ตรงเวลาจริง ๆ

เธอเชื่อมต่อกับวิดีโอ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ฉันอยู่ที่บ้าน ๆ วันนี้ไม่ได้ทำงานล่วงเวลา"

“ทำไมคุณไม่เป่าผมให้แห้งล่ะ?” ภีมพลถามอย่างจริงจัง หลังจากสังเกตเห็นรายละเอียดนี้ “เป็นหวัดได้ง่ายนะ”

“เป่าแล้ว หนังศีรษะและโคลนผมแห้งแล้ว แต่ปลายผมยังไม่แห้งนิดหน่อย” สีหน้าของเธออ่อนโยน “พวกคุณเพิ่งลงเครื่องเหรอ?”

"ใช่แล้ว" ดวงตาที่อ่อนโยนของภีมพลมีไว้สำหรับเธอเท่านั้น และภายใต้แสงสีเหลืองอันอบอุ่น เธอมีเสน่ห์ที่สุด

เนื่องจากความแตกต่างของเวลา นภาลัยเห็นว่าอีกฝ่ายนั้นยังเป็นเวลากลางวันแสก ๆ

เธอจึงพูดกับเขาว่า "คุณน่ะ ไปทำงานอย่างสบายใจเถอะ ฉันจะไม่ทำงานล่วงเวลา และจะกลับถึงบ้านก่อนสองทุ่มทุกคืน เชื่อฉันสิ"

“ผมไม่ได้บงการคุณนะ” เขายิ้มแล้วอธิบาย “ผมแค่ไม่อยากให้คุณเหนื่อยเกินไป”

“ฉันรู้ ฉันก็ไม่อยากให้คุณเหนื่อยเกินไป ดังนั้นคุณควรพักผ่อนให้เพียงพอด้วย”

หลังจากการคุยกันสั้น ๆ วิดีโอคอลก็สิ้นสุดลง

ในห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทของโรงแรม

ภีมพลเพิ่งวางโทรศัพท์ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เขานั่งอยู่บนโซฟา เขาหันไปมอง ก็เห็นลูกน้องเดินเข้ามา

ลูกน้องยืนอยู่ต่อหน้าเขา แล้วรายงานด้วยความเคารพว่ส "คุณภีม ผมเพิ่งทราบมาว่าเอมิลี่อาศัยอยู่ที่เลคไซด์แมเนอร์ ห่างจากที่นี่ประมาณสิบนาที"

เลคไซด์แมเนอร์？

มันเป็นสวนผลไม้ขนาดใหญ่ที่มีชื่อเสียงมากในเมืองนี้ เป็นที่ดินบริสุทธิ์แห่งเดียวในเมืองที่วุ่นวาย ดังนั้น ภีมพลจึงรู้จักที่นี้ด้วย