บทที่ 1002 ความคิดของถานลี่กั๋

เมื่อเฉินชางไจากโรงพยาบาล 301 แล้ว หลูเชาหัวหน้าแผนก ศัลยกรรมทั่วไกลับเรียกตัวต้วนัวไว้ “คืออย่างนี้นะ หัวหน้าต้วน ต่อจากนี้ไคุณไม่ต้องไดูแล คนไข้ทุกคนแล้ว!” หลูเชาพูดกับต้วนัวด้วยรอยยิ้ม ต้วนัวตกใจกับคำพูดของหลูเชา เขาคิดว่าตัวเองทำอะไรผิด ไ! จึงรีบพูดขึ้น “หัวหน้าหลูครับ คือว่า…ผม…” หลูเชาเห็นท่าทางก็รู้ว่าต้วนัวเข้าใจผิดแล้วจึงบอกตรงๆ “ตอนที่หมอเฉินกลับไ เขากำชับให้ผมดูแลคุณดีๆ บอกว่าตอนอยู่ ที่โรงพยาบาลคุณช่วยเขาไว้มาก เพราะงั้น จากนี้ไ คุณตามผมไผ่าตัดดีกว่า!” หลังจากได้ยินระโยคดังกล่าว ต้วนัวก็นิ่งอึ้งไ ติดตามหัวหน้าหลูไผ่าตัด นี่เ็นโอกาสที่หาได้ยากสำ หรับ แพทย์ฝึกงานนี่นาต้วนัวตอบรับอย่างรวดเร็วด้วยความซาบซึ้ง “หัวหน้าหลู ขอบคุณท่านมากๆ เลยครับ!” หลูเชาตอบ “เล็กน้อยน่า กลับไก็ไดูแลแผนกศัลยกรรม ทั่วไให้ดีก็แล้วกัน คุณบอกว่าหมอเฉินมาจากโรงพยาบาลของคุณ แผนกศัลยกรรมทั่วไของพวกเราไม่มีทางน้อยหน้าหรอก คุณว่า จริงไหม” ต้วนัวพยักหน้ารัวๆ หลังจากเลิกงาน ต้วนัวรู้สึกถึงอารมณ์มากมายที่เอ่อล้นอยู่ ในใจ มันท่วมท้นอย่างยิ่ง! ต้วนัวคิดกลับไกลับมา แต่ไม่รู้จะไพูดกับใครดี จึงโทรหา จางโหย่วฝู “หัวหน้าจาง ผมต้วนัวนะครับ!” จางโหย่วฝูและต้วนัวมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน สาเหตุหลัก ๆ เ็นเพราะต้วนัวเชื่อฟังและใช้งานง่าย ความสามารถ…ก็แค่านกลาง จางโหย่วฝูรับสาย “หัวหน้าต้วน มีอะไรครับ”ต้วนัวลังเลอยู่นานกว่าจะพูดออกมา “คิดถึงคุณน่ะครับ มีเรื่องอยากจะคุยกับคุณ ก็เลยโทรมา” จางโหย่วฝูได้ยินเช่นนั้นก็สะดุ้งโหยงทันที ความทรงจำ ในอดีต ผุดขึ้นมาในใจ จางโหย่วฝูกลืนน้ำลายอย่างอดไม่ได้ “หัวหน้าต้วน คะ…คุณช่วยสงบสติอารมณ์หน่อย ท่าทางไม่ค่อยกติเลยนะ…” ต้วนัวถอนหายใจ “เฮ้อ…ก็ใช่น่ะสิครับ วันนี้ผมรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไร วันนี้ผมบังเอิญเจอเฉินชางด้วย”จางโหย่วฝูชะงัก “เสี่ยวเฉินน่ะเหรอ เขาเ็นยังไงบ้าง สบายดีไหม หาวันเชิญเขามากินข้าวสิ ต่อไเขาจะได้เ็นหัวหน้าแผนกฉุกเฉินแล้ว ทิ้งอคติ แล้วก็เลิกใจแคบได้แล้ว”ต้วนัวฟังคำบ่นของหัวหน้าจางก็ได้แต่ส่ายหน้า หัวเราะขื่นๆ“ผมกำลังเชิญแขกอยู่ครับ แต่เจ้าตัวยังไม่ยอมมาเลย หัวหน้าจางคุณอาจจะยังไม่รู้…”ต้วนัวเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้อย่างละเอียด รวมถึงเรื่องที่เออร์สเต็ดกลายเ็นลูกน้องของเฉินชาง แถมหัวหน้าหลูยังเอาอกเอาใจเขาอีก…”พอฟังจบแล้ว จางโหย่วฝูก็เงียบไ“จริงเหรอ”“จริงสิครับ!”จางโหย่วฝูรู้ว่าต่อให้ความสามารถของต้วนัวมีจำ กัด แต่เ็นคนจงรักภักดี มิฉะนั้นคงไม่ก่อเรื่องแบบที่ตนและแผนกฉุกเฉินทำจางโหย่วฝูฟังจบก็ถอนหายใจออกมา“เฮ้อ…ผมรู้มานานแล้วว่าหมอนั่นเ็นคนเก่ง แต่ไม่คิดว่าเขาจะเติบโตขึ้นมาเร็วขนาดนี้!เพิ่งจะไเมืองหลวงได้ไม่กี่เดือนก็ไต่เต้ามาถึงขั้นนี้แล้วถ้ากลับมาอีกหนึ่งีให้หลัง จะไม่เก่งกว่านี้เหรอบางทีเสี่ยวเฉินอาจจะเหมาะกับเวทีใหญ่ๆ แบบนี้ก็ได้มั้ง!”…ทั้งสองคนคุยกันคุณคำผมคำอยู่ชั่วโมงกว่า จนหยางถงภรรยาของจางโหย่วฝูเห็นแล้วยังตกใจหยางถงถามทันทีหลังจากวางสาย “ใครน่ะเหล่าจาง คุยกันนานเหลือเกิน!”จางโหย่วฝูตอบ “ต้วนัวน่ะ เขาไฝึกงานแล้วเจอกับเสี่ยวเฉินเธอคงไม่รู้สินะว่าตอนนี้เสี่ยวเฉิน…เก่งขึ้นแล้ว!”จางโหย่วฝูบอกเล่าเรื่องราวที่ได้ยินมาจากต้วนัวให้หยางถงฟังสองสามีภรรยาพูดคุยกันตลอดทั้งคืนในสายตาของคนอื่น จางโหย่วฝูและหยางถงถือเ็นครอบครัวที่มีหน้ามีตาในโรงพยาบาลมณฑล แต่พวกเขารู้ดีว่าตนเองต้องหาที่พึ่งพาจางโหย่วฝูเล่าเรื่องราวของเฉินชางให้กับเลขาถานเจ้านายเก่า