บทที่ 1015 อดีตของหลี่เป่าซาน

เฉินชางอึ้งงันไสักพัก เขารู้ว่าหัวหน้าหลี่มีเรื่องอยากระบาย เขาจึงไม่พูดแทรก เพียงรับฟังเงียบๆ ตัวหลี่เ่าซานดื่มเหล้าไไม่น้อย เขาฝังเรื่องพวกนี้ไว้ใน ใจมากว่าสิบี ไม่เคยพูดกับใครมาก่อน ผ่านมานับสิบกว่าีแล้วที่เขาจากเมืองหลวงไยังเมืองอัน หยาง ย้ายโรงพยาบาลสองสามที่ จนสุดท้ายมาลงเอยที่โรงพยาบาล อันดับสอง ในช่วงสิบีที่ผ่านมา เขายังได้รับชื่อเสียงในฐานะหนึ่งในสี่ แพทย์ฉุกเฉินชั้นนำของมลฑลตงหยางอีกด้วย ทว่า สิ่งเดียวที่ต่างออกไคือหลี่เ่าซานเข้าร่วมการระชุม วิชาการน้อยมาก องค์การวิชาการก็ไม่ค่อยเข้า เขามักจะทุ่มแรงกาย แรงใจไกับด้านการวินิจฉัยโรคเ็นหลัก หลี่เ่าซานถอนหายใจยาวสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นไม่ใช่เรื่องน่าชื่นชม เล่าไแล้วก็มีแต่ จะขายหน้า หันไเจอเฉินชาง หลี่เ่าซานรู้สึกว่าเขาจำ เ็นต้องพูดออกไ คนเราระสบความสำ เร็จตั้งแต่อายุน้อยเ็นสิ่งที่ดี แต่…คนหนุ่มสาวเหล่านี้ต้องรู้จักก้าว รู้จักถอยเสียบ้าง หลี่เ่าซานเล่า “ผมมีผู้มีพระคุณในชีวิตนี้สองคน คนหนึ่งคือ อาจารย์ที่รึกษาของผม อีกคนหนึ่งคือหัวหน้าแผนกคนเก่าของผม หลังจากเรียบจบ อาจารย์ที่รึกษาก็ให้ผมทำงานต่อใน โรงพยาบาล ตอนนั้นถึงแม้ว่าจะไม่ใช่เรื่องยาก แต่…คุณต้องรู้ว่ามัน ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่คนรากหญ้าอยากพวกเราจะเข้ามาอยู่อาศัยและ เติบโตขึ้นในสถานที่ที่ตำแหน่งทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้วอย่าง เมืองหลวง อาจารย์ที่รึกษาของผมพาผมมาอยู่ที่นี่ อ้อ อาจารย์ของผม คือหยางเพ่ย” หลังจากที่ได้ยินชื่อหยางเพ่ย เฉินชางก็อึ้งไชั่วขณะ!เมื่อก่อนเขาไม่คุ้นเคยกับชื่อนี้เลย ไม่เคยได้ยินมาก่อนด้วยซ้ำ แต่ช่วงนี้เขาเขียนงานวิจัย ต้องหาบทความและข้อมูลเ็น จำ นวนมาก ทำให้รู้จักชื่อของบุคคลในตำนานเ็นธรรมดา เขาได้รับสมญานามว่าสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์ที่น่าสงสาร ที่สุดทำไมถึงถูกเรียกอย่างนั้นน่ะหรือเพราะสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์ท่านนี้จากโลกไก่อนวัยอันควรน่ะสิ!หลังจากได้รับเลือกให้เ็นสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์ีที่สองเขาก็จากไเสียแล้ว เดิมทีชายคนนี้มีโอกาสจะได้เ็นผู้นำด้านศัลยกรรมทั่วไของระเทศผู้โด่งดังด้านการผ่าตัดหลอดเลือด!หลี่เ่าซานดูเศร้าอย่างเห็นได้ชัด น้ำเสียงของเขาเจือด้วยความเจ็บวดและอับจนหนทาง เคล้าด้วยความเสียใจอย่างยิ่งยวด!“ตอนนั้นอาจารย์หยางเ็นหัวหน้าใหญ่แผนกศัลยกรรมทั่วไเ็นหนึ่งในนักวิชาการเพียงไม่กี่คนของระเทศที่เ็นสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์และสภาวิศวกรรม ตอนนั้นสมาคมศัลยกรรมทั่วไของระเทศเราเพิ่งจะเริ่มต้นความร่วมมือกับองค์การอนามัยโลกอาจารย์หยางเองตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่ เพราะตอนนั้นเราเพิ่งจะเริ่มมีฏิสัมพันธ์กับโลก จำ เ็นต้องทำคะแนนให้คนอื่นเห็นค่าในตัวเรา!สมัยนั้น…ต่างจากสมัยนี้จริงๆ เด็กที่เกิดยุคเก้าศูนย์กับเด็กเกิดยุคสองพันส่วนมากเห็นแต่ภาพของระเทศเราที่ยิ่งใหญ่ขึ้นมาพวกเธอเห็นว่าตอนนี้เราเ็นระเทศที่เศรษฐกิจใหญ่เ็นอันดับสองของโลก ร่ำรวยกันถ้วนหน้า ผงาดขึ้นมาเ็นมหาอำนาจ 5G อะไรพวกนั้น…พวกเธอได้สัมผัสภาพของมาตุภูมิที่องอาจ”“แต่ตอนนั้นมันต่างกัน ระเทศของเราเหมือนกับเด็กโง่วัยยี่สิบ เพิ่งก้าวเข้าสู่เวทีโลก เอาแต่หวาดกลัวว่าคนอื่นจะดูถูก! ซึ่งเ็นกันทุกสายอาชีพ เพราะงั้นสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์ในตอนนั้นจึงทุ่มเททำงานกันอย่างหนักหน่วง ทั้งด้านการวินิจฉัยโรค การวิจัย…ด้วยกลัวว่าจะถูกคนต่างชาติวิจารณ์”พูดถึงตรงนี้ หลี่เ่าซานก็ยกมือขึ้นาดน้ำตาที่หัวตาทุกครั้งที่เขาพูดถึงความทรงจำ นี้ เขาจะเสียใจมาก“ีที่สอง พวกเราเพิ่งจะเข้าร่วมงานระชุมนานาชาติ พอกลับมา อาจารย์หยางก็ล้ม่วยด้วยโรคโรคบัดด์ เคียรี่ ซินโดรม[1]ชนิดซับซ้อนแบบเฉียบพลันแล้วที่สำ คัญ! ตอนนั้นอาจารย์หยางพาพวกเราไมุ่งไทางศัลยกรรมหลอดเลือด พอล้ม่วยในตอนนั้น จำ เ็นต้องผ่าตัดแต่ทีนี้ก็มีัญหาเกิดขึ้น จะหาใครมาผ่าตัดดีล่ะทีนี้ ตอนนั้น