ตอนที่ 1014
บทที่ 1016 หมอเฉิน ยอดนักขาย!
October 22, 2026
เฉินชางนั่งเ็นเพื่อนหัวหน้าหลี่ที่บันไดอยู่นาน พอเขาเล่าจบแล้ว ก็รู้สึกดีขึ้นเ็นกอง ทว่าเฉินชางกลับนั่งคิดมากอยู่คนเดียว… ทุกคนต่างแก่ตัวลง ถ้าหากวันหนึ่งรุ่นพี่ อาจารย์ ญาติของเขา เจ็บ่วยขึ้นมา ตนจะรักษาชีวิตของพวกเขาได้หรือเล่า ใครๆ ต่างบอกว่าหมอไม่มีทางรักษาโรคของตนเองได้ แต่เมื่อ ถึงเวลานั้นจริงๆ คุณจะล่อยผ่านโดยไม่แยแสเลยหรือ ถ้าวันดีคืนดีอาจารย์เมิ่งมีก้อนที่เต้านมขึ้นมา จะผ่าตัด หรือเล่า ก็ต้องผ่าอย ู่แล้วสิ! เพราะเ็นอาจารย์หนึ่งวัน ย่อมนับถือกันเ็นบิดาชั่วชีวิต เรื่อง นี้ถึงอย่างไรก็ต้องทำ คิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางก็ถอนหายใจยาว เฮ้อ…หนทางยังอีก ยาวไกล ยังมีการผ่าตัดอีกมากมายที่ต้องเรียนรู้!เหล้าไม่ได้มอมคน คนต่างหากที่เมามายไเอง หลี่เ่าซานที่ ยืนอยู่เฉยๆ รู้สึกเวียนศีรษะขึ้นมาฉับพลัน แน่นอนว่าอาจจะเ็นเพราะตากลมหลังดื่ม หรืออาจเ็น เพราะเหล้าวูซูลิดวิญญาณแล่นขึ้นสมองแล้วก็เ็นได้ เฉินชางพยุงหัวหน้าหลี่เดินขึ้นไส่งถึงห้อง ก่อนจะกลับไนอน หลังจากกลับมาแล้ว ฉินเยว่ก็จ้องเฉินชางด้วยดวงตาแดงก่ำ จนเฉินชางตกใจ รีบเข้าไลอบโยน “เ็นอะไรไครับที่รัก” ฉินเยว่ตาแดงก่ำ “ฉันฝันร้าย ฝันว่านายไม่รักฉันแล้ว จากนั้น พอคลำดูข้างตัว คุณก็ไม่อยู่แล้ว…” เฉินชางได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมา “ยัยบ๊อง ผมมึนหัว นิดหน่อย ก็เลยไสูดอากาศ” เฉินชางพูดพลางีนขึ้นเตียง กอดฉินเยว่ไว้ในอ้อมแขน พลาง ลูบศีรษะฉินเยว่อย่างอ่อนโยน “โอ๋ๆ นะ นอนเถอะ ไม่ต้องคิดมาก แล้วนะ”ฉินเยว่พึมพำ “ดึกๆ ดื่นๆ ไม่ยอมกลับมานอน นี่คุณแอบไหา อีหนูที่ไหนมาใช่ไหม” เฉินชางอดไม่ได้ที่จะบีบแก้มของฉินเยว่ “ผมจะทำงั้นได้ไง! ตอนที่ผมลงไสูดอากาศ บังเอิญเจอกับหัวหน้า ก็เลยคุยกัน นิดหน่อย…” เฉินชางเล่าเรื่องของหัวหน้าหลี่อีกครั้ง และได้ยินเสียงจิ๊าก ของฉินเยว่ครั้งแล้วครั้งเล่า หลังจากเล่าจบ ฉินเยว่ก็พลิกตัว “ฉันจะนอนแล้ว” และซุกตัวในผ้าห่ม… เฉินชางทำอะไรไม่ถูก “เธอแย่งผ้าห่มฉัน…” ฉินเยว่กลอกตา “ทำไมถึงซื่อบื้อแบบนี้นะ ก็นอนกอดฉันสิ! ฉัน อุตส่าห์ให้โอกาสคุณแล้ว ไม่รู้จักคว้าเอาไว้เลย สมแล้วที่โสดตั้งนาน หลายี…”เฉินชางชะงัก ที่แท้ก็เ็นแบบนี้นี่เอง พอลองตั้งใจฟังแล้วดูเหมือนจะมีเหตุผล…วันรุ่งขึ้นทุกคนเดินไยังห้องระชุมใหญ่ของโรงพยาบาลพร้อมกันโรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉินเมืองหลวง ในฐานะที่เ็นศูนย์ฉุกเฉินสาธิตระดับระเทศ และเ็นศูนย์ฝึกอบรมทักษะการฐมพยาบาลนี่ที่จึงจัดงานอบรมในหัวข้อต่างๆ หลายครั้งทุกีเฉินชางเพิ่งจะเคยอบรมแพทย์เ็นครั้งแรกจึงค่อนข้างตื่นเต้นพอนึกถึงถาพฝูงชนที่ถล่มทลาย เฉินชางก็ใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ แล้ว!ทว่าหลังจากที่มาถึงสถานที่จัดงานแล้ว เฉินชางก็เข้าใจว่า…บุคลากรที่เข้าร่วมการอบรมไม่ได้มีมากมายขนาดนั้นเฉินชางเข้าใจได้ทันทีว่าทำไมทุกคนถึงอยากมาให้กำลังใจ!ทีแรกเฉินชางกังวลว่าที่นั่งจะไม่พอ แต่มาดูตอนนี้…อืม สงสัยเราจะเด็กเกินไหน่อย!คิดแล้ว จู่ๆ เฉินชางก็เริ่มกังวลถึงัญหาหนึ่งขึ้นมา นั่นคือถ้างั้นงานฉายเดี่ยวของเขาในพรุ่งนี้จะกร่อยไหมหนอกร่อยไม่กลัว กลัวจะล่มน่ะสิ!ถ้าเกิดว่าหลังจบงาน ทุกคนแยกย้ายกันกลับไแล้ว แล้วไพูดคุยกันในกลุ่มเพื่อนร่วมงานว่า “ไอ้หยา ีนี้ผู้บรรยายห่วยแตกที่สุดเลย”ถ้าใครมาได้ยินเข้า คงจะขายขี้หน้าแย่!คิดแล้วเฉินชางก็เริ่มหวั่นใจขึ้นมาหลังจากที่ทุกคนนั่งลงแล้ว เฉินชางเดินก็ไที่หลังเวที ตอนนี้งานระชุมยังไม่เริ่ม บรรดาผู้บริหารโรงพยาบาลหลายคน รวมถึงอวี๋หย่งกัง และหลัวโหย่วไฉต่างก็นั่งคุยกันพอเห็นเฉินชางมาในชุดสูทลำลอง แต่ละคนก็ตกตะลึงไจากนั้นเฉินชางจึงเห็นว่าแม้แต่หม่าเยว่ฮุยยังสวมสูทเรียบหรูดูเ็นการเ็นงานสุดๆเฉียวเฉิงอันพูดขึ้นอย่างร้อนรน “ตายละ เ็นความผิดผมเองผมลืมเตือนเสี่ยวเฉินให้แต่งตัวเ็นทางการหน่อย”เฉินชางหน้าชามองดูนาฬิกา เห็นว่าอีกเดี๋ยวจะเริ่มงานแล้ว อู๋ถงฝู่จึงพูดขึ้น“ก็แต่งแบบนี้นั่นแหละ เสี่ยวเฉินดูดีแล้ว ไม่ต้องเลี่ยนหรอก”หม่าเยว่ฮุยกระซิบบ่นอุบอิบ “ทีผมลืมใส่สูท คุณยังไม่ให้ผมขึ้นเวทีเลย…”หลัวโหย่วไฉได้ยินดังนั้นก็กระแอมไอเพื่อไม่ให้ตัวเองหลุดขำหลัวโหย่วไฉมองน้องเขยด้วยสีหน้าเอือมระอา ไม่รู้จริงๆ ว่าน้องสาวของเขาเห็นอะไรในตัวไอ้บ้านนอกนี่อู๋ถงฝู่เมินหม่าเยว่ฮุย พูดต่อว่า “จริงสิ ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง งานอบรมวันนี้จะมีการถ่ายทอดสดร่วมกับชุมชนติงเซียง และเครือข่ายโทรทัศน์การแพทย์ รวมถึงแพลตฟอร์มถ่ายทอดสดอื่นๆ เวลาอบรมระวังอย่าเอาแต่พูดเรื่องไร้สาระ!”