บทที่ 114 บัตรคุณสมบัติพิเศษ

จิ้นชิงจื้อจะไปส่งให้ได้ ความเอื้อเฟื้อเช่นนี้หายาก เฉินชางจึงไม่กล้าปฏิเสธ ทำได้แต่ยอมรับ

รถคันนี้ขับมาจากเมืองหลวง ติดป้ายทะเบียนของปักกิ่ง เฉินชางนั่งอยู่ด้านหลัง รู้สึกอดรนทนไม่ไหวอยากตรวจสอบของที่ได้รับมาเมื่อครู่นี้ทันที

เขาคลับคล้ายคลับคลา เหมือนจะเห็นวัตถุสีฟ้าถูกดรอปออกมา

[ติ๊ง! ภารกิจสังหารมอนสเตอร์ลำไส้เล็กอักเสบระดับ 38 สำเร็จ ได้รับ:

1. บัตรฝึกฝนพิเศษ 1 ใบ

2. ค่าประสบการณ์ทักษะกายวิภาคศาสตร์ในระบบลำไส้ +300

3. ค่าประสบการณ์การผ่าตัด +150 ได้รับเงิน 300 หยวน]

[ติ๊ง! กำจัดนิ่วในถุงน้ำดีระดับ 35 สำเร็จ ได้รับ:

1. บัตรฝึกฝนการวินิจฉัยอาการเฉียบพลันในช่องท้อง 1 ใบ

2. ค่าประสบการณ์ทักษะการผ่าตัดถุงน้ำดี +300

3. ประสบการณ์การผ่าตัด +150 เงิน +300 หยวน]

หนังสือทักษะพิเศษส่องประกายสีฟ้าออกมา ส่วนบัตรฝึกฝนการวินิจฉัยอาการเฉียบพลันในช่องท้องเป็นสีเขียว

จากประสบการณ์การในหลายวันมานี้ของเฉินชาง ไอเทมสีฟ้าต้องดีกว่าสีเขียวแน่นอน และไอเทมสีเขียวก็ดีกว่าสีขาว

เขาเปิดหนังสือทักษะพิเศษออกอย่างกระตือรือร้น

[ติ๊ง! บัตรฝึกฝนพิเศษ: จำกัดอยู่ที่ทักษะกายวิภาคศาสตร์ในระบบลำไส้ เมื่อใช้แล้วจะมีโอกาสได้รับการฝึกฝนพิเศษอย่างหนึ่ง เมื่อการฝึกฝนสิ้นสุดลง หากผ่านการทดสอบ ทักษะกายวิภาคศาสตร์ในระบบลำไส้ของคุณจะมีคุณสมบัติพิเศษนั้นๆ]

เฉินชางมีท่าทียินดี รีบกดใช้งานทันที!

[ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับบัตรการฝึกฝนเพื่อลดอาการพังผืด ต้องการเริ่มการฝึกฝนเลยหรือไม่?]

เฉินชางตาค้างไปแล้ว!

ระบบ…การได้รับอย่างไม่ลำบากไปอยู่ที่ไหน? การพัฒนาทักษะในพริบตาไปอยู่ที่ไหนหมด?

ทำไมตอนนี้กลายเป็นการฝึกฝนและการสอบไปได้ล่ะ

เฉินชางรู้สึกอยากร้องไห้โดยไร้น้ำตา

สองสิ่งที่นักศึกษาแพทย์หนีไม่พ้นไปชั่วชีวิตก็คือ หน่วยกิตที่ต้องครบทุกปี! อีกอย่างหนึ่งก็คือให้คุณสอบอยู่ตลอดเวลา

ทำไมถึงพูดกันว่าอย่าเชียร์ให้คนอื่นเรียนหมอ? นั่นเป็นเพราะไม่เพียงแต่จะต้องเรียนอย่างเหน็ดเหนื่อยถึงห้าปี ปริญญาโทอีกสามปี ปริญญาเอกอีกสามปี แถมจบการศึกษามาเข้าทำงานแล้วก็ยังเหนื่อยยิ่งกว่าเหนื่อย

ส่วนมัธยมศึกษาตอนปลายปีที่สาม[1]น่ะหรือ?

คุณก็แค่อ่านหนังสือและเรียนหนังสือไป อย่างน้อยก็ไม่ต้องสร้างผลงานอะไร แต่ถ้าเรียนแพทย์ล่ะ? คุณจะต้องทำหัวข้อการเรียนรู้ ทำการทดลอง และวิทยานิพนธ์

หากคุณบอกว่าคุณเหนื่อยแล้ว ไม่อยากทำอีก ถ้าเช่นนั้นก็ไม่เป็นไร แต่คุณจะไม่มีผลงาน เป็นได้เพียงแพทย์ดูแลไข้ไปหมื่นปี หากโชคไม่ดี หมื่นปีนี้อาจไม่ได้อยู่ในโรงพยาบาลด้วยซ้ำ

ระบบหนอระบบ เป็นระบบที่สูงชันสำหรับนักศึกษาแพทย์จริงๆ

ที่บอกว่าจะเสริมความแข็งแกร่งและฝีมือให้ล่ะ?

ตอนนี้กลายเป็นการฝึกฝนและอบรมไปหมดแล้ว

เฉินชางรู้สึกอยากร้องไห้โดยไร้น้ำตา…

วันนี้ได้รับของมาสองอย่าง เฉินชางไม่คิดว่าจะเป็นการฝึกฝนทั้งหมด

หนึ่งคือบัตรฝึกฝนพิเศษ อีกหนึ่งคือบัตรฝึกฝนการวินิจฉัยอาการเฉียบพลันในช่องท้อง

เมื่อคิดถึงตรงนี้เฉินชางก็สูดหายใจลึก ถึงอย่างไรการนั่งรถก็ค่อนข้างน่าเบื่อ อีกอย่างก็ไม่ได้คุยอะไรกับจิ้นชิงจื้อเลย เช่นนั้นเข้าไปฝึกฝนสักหน่อยจะดีกว่า

เมื่อคิดได้เช่นนี้ก็กดใช้งานไปตามใจ เบื้องหน้าของเฉินชางพลันเปลี่ยนไป

เขาไปปรากฏตัวข้างเตียงผ่าตัดอีกครั้ง

[ติ๊ง! การฝึกฝนลดพังผืดบริเวณการเชื่อมต่อในระบบลำไส้: ทุกครั้งที่เย็บสำเร็จจะมีการประเมินคะแนนและวิเคราะห์สาเหตุ กรุณาเริ่มได้…

เวลานับถอยหลัง: 100 ชั่วโมง]

หนึ่งร้อยชั่วโมงอีกแล้ว ฝึกๆ ไปเถอะ…

พังผืดในระบบลำไส้เกิดจากหลายสาเหตุ ซึ่งจะทำให้บริเวณระหว่างลำไส้และลำไส้ ลำไส้และช่องท้อง หรือลำไส้และช่องว่างในการสอดอุปกรณ์การส่องกล้องติดกันจนผิดปกติ

ในขณะทำการรักษา การผ่าตัดลำไส้อาจเป็นสาเหตุการเกิดพังผืดที่พบได้บ่อยที่สุด หลายครั้งจะเกิดหลังผ่าตัดช่องท้องเสร็จแล้ว จะมากจะน้อยก็ยังเกิดพังผืด ซึ่งอาจทำให้เกิดลำไส้อุดตันเฉียบพลันจนเป็นอุปสรรคในช่องท้องและอาจมีอันตรายถึงชีวิต!

ดังนั้นการฝึกฝนนี้จึงจำเป็นมาก แม้ผู้ป่วยอาจไม่พบความแตกต่าง แต่นี่เป็นสิ่งดีต่อผู้ป่วย เฉินชางไม่รังเกียจที่จะเรียนรู้ให้มากขึ้นสักหน่อย

จะอย่างไร…หมอก็เป็นอาชีพที่ทำเพื่อประเทศชาติและประชาชน!

อืม เหมาะสมแล้ว

ความจริง มีหลายครั้งที่ผู้ป่วยไม่รู้ถึงความแตกต่างของหมอ หมอบางคนอาจประจบเอาใจผู้ป่วยมากมายเพราะต้องการสร้างผลงานในเวลาสั้นๆ แต่เมื่อมองระยะยาว การรักษาเช่นนี้จะไม่เป็นประโยชน์ต่อตัวผู้ป่วยเอง

แต่ก็มีหมอบางคนทำหลายอย่างในการผ่าตัด ซึ่งไม่แน่ว่าผู้ป่วยจะรู้ตัว ก็เหมือนกับการลดพังผืดของเฉินชาง หากเป็นเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่ปีคงไม่รับรู้ถึงความแตกต่าง หรือผู้ป่วยอาจรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งปกติก็ได้

การฝึกฝนเริ่มต้นขึ้นแล้ว เฉินชางเริ่มลงมือเย็บเคสแรก

[ติ๊ง! การเย็บสำเร็จ คะแนนประเมิน -20 คะแนน ในการผ่าตัดมีเลือดและสารคัดหลั่งซึมออกมา ทำให้เป็นพังผืดมากขึ้น]

เฉินชางแทบจะกระอักเลือดออกมา!