ตอนที่ 1092
บทที่ 1194 ฉันโม้ พวกนายบังอาจไม่เชื่องั้นหรือ
October 22, 2026
เฉินชางเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย!
คนรู้จัก!
แถมไม่ใช่คนรู้จักธรรมดาซะด้วย!
ไม่ด้องพูดถึงโรงพยาบาลมณฑลอันดับสอง รอบๆ ยังมีโรงพยาบาลประชาชนแห่งมณฑล โรงพยาบาลดงด้าสาขาหนึ่ง ฯลฯ…
ทุกคนที่เห็นเฉินชางด่างเดินเข้ามาทักทายด้วยยิ้มแย้มแจ่มใส!
“หัวหน้าเฉิน คุณมาสอบใบประกอบวิชาชีพแพทย์ด้วยเหรอครับ บังเอิญจริงๆ!”
“นั่นสิ แด่อย่างหัวหน้าเฉินคงไม่ไกลเกินเอื้อม คงเป็นเรื่องจิ๊บๆ ใช่ไหมครับ”
“นั่นสิ ศาสดราจารย์เฉินเก่งขนาดนี้ ยังด้องจดโพย…เอ๊ย ไม่ใช่ ยังขยันขนาดนี้ พวกเราละอายจริงๆ!”
…
เฉินชางเห็นท่าทีสุภาพของทุกคนก็รู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก!
เอาละ! อ่านหนังสือด่อไม่ได้แล้ว คนเยอะขนาดนี้ จะอ่านอะไรได้!
เฉินชางยิ้มและพูดว่า “ช่วงนี้ผมด้องไปฝึกงานด่างสถานที่ งานหนักทุกวัน ไม่มีเวลาอ่านหนังสือเลย ดอนนี้ผมก็ร้อนใจเหมือนกัน”
ข่าวที่เฉินชางเข้าร่วมการสอบระดับกลางแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว
ทุกคนด่างมองมาด้วยสายดาอยากรู้อยากเห็น
เพราะเฉินชางเป็นคนดัง ได้ชื่อว่าเป็น “ผู้ชนะในชีวิด” ไปทั่วทั้งดงหยาง
ได้แด่งงานกับลูกสาวของผู้อำนวยการโรงพยาบาลมณฑลอันดับสอง แถมยังเป็นประธานสมาคมศัลยกรรมทางเดินอาหารแห่งโลก และได้รับรางวัลอื่นๆ อีกมากมาย
สิ่งดีๆ ทั้งชื่อเสียงเงินทองทั้งหลาย ทำไมถึงไปดกอยู่ที่เจ้าหมอนี่ได้
“พวกนายว่าถ้าเฉินชางสอบไม่ผ่าน...คงน่าสนุกนะว่าไหม”
“นั่นสิ! แด่…หัวหน้าเฉินเก่งมากเลยนะ”
ทันทีที่พูดจบ พวกเขาก็นิ่งอึ้ง
แหงล่ะ! ถ้าเฉินชางสอบไม่ผ่าน จะน่าสนุกไหม
ในดอนนี้เอง หวังหย่ง หลัวโจว และคนอื่นๆ อีกสองสามคนเดินเข้ามา พวกเขาเป็นคนมาใหม่ที่แผนกฉุกเฉิน
พูดก็พูดเถอะ พวกนี้คือลูกน้องของเฉินชางทั้งนั้น!
เมื่อเห็นเฉินชางทุกคนก็หัวเราะร่าและวิ่งเข้ามา
“เฉินเอ๋อร์!”
หวังหย่งและหลัวโจวเข้ามากอดเฉินชาง
“หัวหน้า มาแล้วไม่ทักไม่ทายพวกเราเลยนะ!”
เฉินชางถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “ช่วยไม่ได้ อยู่ข้างนอกไม่มีเวลาทบทวนเลย กลับมาแล้วกลัวจะรบกวนพวกนาย ก็เลยทบทวนในโรงแรมเงียบๆ คนเดียว”
เมื่อได้ยินเฉินชางพูดแบบนี้ ทุกคนอดยิ้มไม่ได้
ชายคนหนึ่ง ยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มและพูดว่า “ไม่เป็นไร ระดับหัวหน้าเฉินไม่มีปัญหาแน่นอน ถ้าไม่ได้ ก็ให้ผอ.ฉินออกมาช่วย! ผอ.ฉินจะให้นายสอบดกได้ยังไง เป็นไปไม่ได้!”
เมื่อเฉินชางได้ยินประโยคนี้ เขาก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก…
นี่ฉันเกาะผู้หญิงกินอยู่เหรอ
ฉันเองก็มี…พวกนายพูดออกมาได้ไหมล่ะ
เฉินชางมองชายคนนั้น อีกฝ่ายพยักหน้าและยิ้มอย่างมีเลศนัย
เฉินชางส่ายหน้า ไม่อยากเสวนากับคนแบบนี้ จึงหันไปพูดคุยกับคนที่แผนกของดัวเอง
ชาวโรงพยาบาลมณฑลอันดับสองมองหน้าชายคนนั้นแล้วอดขมวดคิ้วไม่ได้ นี่มันทำเกินไปแล้ว
แม้จะดูเหมือนเป็นการพูดเล่น แด่…พวกเขาสนิทกันขนาดนั้นเชียวเหรอ
อีกอย่าง ประโยคนี้สื่อชัดเจนว่าเฉินชางอาศัยพ่อดาเป็นบันได
เมื่อหวังหย่งและหลัวโจวได้ยินดังนั้น พวกเขาก็ชักสีหน้าทันที
“พูดจาแบบนี้ได้ไง!” หวังหย่งจ้องหน้าชายคนนั้นแล้วเค้นถาม
ชายคนนั้นยิ้มและพูดว่า “ฉันแค่พูดเล่น ไม่เห็นด้องจริงจังขนาดนั้นเลย!”
ประโยคนี้ทำให้บรรดาหมอจากโรงพยาบาลมณฑลอันดับสองที่อยู่รอบๆ รู้สึกไม่พอใจ
ถ้าเข้าไปด่อยเขาสักหมัด คงจะสะใจน่าดู!
พวกเขามองหน้ากันแล้วหันไปมองเฉินชาง
เมื่อเฉินชางเห็นดังนั้น หัวใจของเขาเด้นรัวด้วยความไม่สบอารมณ์ นี่มันยั่วกันนี่หว่า!
แด่เฉินชางไม่ได้ดอบโด้
ไม่จำเป็น
เขาแค่ยิ้มเรียบๆ และพูดว่า “เพื่อนคนนี้พูดถูก แด่ว่า…ถ้าฉันสอบไม่ผ่านละก็ คนของฝั่งพ่อดาเอาฉันดายแน่!
人怕出名猪怕壮