ตอนที่ 1091
บทที่ 1193 พวกเรา พวกหมอเถื่อนเข้าสู่สนามรบแล้ว สกัดขาพวกมัน
October 22, 2026
ไม่มีอะไรปิดบังไว้ได้ตลอดไป!
เรื่องที่ศาสตราจารย์เฉินชางเป็นแพทย์ประจำบ้านแพร่กระจายไปทั่วศูนย์ฉุกเฉินอย่างรวดเร็ว
กลายเป็นเรื่องที่ทุกคนในโรงพยาบาลพูดถึง
ไม่ว่าเฉินชางไปที่ไหน ทุกคนต่างยิ้มและทักทาย “ศาสตราจารย์เฉินสู้ๆ คุณเป็นแพทย์เจ้าของไข้ได้แน่นอน!”
“ใช่ ศาสตราจารย์เฉินทำได้!”
เฉินชางหน้าแดงด้วยความอึดอัด
ฉันเป็นแพทย์ประจำบ้าน ฉันต้องภูมิใจเหรอ? ฉันหลงตัวเองเหรอ?
พวกคุณ…พวกคุณ…ช่างเถอะๆ!
ชั่วพริบตาเดียวก็ใกล้จะถึงวันเสาร์แล้ว
เฉินชางรีบกลับไปที่เมืองอันหยางในวันศุกร์
การสอบจัดขึ้นในวันเสาร์
หลังจากที่เฉินชางกลับมา เขาก็ตัดสินใจพักโรงแรม เพราะบ้านเช่าที่เขาเคยอยู่ถูกปล่อยเช่าต่อแล้ว ถึงแม้ค่าเช่าจะตกอยู่ที่เดือนละหนึ่งพันกว่าหยวนเท่านั้น แต่เช่าไว้เฉยๆ ไม่ได ด้อยู่เองก็เสียเงินเปล่า
อีกอย่าง บ้านของเขาเองก็ใกล้เสร็จแล้ว ตอนนี้กำลังตกแต่งเพิ่มเติม คาดว่าจะเสร็จภายในหนึ่งหรือสองเดือน
ผู้รับเหมาคอยติดต่อกับเฉินชางอยู่เสมอ ส่งรูปมาให้ดูเป็นระยะๆ
เมื่อเฉินชางกลับมาที่เมืองอันหยาง เขาจึงรู้สึกเหมือนกลับมาอยู่บ้าน
อากาศที่นี่ช่างแสนคุ้นเคย เมื่อเทียบกับหมอกควันในเมืองหลวง ที่นี่อึดอัดน้อยกว่า มีชีวิตชีวามากกว่าหลายเท่า
บางครั้ง อากาศในเมืองหลวง เวลาหายใจเข้าลึกๆ อาจทำให้ผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังไอโขลกๆ ได้
เฉินชางคิดไปคิดมาแล้วก็หาโรงแรมพัก ที่อยู่คือวิทยาลัยเทคนิคคอมพิวเตอร์ซินหวา เฉิงชางไม่ได้ขับรถกลับมา ค่าแท็กซี่ห้าสิบหยวน ระยะทางไม่ใช่ใกล้ๆ เริ่มสอบตอนเก้าโมงเช้า เฉินชางต้อ องออกเดินทางก่อนหนึ่งชั่วโมง
เขาไปในที่ที่เขาคุ้นเคย เผื่อว่าจะมีคนรู้จักอยู่บ้าง จะได้พูดคุยแลกเปลี่ยนกันได้
ตอนนี้เขารู้สึกหมดอาลัยตายอยากนิดหน่อย ทำไมตัวเขาถึงมีระบบการผ่าตัดแค่ระบบเดียว แต่ไม่มีการศึกษาระบบเดียวบ้างนะ
การสอบวันแรกใช้เวลาตลอดทั้งวัน สี่วิชา!
คนขับแท็กซี่เป็นคนท้องถิ่น เห็นเฉินชางอ่านหนังสือในรถก็อดทักไม่ได้ “พ่อหนุ่ม ไปสอบเหรอ”
เฉินชางยิ้มเขินๆ “อืม ใช่ครับ อ่านหนังสือกันตายน่ะครับ”
คนขับแท็กซี่หัวเราะ “สมัยลุงเรียนก็ไม่ค่อยตั้งใจเรียน เวลาอ่านหนังสือเตรียมตัวสอบก็ไปตายเอาดาบหน้าเหมือนกัน!”
เฉินชางได้ยินแล้วรู้สึกเหมือนเจอเพื่อนร่วมอุดมการณ์ จึงอดถามไม่ได้ “ผลสอบออกมาโอเคไหมครับ”
คนขับหัวเราะ “ผลสอบเหรอ ก็พอใช้ละนะ ลุงโดนพ่อตีจนชิน ก็เลยไม่อยากไปเรียน จากนั้นก็มาขับแท็กซี่ ขับมายี่สิบปีแล้ว!
แล้วพ่อหนุ่มทำงานอะไร สอบอะไรล่ะ”
เฉินชางผงกหัว “ผมเป็นหมอ กำลังจะสอบวัดผลระดับกลางเพื่อเป็นแพทย์เจ้าของไข้น่ะครับ เนื้อหาเยอะสุดๆ เลยครับ ให้ตาย!”
เฉินชางยังไม่ทันพูดจบ คนขับก็เบรกกะทันหันจนเฉินชางแทบจะหัวทิ่ม
เฉินชางตกตะลึง “คุณลุงครับ…”
คนขับจ้องตาเขม็ง “ใครลุงคุณ ลงจากรถ!”
เฉินชางเปิดแผนที่ “ยังไม่ถึงเลยนี่ครับ”
คนขับพยักหน้า “รถเสีย ฉันจะลงไปดู เธอลงไปก่อน”
เฉินชางร้องอ๋อ ก่อนจะพยักหน้าแล้วลงจากรถ
ทันทีที่ลงจากรถ คนขับก็สตาร์ทรถออกตัว ขับไปสักระยะ ยื่นหน้าออกมาระเบิดเสียงด่า “ไอ้หนุ่มมีหน้าจะสอบเป็นหมอประจำบ้านอีกเหรอ ถุย! อ่านหนังสือกันตายแท้ๆ ดันสะเออะอยากเป็น นหมอ พ่อละอยากจะทิ่มให้ตาบอดสักที!
พวกแกเป็นหมอ ต้องตั้งใจเรียน ต้องหมั่นฝึกฝนสิ คิดว่าตัวเองเป็นคนขายเนื้อหรือไง
วันนี้ฉันทำเพื่อประชาชน โชคดีที่ฉันเจอแกก่อน ถ้าแกสอบผ่าน ไม่รู้จะมีคนซวยกี่คน!
เงินฉันก็ไม่เอา แกน่ะไม่ต้องสอบแล้ว!”
พูดจบคนขับก็หัวเราะพลางฮัมเพลงไปด้วย “แสงสว่างอันยิ่งใหญ่ สาดส่องบนผืนแผ่นดิน...”