ตอนที่ 1140
บทที่ 1242 ถึงไม่รู้จักแต่ฟังดูร้ายกาจมาก!
October 22, 2026
แม้แต่จวงซินก็ไม่รู้ว่าทำไมเมื่อกี้ถึงเจ็บหน้าอกขนาดนั้น!
เกิดอะไรขึ้น
เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่!
จวงซินโง่งมแล้ว
มองแววตาของเฉินชาง เห็นเขาในความสิ้นหวังมีความจนปัญญา ในความจนปัญญาแฝงความเจ็บปวด ในความเจ็บปวดยังมีความอาลัยอาวรณ์ในโลกมนุษย์…
นี่แม่งเหมือนกับสายตาตอนตัวเองผ่าตัดให้ผู้ป่วยระยะสุดท้ายเมื่อเร็วๆ นี้ชัดๆ!
วินาทีนี้ จวงซินพลันตระหนักได้ หรือว่า…ตัวเองจะป่วยจริงๆ
ไม่งั้นทำไมแค่เคาะอกเบาๆ ก็เจ็บขนาดนี้ล่ะ
นึกถึงตรงนี้ จวงซินก็อดกลืนอะไมเลสในน้ำลายอายุยี่สิบแปดปีเพื่อกดความตื่นตระหนกไม่ได้
ความสามารถของศาสตราจารย์เฉินชางแข็งแกร่งขนาดไหน
แข็งแกร่งมาก!
จวงซินเข้าใจในจุดนี้ดี
ไม่เช่นนั้นเขาก็ไม่ถูกหัวหน้าส่งมาสวมรอยเป็นคนไข้แล้ว
ศาสตราจารย์เฉินเก่งกาจขนาดนี้…หรือตัวเองจะป่วยจริงๆ!
จวงซินยิ่งคิดยิ่งกลัว ยิ่งคิดยิ่งใจตุ๊มๆ ต่อมๆ!
มนุษย์ก็เป็นแบบนี้
เมื่อไรที่เกิดความคิดว่าตัวเองป่วย ความคิดนี้ก็อาจเหมือนคำสาป วนเวียนอยู่ในห้วงสมองของคุณ เนิ่นนานไม่อาจสลาย
ถึงขั้นว่าคิดเชื่อมโยงกับอาการและความอึดอัดทั้งหมดของตัวเอง
จวงซินพลันหวาดหวั่นขึ้นมา!
เขานึกถึงตอนผ่าตัดครั้งหนึ่งจู่ๆ เขาก็แน่นหน้าอกหายใจไม่ออก!
นึกถึงตอนที่ทำการบ้านเสร็จในหนึ่งนาที กลับไม่ได้ภูมิใจ แต่ปวดใจหงุดหงิดอยู่ครึ่งค่อนวัน
เขานึกถึงครั้งหนึ่งที่เขาเข้าห้องน้ำแล้วเวียนหัวตาลายตอนลุกขึ้นมา…
เหมือนทุกสิ่งทุกอย่างกลายเป็นเชื้อเพลิงของอาการป่วยเขา…
เขาเป็นหมอ เขารู้ว่าอาการป่วยมากมายมักจะซุกซ่อนอยู่จริงๆ
เวลาปกติยากที่จะแสดงออกมา
แต่ว่าจะจู่โจมคุณอย่างรุนแรงในเวลาสำคัญ!
คิดถึงจุดนี้ จวงซินรีบมองเฉินชาง “ศาสตราจารย์เฉิน…ผมเป็นอะไรกันแน่”
ทันใดนั้น!
คนรอบข้างต่างมึนงง!
นี่ไม่ใช่คุณหมอจวงเหรอ
เขาขึ้นมาสวมรอยเป็นคนไข้…
แต่ไหงเป็นคนไข้จริงๆ ไปซะแล้วล่ะ
ทุกคนคิดแล้วอดเบิกตาโตไม่ได้ มองฉากนี้อย่างเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
อย่าบอกนะว่า…ศาสตราจารย์เฉินวินิจฉัยโรคที่ไม่แสดงอาการของหมอจวงออกมาได้จริงๆ
ชั่วขณะนั้น แม้แต่ฟั่นโจวก็ตกตะลึงแล้ว!
เขาจ้องจวงซิน เห็นแค่ว่าจวงซินไม่มองตัวเอง แต่กลับจ้องมองเฉินชางเขม็ง ในดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวังเฝ้ารอ!
ฟั่นโจวฉวนตะลึงค้างในพริบตา
ส่วนซุนกว่างอวี่ก็ถลึงตามองฟั่นโจวฉวน “นี่คือ…พวกเดียวกันเหรอ คุณแน่ใจนะว่าไม่ใช่พวกเดียวกันกับเฉินชาง”
ฟั่นโจวฉวนปิดหน้าถอนหายใจ เรื่องอย่างนี้คาดไม่ถึงแม้แต่น้อย
มีแต่ภูตผีที่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
แต่ว่า…
เทียบกับอยากสร้างความลำบากให้เฉินชาง ณ เวลานี้ วินาทีนี้ ฟั่นโจวฉวนคิดว่าที่สำคัญกว่าคือปัญหาอาการป่วยของจวงซิน
นึกถึงตรงนี้ ฟั่นโจวฉวนรีบถาม “ศาสตราจารย์เฉิน…จวง…คนไข้คนนี้เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ”
เฉินชางมองฟั่นโจวฉวน ไม่ได้พูดจา แค่หันตัวไปมองจวงซิน
เขาส่ายหน้า แล้วถอนหายใจ!
ยังคงไม่พูด!
เสียงถอนหายใจนี้ทำจวงซินกลัวจนจวนจะร้องไห้แล้ว
เขาใกล้จะร้องไห้แล้วจริงๆ
“ศาสตราจารย์เฉิน คุณพูดสิ! ผมเป็นอะไรไปกันแน่ คุณพูดออกมาเลย ผมรับได้ทั้งนั้น!”
เฉินชางไม่พูด แต่เปลี่ยนตำแหน่งที่หน้าอกของเขาเงียบๆ แล้วกดเบาๆ!
“โอ๊ยๆๆ …เจ็บ! เจ็บจริงๆ!”
จวงซินตกใจกลัวจนร้องไห้แล้วจริงๆ
น้ำตาไหลลงมาเป็นสาย
วินาทีนั้น นักเรียนกับเพื่อนร่วมงานโดยรอบตาค้างแล้ว
นี่ไม่ใช่การแสดงแล้ว!
นี่เป็นของจริง…
“คุณหมอ คุณพูดมาสักประโยคเถอะ ผมเป็นอะไรไปกันแน่ ผมเป็นโรคหายากพิเศษอะไรหรือเปล่า”