ตอนที่ 1141
บทที่ 1243 ศาสตราจารย์เฉิน เดี๋ยวก่อน!
October 22, 2026
ฟังดูป่วยนะเนี่ย!
แค่ฟังชื่อก็รู้สึกว่าซับซ้อนมาก
แค่ฟังชื่อก็ดูรักษายากมาก
เฉินชางหันไปมองเลขาการฝึกอบรม “เคยได้ยินไหมครับ”
อีกฝ่ายขมวดคิ้ว พยักหน้าอย่างมีท่าทีครุ่นคิด “อืม! สถานการณ์ที่เกี่ยวข้องกับคนไข้ ผมคิดดูดีๆ แล้ว เหมือนจะ…เป็นไปได้จริงๆ!
ผมจำชื่อนี้ได้รางๆ แต่ลืมแล้วว่าอยู่ในวารสารเล่มไหน!”
เฉินชางมองกลุ่มนักศึกษาที่อยู่ด้านหลัง “พวกคุณเคยได้ยินชื่อโรคนี้ไหม”
กลุ่มนักศึกษาที่อยู่ด้านหลังส่วนใหญ่เงียบเสียง
มีบางคนที่พยักหน้าเห็นด้วย “อืม ผมคุ้นๆ ว่าเคยจำชื่อนี้!”
“ใช่ ลืมแล้วว่ามาจากวารสารต่างประเทศเล่มไหน!”
“อื้อ ผมก็จำได้แล้ว โรคนี้ซับซ้อนมากเลยนะ!”
…
เฉินชางอดถอนหายใจไม่ได้
ฟั่นโจวฉวนเห็นหลายคนรู้จักชื่อนี้ก็หน้าแดงเรื่อ
เพราะเขาไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน
นึกถึงตรงนี้ ฟั่นโจวฉวนก็กระอักกระอ่วนเล็กน้อย
ถึงอย่างไร…ถึงอย่างไรตัวเองก็เป็นหัวหน้าแผนกศัลยกรรมทรวงอกนะ แต่ตัวเองไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย…
เฉินชางมองฟั่นโจวฉวน “หัวหน้าฟั่น คุณเคยได้ยินชื่อไหม”
ถึงแม่หัวหน้าฟั่นกระอักกระอ่วนมาก มองนักเรียนกลุ่มนั้นล้วนรู้จัก หมอเล็กๆ ก็เคยได้ยินมาก่อน แต่ตัวเองกลับไม่รู้…
เขาสูดหายใจลึก ก่อนพูดอย่างทบทวนตัวเอง “เฮ้อ…ความรู้ผมตื้นเขิน ไม่เคยได้ยินมาก่อน ยังต้องขอให้ศาสตราจารย์เฉินช่วยอธิบายอย่างละเอียดทีครับ”
เฉินชางอดมองฟั่นโจวฉวนคนนี้สูงขึ้นอีกระดับไม่ได้
สังคมนี้มีนักดนตรีเก๊เนียนเป่าขลุ่ยเยอะเกินไปแล้ว
เฉินชางอดหันไปมองนักศึกษาที่อยู่ไกลออกไปไม่ได้ เขาถาม “คุณเคยได้ยินไหม”
นักศึกษาปริญญาเอกคนนั้นพยักหน้า!
“ครับ เคยได้ยินมาเลาๆ”
เฉินชางหัวเราะ “อธิบายสักหน่อยสิ ว่านี่เป็นโรคแบบไหน”
นักศึกษาปริญญาเอกคนนั้นกลับเป็นคนมีพรสวรรค์ “นี่เป็นการเจริญเติบโตผิดปกติที่หัวใจ เนื้องอกที่พัฒนาผิดรูปในสภาพตัวอ่อนเทียม อาการหลักๆ คือ…เจ็บหน้าอก หัวใจเต้นผิดปกติ อากา ารแสดงไม่ต่อเนื่อง…แต่ว่า…”
เฉินชางได้ยินดังนั้นก็พลันเบิกตาโต
เชี่ย!
นึกไม่ถึงว่าจะเจอคนที่ปั้นเรื่องเก่งกว่าฉัน
นึกถึงตรงนี้ เฉินชางก็อดปรบมือไม่ได้
ทุกคนโดยรอบเห็นดังนั้น ก็พากันปรบมือตาม
แม้แต่หลี่ข่าย ซุนกว่างอวี่ รวมถึงฟั่นโจวฉวนแห่งแผนกศัลยกรรมทรวงอกก็เริ่มปรบมือด้วย
นักศึกษาปริญญาเอกคนนั้นได้ยินเสียงปรบมือ ก็มองเพื่อนนักศึกษาที่โดยรอบอย่างตื่นเต้นและภูมิใจ เห็นความนับถือในสายตาของพวกเขาก็อดฮึกเหิมขึ้นมาไม่ได้
เขาไม่เคยได้เกียรติแบบนี้มาก่อนเลย!
เฉินชางหัวเราะ บอก “ดีมาก!”
ส่วนจวงซินอดลุกขึ้นมาไม่ได้ “ศาสตราจารย์เฉิน ผมก็ไม่เคยได้ยินชื่อโรคนี้มาก่อน คุณช่วยอธิบายให้ผมฟังที!
ผม…ยังมีทางช่วยไหม”
หัวหน้าเฉินบอก “มีทางช่วยครับ!”
จวงซินได้ยินดังนั้นก็ตาลุกวาว เดินลงมาจากเตียงทันที
“ศาสตราจารย์เฉิน…ต้องรบกวนคุณช่วยผมให้ได้นะ!”
เฉินชางพยักหน้า “ได้ครับ!”
เฉินชางหันไปมองนักศึกษาคนเมื่อกี้ “คุณรู้ไหม…ว่าโรคนี้ยังมีชื่อย่อว่าอะไร”
นักศึกษาปริญญาเอกคนนั้นดันแว่น” ขอโทษครับ ศาสตราจารย์เฉิน ผมจำไม่ค่อยได้แล้ว”
เฉินชางหัวเราะ “ผมบอกคุณได้ คุณต้องจำไว้นะ”
นักศึกษาคนนั้นพยักหน้า ยกกระดาษกับปากกาออกมา
เฉินชางเก็บรอยยิ้มทันที
ตอนแรกเขาแค่อยากล้อเล่นเท่านั้น
แต่…
เขานึกไม่ถึงว่าจะมีนักดนตรีเก๊เนียนเป่าขลุ่ย ไม่เข้าใจแสร้งเข้าใจ
แพทยศาสตร์ ไม่เหมือนวรรณกรรมศาสตร์
คุณเข้าใจก็เข้าใจ ไม่เข้าใจก็ไม่เข้าใจ!
พูดเท็จไม่ได้เด็ดขาด
เฉินชางสูดหายใจลึก จ้องนักศึกษาปริญญาเอกคนนั้น “ถ้าผมบอกคุณว่า คุณก็มีโรคนี้ คุณจะเชื่อไหม”
นักศึกษาปริญญาเอกคนนั้นพูดไม่ออกทันที!