ตอนที่ 1160
บทที่ 1262 คุณมีสิทธิ์อะไรมาไม่ดีใจ!
October 22, 2026
ในฐานะที่เฉินชางเป็นหมอ เขาย่อมไม่พูดสุ่มสี่สุ่มห้า
อืม คนเป็นหมอไม่พูดโกหก
ใบหน้าของหยางซ่างตอนนี้เหมือนกับสีหน้าของคนที่เกิดภาวะต่อมไทรอยด์เป็นพิษขึ้นสู่ใบหน้าชนิดตรงตามตำรา เขาเบิกตาโตเป็นไข่ห่าน แววตาสั่นไหว
แถมยังมีสายตาเลื่อนลอยตอบสนองเชื่องช้าเหมือนคนที่ภาวะมิกซีดีมาบนใบหน้า
เฉินชางถอนหายใจ อุตส่าห์มีคนซื้อประกันมาหาถึงที่ นึกไม่ถึงว่าจะกลับโง่ขนาดนี้…
นึกถึงตรงนี้ เฉินชางถอนหายใจ เขาส่ายหน้าอย่างผิดหวังเล็กน้อย เตรียมเดินไปข้างหน้าต่อ
หยางซ่างคว้ามือของเฉินชางทันที
“ศาสตราจารย์เฉิน! รอเดี๋ยวก่อน!”
เฉินชางชะงักเล็กน้อย ไม้อ่อนไม่ได้เลยใช้ไม้แข็งแล้วเหรอ
ทำไมนายไม่ให้น้องสาวมาคุยกับฉัน
อืม สองประโยคนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแม้แต่น้อย
หยางซ่างสงบจิตใจเล็กน้อย เขาดึงสีหน้ากลับมาเป็นปกติ เผยรอยยิ้มกระอักกระอ่วนและไม่เสียมารยาท “ศาสตราจารย์เฉินไม่อยากพัฒนาโครงการนี้ด้วยกันเหรอครับ
บริษัทพวกเราให้สิทธิ์ให้เสียงกับศาสตราจารย์เฉินได้มากพอ ถึงขั้นจะให้คุณลงทุนในเทคโนโลยี พวกเราพัฒนาโครงการนี้ด้วยกัน คุณคิดว่าเป็นยังไงครับ”
เฉินชางส่ายหน้ามั่นคง “ขอโทษที ผมไม่คิดครับ”
เฉินชางย่อมไม่คิด เดิมทีตัวเองก็ไม่เชี่ยวชาญการออกแบบ หากมีวันไหนสักวันถูกคนเปิดโปงขึ้นมาจะแย่ขนาดไหน
อีกอย่าง!
เฉินชางก็ไม่มีเวลาไปห่วงเรื่องพวกนี้
เดิมทีก็มีเรื่องที่โรงพยาบาลมากอยู่แล้ว
เฉินชางไม่คิดว่าความฉลาดทางอารมณ์ของตัวเองจะเพียงพอต่อสู้เล่นเล่ห์ในโลกธุรกิจได้
บริษัทโบทอนนี่ก็ช่างคิด ดึงตัวเองเข้าสนาม ทั้งไม่ต้องจ่ายเงินซื้อสิทธิบัตร ทั้งประหยัดค่าใช้จ่ายในการเผยแพร่ แค่ติดตามตัวเองหาเงินก็ได้แล้ว
กำไร ก็แบ่งโบนัสกัน
ขาดทุน ก็ไม่ได้ขาดทุนหนักอะไร
เฉินชางเสียสิทธิบัตร ยังต้องเสียพลังงาน ยุ่งยากเกินไป!
ตัวเองยังต้องมอบพลังงานทั้งกายให้เสี่ยวฉินเลี้ยงดูรุ่นถัดไปอยู่นะ
ย่อมจะสูญเปล่าไม่ได้
เห็นเฉินชางปฏิเสธหนักแน่น หยางซ่างเกาหัว เขานึกไม่ถึงว่าจะเจอกับคนหัวดื้อแบบนี้…
หรือว่าอัจฉริยะเป็นแบบนี้กันหมดงั้นเหรอ
ช่างเถอะๆ พรุ่งนี้ค่อยลองอีกครั้ง แต่ต้องเปลี่ยนวิธีการแล้ว
…
เฉินชางเดินไปครั้งหน้าอีกยี่สิบกว่าเมตรก็พลันหยุดฝีเท้า
คิดเชื่อมโยงถึงคำพูดของสวีจื่อหมิง เขาพลันขมวดคิ้ว
ตัวเองจะถูกสะกดรอยตามไหมนะ
ชั่วขณะนั้นเฉินชางเหลียวหลังทุกสามก้าว ดูว่ามีคนตามตัวเองหรือไม่
แต่…
เขาพบว่าไม่มีสักคนเดียว!
ทั้งที่พวกสวีจื่อหมิงบอกว่าคนของบริษัทยาเหล่านั้น เมื่อตอนนั้นทั้งล้อมไล่ตามขวางทางตัวเองทุกวี่วันเพื่อตามหาพวกเขา แม้แต่สะกดรอยตามก็เคยทำมาแล้ว
เพราะอยากหาบ้านของตัวเอง
ถ้าเห็นว่าคุณนอนคนเดียวโดดเดี่ยวเกินไป ก็จะหาเพศตรงข้ามมาตามติดคุณทุกวัน คุณจะแต่งงานใช่ไหม ก็เริ่มส่งของขวัญสินสอดมาให้ภรรยาคุณ
คุณไม่รับ ไม่ได้หมายความว่าภรรยาคุณไม่รับนี่!
บอกว่าบริษัทยาไม่ค่อยเลือกวิธีการ หัวหน้าเหล่านี้มีสิทธิ์พูดอย่างยิ่ง
เฉินชางถึงขั้นรู้สึกว่านี่คือวิธีการที่พวกเขาโอ้อวดตัวเอง!
แต่ ทำไมถึงไม่มีใครตามตัวเองเลยล่ะ!
เฉินชางพลันดีใจอยู่บ้าง
แต่…
หลังเดินไปได้อีกสองสามก้าว เฉินชางก็หันกลับไปต่อ พบว่าไม่มีใครตามตัวเองมาจริงๆ
ความดีใจนี่คงอยู่ไม่นานก็หายไปแล้ว แทนที่ด้วยความผิดหวังอย่างบอกไม่ถูก
บริษัทยาพวกนี้ เลือกปฏิบัติจริงๆ
มีสิทธิ์อะไรมาไม่สะกดรอยตามฉัน!
ดูถูกเฉินผู้นี้งั้นเหรอ
นึกถึงตรงนี้ เฉินชางพลันไม่รู้สึกถึงความสุขจากการถูกคนของบริษัทยาตามตื๊อ