ตอนที่ 1161
บทที่ 1263 เหล่าหม่าไม่รู้ทาง!
October 22, 2026
ขณะเดียวกัน บริษัทยาหลายแห่งกำลังร้อนใจมาก
“ผู้จัดการหยาง ผมไม่เจอศาสตราจารย์เฉินจริงๆ ผมอยู่ในศูนย์ฉุกเฉินมาหลายวันแล้ว ตอนเจ็ดโมงเช้าก็ไปนั่งเฝ้า เที่ยงคืนถึงค่อยออกมา! แต่ผมไม่เจอเขาสักครั้งจริงๆ!”
“หัวหน้าเฉิน ผม…ผมแทบจะอยู่ในโรงพยาบาลแล้วจริงๆ นะ แต่ผมไม่เจอศาสตราจารย์เฉินเลย! ไม่ต้องพูดถึงชวนเขาออกไปคุยเลยครับ!”
…
เรื่องทำนองนี้เกิดขึ้นในบริษัทยาหลายแห่ง
บริษัทยาเหล่านี้ส่งเบื้องบนไม่น้อยไปเจรจาเพื่อที่จะได้เจอเฉินชางสักครั้ง
แต่ว่า…
ทุกครั้งจะได้ข่าวว่าศาสตราจารย์เฉินกำลังผ่าตัด
ดังนั้นพวกเขาจึงส่งคนไปรอเฉินชาง เมื่อเจอเฉินชางแล้วก็ให้โทรมาแจ้งพวกเขา จากนั้นพวกเขาจะไปด้วยตัวเอง
ดีร้ายอย่างไรพวกเขาก็เป็นระดับหัวหน้า ให้มารอคนหน้าประตูมันดูเหมือนกับคนโง่ไปหน่อย…
แต่สามวันมานี้ ยังคงไม่มีใครติดต่อกับเฉินชางได้
นี่ทำให้บริษัทยาสี่ห้าแห่งล้วนแล้วแต่ขมวดคิ้วมุ่น
ฝั่งหยางซ่างก็เป็นเช่นนี้
นับตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเฉินชาง เขาก็ไม่เคยเจออีกเลย
มิหนำซ้ำ หยางซ่างยังถูกสิทธิบัตรราคาสองร้อยล้านนี้ทำตกอกตกใจ
แน่นอนว่าเขาไม่ใช่ไม่เคยเห็นค่าสิทธิบัตรสองร้อยล้านมาก่อน แต่นี่ก็เป็นประเภทที่เห็นได้น้อยครั้ง
บริษัทภายในประเทศจ่ายค่าสิทธิบัตรหลายร้อยล้านหยวนต่อปีไม่ได้
ดังนั้นหยางซ่างจึงคิดว่าสองร้อยล้านของเฉินชางนี้เป็นเพียงข้ออ้างล้วนๆ
ไม่เจอเฉินชาง เขาคิดว่าเฉินชางจงใจหลบตัวเอง
หยางซ่างกระวนกระวายขึ้นมาแล้วจริงๆ แต่ก็จนปัญญา
บริษัทพวกเขาผลิตอุปกรณ์สำหรับหลอดเลือดใหญ่ ถ้าได้สิทธิบัตรนี้มา จะต้องพัฒนาได้เป็นอย่างดีแน่นอน
คิดไปคิดมา เขาก็คิดถึงวิธีการหนึ่ง!
เขาไม่สนใจว่าเฉินชางจะตอบรับตัวเอง เห็นตัวเองสำคัญหรือไม่ ให้บริษัทอื่นโดนปิดประตูไม่รับแขกก่อนค่อยว่ากัน
ดังนั้นเขาจึงส่งคนไปกระจายข่าวว่าเฉินชางเรียกค่าสิทธิบัตรสามร้อยล้าน!
ต่ำกว่าสามร้อยล้านเขาไม่พบหน้าทั้งนั้น!
ข่าวนี้จึงกระจายออกไปอย่างรวดเร็ว
“ผู้จัดการหยาง ข้างนอกบอกว่า ค่าสิทธิบัตรของศาสตราจารย์เฉินต้องสามร้อยล้าน ไม่งั้นไม่เจอหน้าครับ!”
“ผู้จัดการเฉิน สามร้อยล้าน พวกเราจะยอมแพ้ดีไหมครับ”
“ผู้จัดการจาง สามร้อยล้าน! พวกเราจะสู้ดีไหมครับ…”
ตัวแทนบริษัทยาเหล่านี้ต่างอยู่ที่โรงพยาบาล ต่างคนต่างภายนอกดูปรองดองแต่ความจริงแล้วแตกแยกกัน แอบถามข้อมูลของซึ่งกันและกัน
ข้อมูลนี้แพร่มาถึงหูของผู้จัดการใหญ่บริษัทยาอย่างรวดเร็ว
ชั่วขณะนั้น ผู้จัดการใหญ่ทุกท่านต่างคิดขึ้นมาทันทีว่า
สามร้อยล้าน!
นี่ไม่น้อยเลยนะ!
แต่สำหรับบริษัทข้ามชาติเหล่านี้แล้ว สามร้อยล้านก็ไม่นับว่ามากเกินไป ถ้าได้สิทธิบัตรนี้มาอยู่ในมือ สามร้อยล้านก็ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้
ในเวลานั้น คนที่สนใจในสิทธิบัตรนี้เพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ
บางครั้งก็เป็นแบบนี้ ยิ่งราคาสูง ก็ยิ่งมีคนสนใจมาก
ถ้าถูกไปกลับไม่มีใครสนใจ!
ตัวเฉินชางนึกไม่ถึงแม้แต่น้อย การกระทำโดยไม่ตั้งใจของหยางซ่างถึงกับช่วยขึ้นราคาให้เขาโดยไม่รู้ตัว!
ทะยานขึ้นไปถึงสามร้อยล้าน!
แม้แต่หยางซ่างก็นึกไม่ถึงว่ามีคนสุรุ่ยสุร่ายยอมเสียเงินสามร้อยล้านซื้อสิทธิบัตรนี้มากมายขนาดนี้
…
เวลานี้ในห้องทำงาน หลังทุกคนได้ยินความข้องใจของเฉินชางก็หมดคำพูดทันที!
สวีจื่อหมิงหาวบอก “อาจารย์เฉินของผม คนที่เห็นคุณได้เจอนอกจากแค่คุณป้าที่ซื้ออาหารเช้าก็มีแค่คนขับรถตอนดึกแล้วละ!
“คุณรู้ไหม เจ้าเด็กที่ขายอาหารเช้าในเขตที่อยู่ผม เมื่อวานเขาลงโมเมนต์บอกว่า ‘ถึงฉันหาเงินได้มากกว่าหมอ แต่ก็เลิกงานเร็วกว่าหมอนะ!’ ต่อมายังถ่ายรูปแผ่นหลังตอนฉันคิดเงิ นที่ต่อราคาแล้วต่อราคาอีก!
แม่มันเถอะ เช้าวันนี้ฉันบอกว่าขอไข่ใบชาฟรีอีกต่างหาก”
ทุกคนได้ยินก็หัวเราะลั่นขึ้นมาทันที
ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี!
“ก็คือ ตัวแทนบริษัทยาจนปัญญาจะเจอคุณแล้วจริงๆ ตอนดึกกลับบ้านตีหนึ่งตีสอง ตอนเช้ามาถึงโรงพยาบาลห้าหกโมงเช้า เวลาพักทำงานแบบนี้ พวกเขาก็เห็นได้แต่ผีแล้ว!” เมิ่งซีผสมโรง
เฉินชางได้ยินดังนั้นก็ตาสว่างขึ้นมาทันที!
อย่างนี้นี่เอง!
มิน่าถึงไม่มีใครมาหาฉัน