ตอนที่ 1179
บทที่ 1281 ชางเอ๋อร์ ลูกนายยังขาดพ่อไหม
October 22, 2026
อาทิตย์หน้าก็ถึงช่วงเวลาจัดงานแสดงอุปกรณ์การแพทย์ที่สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์แล้ว
เสี้ยวรุ่นฟางเรียกตัวเฉินชางไปที่สำนักงานกระทรวงสาธารณสุข
เธอจัดเตรียมทีมงานชุดหนึ่งไว้ให้ มีเลขา บอดี้การ์ด ผู้ช่วย ฯลฯ…
เรื่องนี้ทำให้เฉินชางรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาบ้าง แต่ขณะเดียวกันก็กังวลอยู่พอสมควร
ต้องพกบอดี้การณ์ไปด้วยเหรอ...
พอมองชายฉกรรจ์ที่บึกบึนเหมือนปราการเหล็ก จู่ๆ เฉินชางก็รู้สึกไม่ค่อยปลอดภัยขึ้นมา
เลขาเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ภูมิฐานมาก สวมแว่นตากรอบดำ สวมกระโปรงทรงสอบลายสก็อตสีกากี บุคลิกดูถือตัวไม่ค่อยสุงสิงกับคนแปลกหน้า แต่กลับให้ความรู้สึกทรงเสน่ห์มาก
แน่นอนว่าเฉินชางที่มีฐานะเป็นคนใกล้จะพิธีวิวาห์แล้วไม่ได้คิดเกินเลยแน่นอน
“สวัสดีค่ะ ศาสตราจารย์เฉิน ดิฉันชื่ออวี๋อี” หญิงสาวจับมือกับเฉินชางหลวมๆ แววตาเต็มไปด้วยความแปลกใจ
ถึงแม้เรื่องล่าสุดที่เฉินชางก่อขึ้นจะไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แต่มีหลายคนในกระทรวงที่ทราบเรื่องดีอย่างแน่นอน
ดังนั้นตอนที่เธอได้พบเฉินชางย่อมให้ความรู้สึกลึกลับอยู่หลายส่วน
หล่อเหลาหนุ่มแน่นและลึกลับ องค์ประกอบสองส่วนนี้ดึงดูดคนเป็นที่สุด
ซึ่งเฉินชางก็มีทั้งหมดนี้อยู่
“รบกวนคุณเลขาด้วยนะครับ” เฉินชางพยักหน้าให้พร้อมยิ้มน้อยๆ
ต้องกรอกเอกสารเข้าร่วมงานล่วงหน้าและต้องเตรียมการเรื่องพาสปอร์ตของเฉินชางด้วย…
มีทีมงานกลุ่มนี้อยู่ เฉินชางก็เป็นสุขสงบใจได้
เดิมทีในมุมมองของเขาแล้ว งานครั้งนี้เป็นเพียงภารกิจง่ายๆ อย่างหนึ่ง แค่เทคนิคเฉพาะเพียงอย่างเดียวก็มีแรงดึงดูดเป็นอย่างมากแล้ว
แต่จากเหตุการณ์ที่เฉินชางได้พบนี้ ดูเหมือนงานในครั้งนี้จะไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น
เฉินชางส่ายหน้า ไม่คิดเรื่องนี้อีก
พอกลับถึงโรงพยาบาล เฉินชางเข้าทำงานตามปกติ การประชุมไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเฉินชางมากนัก
แต่ว่า หลังจากได้ทราบสาเหตุในการรวมตัวประท้วงครั้งก่อน ในใจเฉินชางยังคงตื้นตันมาก
ในตอนที่มีการนัดแนะกันเพื่อหยุดงาน เฉินชางได้ตำหนิทุกคนไปเล็กน้อย ตักเตือนด้วยคำพูดพลางถือโอกาสสอนเทคนิคใหม่ให้ทุกคนเพื่อเป็นการ ‘ลงโทษ!’
ทุกคนย่อมชื่นชอบบทลงโทษแบบนี้
พากันเรียกร้องให้เฉินชาง ‘ลงโทษ’ อย่างเต็มที่
ซ้ำเฉินชางยังโทรไปหาพวกหวังอวี้ซานเพื่อแสดงความขอบคุณด้วย
หลังจากหวังอวี้รับสายก็เพียงแต่หัวเราะ ไม่ยอมพูดถึงเรื่องนี้ แต่เอ่ยกลั้วหัวเราะว่า “หลังจากคุณกลับเข้าไปเรียนต่อแล้ว ฉันส่งนักเรียนไปหาคุณสักสองสามคนได้ไหม”
เฉินชางพลันพยักหน้าอย่างตื่นเต้น “ได้สิครับ! นักเรียนของผู้อำนวยการหวัง ผมยินดีต้อนรับอย่างยิ่ง!”
หวังอวี้ซานตอบว่าดีคำหนึ่ง จากนั้นก็วางสายไป
ในช่วงพักกลางวัน ฉินเสี้ยวยวนโทรมาหาเฉินชาง
หาได้ยากมากที่ฉินเสี้ยวยวนจะเป็นฝ่ายโทรหาเขาก่อนเช่นนี้
เฉินชางรีบเอ่ยว่า “สวัสดีครับ ผู้อำนวยการฉิน”
หลังจากฉินเสี้ยวยวนได้ยินก็แค่นหัวเราะใส่ “เรียกฉันว่าผู้อำนวยการฉินงั้นเหรอ”
เฉินชางหัวเราะแหะๆ “ลุงฉิน มีอะไรหรือเปล่าครับ”
ฉินเสี้ยวยวนอดหัวเราะไม่ได้ เอ่ยไปว่า “ไม่มีอะไรหรอก เรื่องที่มีก็ผ่านไปหมดแล้ว แค่อยากคุยกับคุณนิดหน่อย”
เฉินชางรู้ดี ฉินเสี้ยวยวนพูดถึงเรื่องเมื่อสองวันก่อน
ฉินหย่งอี้ย่อมเล่าเรื่องให้ฉินเสี้ยวยวนทราบเป็นคนแรก
“ครับ ใช่แล้ว ผมคิดจะบอกอยู่พอดีว่าหลังจบงานในเดือนกรกฎาคมแล้วจะกลับบ้านไปพร้อมกับเยว่เยว่สักรอบ บ้านใหม่ทางนั้นก็ตกแต่งเสร็จแล้ว พวกเราจัดงานขึ้นบ้านใหม่กันครับ” เฉิ นชางยิ้ม
ฉินเสี้ยวยวนพยักหน้า “เรื่องครั้งนี้…คุณเล่นเลยเถิดไปหน่อยนะ
ถ้าไม่ใช่เพราะเสี้ยวรุ่นฟางมีความประทับใจแรกกับคุณ คุณอาจจะสร้างภาพจำเลวร้ายไปแล้ว”
เฉินชางหัวเราะเจื่อนๆ ไม่ได้พูดอะไร
เขาเข้าใจที่ฉินเสี้ยวยวนพูด
แต่นี้คือวิธีจัดการที่ได้รับผลลัพธ์ดีที่สุดแล้ว
“ต่อไปนี้มีเรื่องอะไรก็มาบอกฉัน จะช่วยได้ไหมก็อีกเรื่องหนึ่ง แต่ต้องมาบอกกล่าวกันบ้าง ไม่จำเป็นต้องเข้าไปเสี่ยง” ฉินเสี้ยวยวนหวังดีกับเฉินชางมาก