ตอนที่ 1180
บทที่ 1282 เทพพิทักษ์กะดึก
October 22, 2026
อุปกรณ์อำนวยความสะดวกในศูนย์ฉุกเฉินเมืองหลวงครบครันมาก
ยกตัวอย่างเช่นตู้จำหน่ายสินค้าอัตโนมัติที่อยู่ตามทางเดิน
เดิมทีเป้าหมายของเจ้าของคืออยากจะทำกำไรจากญาติผู้ป่วยเหล่านั้น แต่ภายหลังได้พบว่า…ที่แท้ทำกำไรจากแพทย์ได้มากกว่า
เนื่องด้วยเหตุนี้ เจ้าของที่ขาดทุนอย่างหนักจู่ๆ ก็เกิดไอเดีย เจาะจงพุ่งเป้าไปยังเหล่าแพทย์ที่ยุ่งจนไม่มีเวลากินข้าวกลุ่มนี้
นอกจากของจำพวกขนมขบเคี้ยวน้ำอัดลม กาแฟและกระทิงแดงแล้ว เจ้าของได้เพิ่มอาหารสำเร็จรูปจำพวก ‘หน้าหมูตุ๋น’ ‘ข้าวผัดไข่’ ‘เบอร์ริโต้ไก่’ ‘แฮมเบอร์เกอร์’ เข้าไปด้วย
แต่ว่า…
ประเด็นสำคัญคือของพวกนี้กลายเป็นเรื่องที่เหล่าแพทย์ตั้งตารอมากที่สุดในแต่ละวันไปแล้ว
มาดูกันเถอะว่าตู้จำหน่ายสินค้าอัตโนมัติจะมีของน่าอร่อยแบบไหนมาใหม่บ้าง!
เฉินชางพบว่า แม้ว่าเขาจะได้เป็นที่ปรึกษาเชี่ยวชาญในคณะกรรมการสุขภาพแล้ว เวรกะดึกก็ยังไม่ลดลงอยู่ดี
ถึงขั้นที่ว่า…
ช่วงที่เฉินชางเข้าเวรดึกจะงานยุ่งยิ่งกว่าตอนคนอื่นเข้าเวรดึกเสียอีก
หากใช้คำพูดที่สละสลวยหน่อยก็จะเป็น ‘กะดึกกับแผนกฉุกเฉินเป็นของคู่กัน!’
แผนกฉุกเฉินเป็นหน่วยฝึกคน ฝึกหนักยิ่งกว่าแผนกอื่นๆ
หากบอกว่าแผนกทั่วไปคือการฝึกทหาร ถ้างั้นแผนกฉุกเฉินก็คือการฝึกหน่วยรบพิเศษ
เมื่อเผชิญหน้ากับเหตุฉุกเฉินหรือภัยพิบัติ แพทย์ฉุกเฉินมักจะเป็นหน่วยแรกที่ต้องออกไปรับมือก่อน
ไม่ใช่เพราะพวกเขามีอุดมการณ์หรือกายเนื้อที่แกร่งกล้า แต่เป็นเพราะพวกเขากู้ชีพได้ดีกว่า
เฉินชางยุ่งง่วนอยู่จนถึงตีหนึ่ง
เหล่าหม่าหิวขึ้นมา
ถูกต้องแล้ว!
เพื่อให้ได้ลูกชายบุญธรรมเพิ่มมาอีกคน เหล่าหม่าก็สู้สุดตัวเหมือนกัน
ยืนกรานจะไม่กลับบ้าน หากว่าเฉินชางไม่ยอมตกลงก็ไม่ยอมกลับบ้าน
นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินชางได้รับรู้ว่าเหล่าหม่าคนนี้หน้าหนาถึงขนาดนี้
“คุณไม่มีลูกชายเหรอไง!” เฉินชางพูดไม่ออกเลย
เหล่าหม่าพยักหน้ารับอย่างจริงจัง เอ่ยเสียงเบา “ฉันกับภรรยามีลูกด้วยกันสามคนแล้ว แต่เป็นผู้หญิงหมดเลย!”
เรื่องนี้พลันทำให้เฉินชางรู้สึกดีขึ้นมาก
“แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าผมจะได้ลูกชาย”
เหล่าหม่าหัวเราะเยาะ “นายจนขนาดนี้ต้องได้ลูกชายแน่”
เรื่องนี้ทำให้เฉินชางโมโหจนอยากต่อยคนขึ้นมา!
มีบางคนถามว่าแผนกฉุกเฉินในช่วงดึกให้ความรู้สึกวังเวงบ้างไหม
เฉินชางตอบได้เลยว่าแผนกฉุกเฉินในช่วงดึกโดยเฉพาะหลังจากเลยเที่ยงคืนไปแล้ว เขาไม่รู้สึกว่าโถงทางเดินวังเวงเลย แต่ในท้องของเขาโหวงเหวงอย่างแน่นอน อยากจะกินอะไรสักหน่อยทุกคร รั้ง
นี่คือสาเหตุที่ว่าทำไมแพทย์ฉุกเฉินอายุสี่สิบขึ้นไปจะค่อยๆ อ้วนขึ้น
ตอนนี้ข้างนอกก็ยังมีขายปิ้งย่างและข้าวผัดอยู่ แต่ค่าส่งกลับค่อนข้างแพง
นี่ทำให้เฉินชางคิดถึงเมืองอันหยางขึ้นมา
เมืองหลวงนี่นะ!
อะไรก็ดีไปหมด เสียแต่แพง!
อันที่จริงเฉินชางมีเงินมาก
เหล่าหม่าเองก็มีเงินเช่นกัน
แต่หลังจากทั้งสองสบตากัน จู่ๆ ก็ไม่อยากจะเสียเงินกันทั้งคู่
เนื่องด้วยเหตุนี้ ของกินจากตู้จำหน่ายสินค้าอัตโนมัติย่อมเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมกว่า
ตู้จำหน่ายสินค้าอัตโนมัติของแผนกฉุกเฉินขายหมดเร็วที่สุด ไม่เหลืออะไรเลย
เฉินชางถอนหายใจ ระหว่างที่ผิดหวังก็เหลือบมองเหล่าหม่าเล็กน้อย พบว่าคนคนนี้เดินหายไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งนานแล้ว
พอได้เห็นเหล่าหม่าอีกครั้ง เฉินชางก็พบว่าเขาหอบเบอร์ริโต้ไก่และแฮมเบอร์เกอร์มากองใหญ่
เดินกลับมาที่แผนกฉุกเฉินอย่างมีความสุข
เฉินชางตะลึงไปทันที “คุณไปหามาจากไหนเยอะขนาดนี้”
เหล่าหม่าหัวเราะ “ฉันจะเลี้ยงนายก็ได้ ถ้านายให้ฉันเป็นพ่อบุญธรรมของลูกชายนาย”
เฉินชางคิดได้แล้ว ใช่ว่าลูกชายตนจะมีพ่อบุญธรรมได้แค่คนเดียวนี่นา
อีกอย่าง…สุภาษิตว่าไว้ มีพ่อบุญธรรมหลายคนก็มีหลายทางเลือก ไม่อย่างนั้นคงไม่มีสาวน้อยที่ชอบแสวงหากันมากมายขนาดนั้น
เฉินชางลังเลอยู่สามวินาที ตัดสินใจแล้วว่าเพื่อเบอร์ริโต้ไก่และเบอร์เกอร์ ขายๆ ไปเถอะ!
“ก็ได้ครับ!”
ด้วยเหตุนี้เหล่าหม่าจึงเปิดอกแสดงความจริงใจ แบ่งปันประสบการณ์ที่ทำให้ไม่ต้องหิวตายในแผนกฉุกเฉินตลอดหลายปีมานี้กับเฉินชาง
แผนกศัลยกรรมเต้านมส่วนใหญ่เป็นหมอหญิง พวกเธอไม่ชอบกินมื้อดึกกัน จึงกลายเป็นร้านของกินเล็กๆ มักจะถูกหมอเวรดึกเข้าไปแย่งซื้อมา