ตอนที่ 1181
บทที่ 1283 เด็กส่งเดลิเวอรี่
October 22, 2026
เฉินชางเห็นว่าบนมือของเด็กหนุ่มดูเหมือนจะเปื้อนคราบดำด่างดวงเต็มไปหมด
คล้ายกับคราบน้ำมันเครื่องที่เปื้อนติดมือตอนซ่อมรถ เปื้อนกระดำกระด่าง บ้างเล็กบ้างใหญ่
หลังจากเฉินชางเห็นก็ขมวดคิ้วนิดๆ
เขารู้สึกว่าค่อนข้างผิดปกติ
แต่ในเวลานี้ หนุ่มน้อยยิ้มแล้ววางกระทิงแดงไว้ที่แผนกพยาบาล ลุกขึ้นเตรียมออกไป “หมอครับ หมอวางใจได้เลย ผมไม่ได้แตะอาหารเลย ส่วนมือผมก็เพิ่งล้างมา”
อยู่ในฤดูร้อน การสวมถุงมือดูเกินจำเป็นไปหน่อย ดังนั้นจึงไม่ค่อยมีใครสวมถุงมือ
เด็กหนุ่มนึกว่าเฉินชางรังเกียจที่เขามอมแมม ดังนั้นรอยยิ้มจึงฝืดเฝื่อนมาก ลุกขึ้นเตรียมจะออกไป
ดูเหมือนเหล่าหม่าที่อยู่ในห้องเวรจะได้กลิ่นอาหารจึงเดินตามกลิ่นออกมา
อาหารวางอยู่บนโต๊ะพยาบาล เด็กหนุ่มกำลังจะออกไป
พอเหล่าหม่ามองเห็นเด็กหนุ่มก็ยิ้มออกมาทันที “เสี่ยวโจวนี่นา! นายมาอีกแล้วเหรอ”
เมื่อเด็กหนุ่มคนนั้นมองเห็นเหล่าหม่าก็พยักหน้าส่งยิ้มให้ “หมอหม่านี่เอง พวกคุณรีบกินเถอะครับ ผมจะไปแล้ว ยังมีอีกสองสามออเดอร์ ไม่อย่างนั้นเกินเวลาไปจะโดนหักเงิน!”
เฉินชางพยักหน้ารับ “ระวังความปลอดภัยด้วยล่ะ ขับขี่ให้ช้าหน่อย”
สายตาที่เด็กหนุ่มมองเหล่าหม่าดูอ่อนโยนกว่ามองเฉินชางมาก
เหล่าหม่าไม่เคยวางท่ากับคนอื่นเลย ดูไม่ออกเลยสักนิดว่าเป็นเศรษฐีคนหนึ่ง พูดจาตรงไปตรงมา ถ้าจับเหล่าหม่าไปอยู่ไซต์ก่อสร้างแล้วบอกว่าเขาเป็นกรรมกรใครๆ ก็คงเชื่อ
หลังจากเด็กหนุ่มไปแล้ว เหล่าหม่าก็เอ่ยยิ้มๆ “เด็กคนนี้ไม่เลวเลย”
เฉินชางสงสัยขึ้นมา “โอ้ ยังไงเหรอครับ”
เหล่าหม่าอดยิ้มไม่ได้ “นายเห็นของบนรถเขาไหม เขายังต้องไปส่งอีกหลายที่เลย”
เฉินชางพยักหน้า “ครับ”
เหล่าหม่าเอ่ยต่อ “แต่ว่า…ไม่ว่าเขาจะต้องส่งของเยอะแค่ไหน ขอแค่เป็นออเดอร์จัดส่งที่โรงพยาบาลเขาจะไปส่งออเดอร์นั้นก่อนแน่นอน
เด็กคนนั้นเคยบอกฉันว่า หมอทำงานหนัก การช่วยชีวิตคนเป็นเรื่องสำคัญ ต้องได้กินอิ่มท้องก่อน
เด็กคนนี้ไม่เลวเลยจริงๆ”
พอได้ยินคำพูดนี้ เฉินชางก็อดยิ้มกระอักกระอ่วนไม่ได้ ส่ายหน้านิดๆ
เขารู้ว่าเด็กคนนั้นต้องเข้าใจผิดไปแล้วแน่ๆ
คิดว่าตนรังเกียจว่าเขาสกปรก
พอคุยจบ เหล่าหม่าก็แกะถุงเปิดกล่อง
ปิ้งย่างห่อมาในกล่องฟอยล์ อุณหภูมิยังได้ที่อยู่
พวกพยาบาลอย่างหยางเจี๋ยและเสี่ยวเหอก็พากันล้อมวงเข้ามา
“ว้าว มีของอร่อยกินแล้ว!”
“ขอบคุณนะคะหมอเฉิน”
“หมอเฉินผู้ประเสริฐ!”
เหล่าหม่าอดกลอกตาไม่ได้ “พวกเธอไม่คิดบ้างเหรอว่าฉันอาจจะเป็นคนซื้อ”
หยางเจี๋ยหัวเราะ “คุณขี้งกจะตาย เอานมของฉันไปดื่มตั้งขนาดนั้น คุณยังจะเป็นคนเลี้ยงได้เหรอ”
เหล่าหม่าหน้าแดงขึ้นมาทันที แต่ก็ไม่เถียงเลย
กินของคนอื่นแล้วต้องเจียมตัวไว้ ประโยคนี้ใช้ได้จริง
….
พอเด็กหนุ่มส่งข่าวออกจากโรงพยาบาลก็ไปที่หน่วยรถกู้ภัยที่จอดอยู่นอกศูนย์ฉุกเฉิน
มักจะมีรถกู้ภัยจำนวนมากจอดอยู่นอกศูนย์ฉุกเฉินเสมอ
รถกู้ภัยเหล่านี้ไม่ใช่รถฉุกเฉิน 120 ของโรงพยาบาลแต่อย่างใด
รถส่วนใหญ่เป็นรถเถื่อน!
หมายความว่ายังไงน่ะเหรอ
อันที่จริงไม่ใช่แค่ที่ศูนย์ฉุกเฉินเท่านั้น โดยพื้นฐานแล้วรอบโรงพยาบาลใหญ่แห่งต่างๆ ในเมืองหลวงล้วนมีรถฉุกเฉินเถื่อนจากเขตต่างๆ นอกพื้นที่รายล้อมอยู่เป็นเวลานานแล้ว
รถเหล่านี้ติดตั้งไฟฉุกเฉิน แปะโลโก้รถฉุกเฉิน หากมองจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้วแทบไม่ต่างจากรถฉุกเฉินตามปกติเลย ทั้งยังเห็นใบปลิวโฆษณาของ ‘รถเถื่อน’ พวกนี้ได้ทั้งด้านนอกและในเข ขตโรงพยาบาล ประกาศว่ารับส่งผู้ป่วยทั่วราชอาณาจักรได้
อย่างไรก็ตาม ปรากฏการณ์นี้ไม่ได้เพิ่งมีในวันสองวัน
ช่วงกลางคืนเป็นช่วงเวลาที่ธุรกิจของพวกเขามีรายได้ไม่เลวเลย
กำลังของศูนย์ฉุกเฉินมีจำกัด รถฉุกเฉินที่มีอุปกรณ์ครบครันมีราคาสูงมาก อีกทั้งอุปกรณ์สำหรับติดตั้งบนรถรวมถึงหมอประจำรถก็มีจำกัดมากเหมือนกัน
ดังนั้นรถพวกนี้จึงรับออเดอร์ได้
แน่นอนว่าโดยพื้นฐานแล้วรถพวกนี้จะรับงานนอกพื้นที่ ยกตัวอย่างเช่นส่งต่อไปยังโรงพยาบาลอะไรทำนองนั้น
เพราะทำแบบนี้ได้เงินต่อเที่ยวเยอะมาก