ตอนที่ 1220
บทที่ 1324
October 22, 2026
ในที่สุดวีรบุรุษรุ่นแรกของแผนกเจ้าหม่าเซอะซะก็เข้าโรงพยาบาล
หม่าเย่วฮุยที่นอนอยู่บนเตียงพลันรู้สึกว่าคนป่วยนี่แหละจึงจะเป็นบอสใหญ่!
“พี่สาวพยาบาล! ผมร้อนมาก! เปิดแอร์หน่อย!”
“ไปไหนก็ไป!”
“พยาบาล ผมอยากดูเคสของผม!”
“หุบปาก!”
…
แต่น่าเสียดาย เหล่าพี่สาวพยาบาลล้วนมาจากที่อื่น ตัวเองมีแค่ความโดดเดี่ยวกับไร้ทางช่วย!
เป็นผู้ป่วยเหมือนกัน ทำไมถึงต่างกันมากขนาดนี้นะ
ดังนั้นเหล่าหม่าจึงไม่พอใจ อยากจะร้องเรียน
พอดีกับที่หัวหน้าฝ่ายกิจการแพทย์มีธุระกับแผนกฉุกเฉินที่หกพอดี หลังเหล่าหม่าเห็นแบบนั้นก็เกือบร้องไห้
“ผมจะร้องเรียน! ผมจะร้องเรียน! พวกเขาทรมานผม!”
เหล่าหม่าคร่ำครวญกับหลัวโหย่วไฉน้องชายภรรยา
แต่หลัวโหย่วไฉสะบัดเหล่าหม่าทิ้งก็มองเฉินชางแล้วบอกว่า “คุณหมอเฉิน ทำไมเขายังอ้วนเผละแบบนี้ ให้เขาผอมกว่านี้อีกสิครับ!”
วินาทีนี้ เหล่าหม่าสิ้นหวังทันที!
ตอนเช้าเฉินชางราวน์วอร์ด คนที่อยู่ห้องเดียวกับเหล่าหม่าเป็นเด็กวัยรุ่นคนหนึ่ง เพราะบาดเจ็บจากการทะเลาะวิวาทจึงเข้าโรงพยาบาล ตอนแรกทุกวันเอาแต่ร้องเอะอะ
แถมยังโวยวายไม่ยอมออกจากโรงพยาบาล!
เดิมหัวหน้าพยาบาลวางแผนว่าพรุ่งนี้จะไล่เขาออกจากโรงพยาบาล
แต่…
หลังเด็กนี่เห็นชายฉกรรจ์หม่าที่สูงหนึ่งร้อยแปดสิบกว่าเซนติเมตร หนักเก้าสิบกว่ากิโลกรัมมีสภาพอนาถเช่นนี้ก็ตกใจทันที
ว่านอนสอนง่ายขึ้นมา ไม่กล้าพูดจาเหลวไหลสักประโยคเดียว
หลังเฉินชางเข้ามาดูฝีของเหล่าหม่า เขาก็ถือโอกาสตบลงไปหนึ่งที!
เหล่าหม่าเจ็บจนเกือบสะดุ้งโหยง!
มองเฉินชางอย่างจะเอาเป็นเอาตายกับเขา
เฉินชางพูดกับนางพยาบาลอย่างไม่รีบร้อน “เตรียมโทรหาโรงพยาบาลจิตเวช ที่นี่มีผู้ป่วยจิตเภทต้องย้ายโรงพยาบาล!”
เหล่าหม่าได้ยินดังนั้นก็ไม่กล้าก่อปัญหาอีก
แต่ยกนิ้วชี้พวกเฉินชาง “พวกคุณรอเลยนะ…ล้างคอรอเอาไว้เลย…”
ทว่าน่าเสียดาย มันเปล่าประโยชน์!
อุตส่าห์รังแกหม่าเยว่ฮุยได้สักครั้งเป็นโอกาสอันหายาก
แม้แต่นางพยาบาลที่สนิทกันก็ยังเข้ามา ‘ตีก้นเพียะๆ’!
ไม่นาน ตีก้นหม่าก็กลายเป็นเทรนด์ของแผนกฉุกเฉิน
ทุกคนมีธุระหรือไม่มีธุระก็เข้ามาตี แม้แต่อวี๋หย่งกังก็ไม่เว้น
แต่เหล่าหม่าดันไม่ว่าอะไร
คนเขามาตีก้นหม่าอย่างมั่นใจ คุณจะทำยังไง
นักเลงน้อยที่อยู่ห้องเดียวกันเห็นคนมากมายมา ‘ตีคน’ ตลอดเช้า เขาดูจนจิตใจสั่นกลัวไปหมดแล้ว
อดถามไม่ได้ว่า
“พี่ใหญ่ พี่เข้าโรงพยาบาลเพราะอะไรเหรอ”
เหล่าหม่าชะงักเล็กน้อยก่อนจะถอนใจเสียงเบา “ยืนอยู่ข้างแม่น้ำไหนเลยรองเท้าจะไม่เปียก”
กลิ่นอายที่ท้อแท้แต่ยังแฝงความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวดึงดูดนักเลงน้อยที่ใฝ่หาความเกเรแล้ว
เพราะเหล่าหม่ารูปร่างเหมือนคนในวงการมาเฟียจริงๆ
เด็กหนุ่มกลืนน้ำลาย คิดเชื่อมโยงคำพูดของเหล่าหม่าก็เข้าใจขึ้นมาทันที
เหล่าหม่ากลายเป็นหัวหน้าแก๊งใต้ดินแต่พลาดท่าจนถูกคนจัดการซะแล้ว!
นึกถึงตรงนี้ เด็กหนุ่มถามเสียงเบา
“พี่ใหญ่…ใต้น้ำมือพี่มีชีวิตคนไหม”
เหล่าหม่าตกตะลึงทันควัน!
ชีวิตคน?
นี่มัน…เหล่าหม่าอดทอดถอนใจไม่ได้ มันนับไม่ถ้วนจริงๆ