ตอนที่ 1227
บทที่ 1332 รู้แจ่มแจ้งดี
October 22, 2026
ตอนที่ซุยจี๋เซิ่งเอ่ยถาม เขาถามพร้อมรอยยิ้ม
เฉินชางมองเขา เอ่ยปลอบ “โรคนี้พบได้ยากมากครับ! จนถึงตอนนี้ทั่วโลกพบยังไม่ถึงสี่สิบรายครับ!”
ซุยจี๋เซิ่งตะลึงไปทันที!
ยายแก่บ้าคนนี้ของเขาเป็นปกติดีทุกอย่าง เอะอะโวยวายเดินเหินคล่องมาชั่วชีวิต ดันกลายเป็นโรคร้ายหายากงั้นเหรอ
ทั้งโลกพบไม่ถึงสี่สิบคน หวยดันมาออกที่เธอได้!
ซุยจี๋เซิ่งตกใจมากจริงๆ!
ถึงแม้ยายแก่บ้าบอคนนี้จะชอบโวยวาย เป็นชาวบ้านไร้การศึกษา เทียบกับสาวสังคมในเมืองที่แต่งตัวเต้นรำมีรสนิยมไม่ได้!
แต่ว่า…ตลอดชีวิตที่ผ่านมา พอไม่ได้กินบะหมี่ฝีมือเธอมาสามวันก็ไม่ค่อยชินอยู่บ้าง
ซุยจี๋เซิ่งบ่นพึมพำ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม บ่นไปว่า “ยายแก่คนนี้เป็นโรค หน้าตาก็ไม่ได้หาตัวจับยากอะไร ดันเป็นโรคหายากไปซะได้!”
ซุยจี๋เซิ่งดูค่อนข้างหม่นหมองลงไปเล็กน้อย
เขาถอนหายใจ “ถ้างั้น…ศาสตราจารย์เฉินรักษาได้ไหมครับ
เฉินชางมองเห็นชายชราเป็นแบบนี้ก็อดพูดไม่ได้ “มีหวังในการรักษามากเลยครับ!”
พอได้ยินคำพูดนี้ ชายชราถึงได้โล่งใจ “รบกวนคุณด้วยนะครับ ศาสตราจารย์เฉิน! คุณช่วยเธอทีเถอะนะครับ ลำบากด้วยกันมาทั้งชีวิตแล้ว ไม่ง่ายเลยกว่าลูกจะได้ดีมีอนาคต ที่มาเมืองหล ลวงก็เพื่อไหว้พระขอพร ผลกลับกลายเป็นแบบนี้!
เธอกลายเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงกันนะ!”
เฉินชางเอ่ยว่า “สาเหตุหลักคือโรคเบาหวานครับ คุณป้าเป็นเบาหวานเรื้อรังมาหลายปี แต่ไม่เคยควบคุมระดับน้ำตาลในเลือดเลย
ภาวะน้ำตาลในเลือดสูงเป็นเหตุที่ทำให้แนวทางการทำงานของหลอดเลือดเปลี่ยนแปลงไปและเป็นหนึ่งในปัจจัยที่ทำให้หลอดเลือดทำงานแย่ลง
ทั้งยังเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้หลอดเลือดดำอุ้งเชิงกรานแตกออกด้วยตัวเอง
ในผู้สูงอายุเพศหญิงที่หมดประจำเดือนแล้วฮอร์โมนเอสโตรเจนจะลดลง กล้ามเนื้อเรียบในหลอดเลือดรวมถึงเส้นใยคอลลาเจนจะเสื่อมลง อาจก่อให้ความยืดหยุ่นในเส้นเลือดลดต่ำลง
อีกทั้ง 85% ของผู้ป่วยโรคนี้ก็เป็นหญิงชราวัยหกสิบขึ้นไปครับ”
หลังจากได้ฟัง ซุยจี๋เซิ่งถอนหายใจออกมา “คนในหมู่บ้านใช้ชีวิตกันแบบขอไปที ถ้าช่วงหลายปีมานี้ทางประเทศไม่เริ่มออกตรวจโรคเรื้อรัง พวกเราคงไม่รู้เลยว่าในหมู่บ้านมีคนป่วยโรคเรื้อร รังอยู่มากขนาดนี้!
ยายแก่คนนี้ เฮ้อ…เป็นความผิดของผมเอง!”
ในเวลานี้เอง ทางหวงชิวอิ่งรีบเดินเข้ามาพร้อมกับหยิบแบบฟอร์มรับทราบมาด้วย
“พี่ชาย นี่คือหนังสือเซ็นยินยอม…อันนี้คือหนังสือแจ้งโรคร้ายแรง…พอพวกเราเซ็นชื่อกันเสร็จก็จะได้รีบเตรียมเข้าผ่าตัดกันเลย!
โรคนี้ยิ่งรักษาได้เร็วเท่าไรก็ยิ่งดี!”
หวงชิวอิ่งเอ่ยปลอบ
ซุ่ยจี๋เซิ่งพยักหน้ารับ หยิบปากกาเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อตน เซ็นชื่ออย่างรวดเร็ว!
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เขาชอบสวมเชิ้ตขาวใส่สูท เป็นยายแก่คนนี้ที่ซักเสื้อผ้าให้ตนเสมอ
เขาชอบเหน็บปากกาไว้ที่กระเป๋าเสื้อเสมอ
ตอนที่เซ็นชื่อ มือเขาค่อนข้างสั่น
เขากลัวว่าถ้าเซ็นชื่อครั้งนี้ไปแล้วในอนาคตจะไม่ได้เจอเธออีก
เขากลัวว่าในอนาคต ต่อให้ได้กินปลาตัวใหญ่เนื้อชิ้นโตคนเดียวก็คงไม่อร่อยแล้ว
ไม่ว่าพวกสาวใหญ่ในสังคมปักกิ่งจะงามสง่าแค่ไหนก็ยังสู้น้ำแกงสักชามที่ยายแก่ของบ้านตนเคี่ยวให้ไม่ได้!
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ซุยจี๋เซิ่งมักจะบ่นว่าภรรยาของตัวเองเสมอ
แต่ในเวลานี้ เขาเพิ่งจะค้นพบว่าชีวิตนี้ของตนสิ่งที่ตนหักใจทิ้งไม่ลงที่สุดไม่ใช่ลูก…
แต่เป็นยายแก่ที่ตนนึกเกลียดมาครึ่งค่อนชีวิตคนนี้
ชั่วขณะนั้น ซุยจี๋เซิ่งน้ำตาซึมอยู่บ้าง
เขาเช็ดน้ำตาแล้วพยักหน้าให้เฉินชาง
จากนั้นก็เดินออกจากห้องทำงานไป
หวงชิวอิ่งเห็นชายชราเป็นแบบนี้ก็ค่อนข้างสะเทือนใจ
ผู้เฒ่าผู้แก่ครองคู่กันมาจนถึงวัยชรา มีคู่ชีวิตเพียงคนเดียวเท่านั้น!
เฉินชางเฝ้ามองแผ่นหลังของชายชราที่ดูเหงาหงอยลงไปมาก เขาตัดสินใจแล้ว
จะต้องช่วยให้ได้!
เพราะถึงอย่างไร พวกเขาก็เป็นแฟนคลับของตัวเองด้วย!
พอคิดได้แบบนี้ เขาก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
ทางด้านนี้ หลังจากหวงชิวอิ่งเซ็นชื่อแล้วก็โล่งใจ
เขาไม่คิดเลยว่าจะราบรื่นขนาดนี้!
ทุกอย่างนี้ล้วนต้องขอบคุณเฉินชาง!
หลังจากชายชราออกไปแล้วก็เดินไปหาคู่ชีวิตของตนที่อยู่ในห้อง ลูบไล้มือที่หยาบกร้านและเหี่ยวย่นคู่นี้ของเธอ!
นี่ใช่มือของผู้หญิงคนหนึ่งเสียที่ไหน!
ทำงานตรากตรำมาตลอด ทำการเกษตรมาชั่วชีวิต เลี้ยงหมูครึ่งค่อนชีวิต ทำงานหนักมาครึ่งชีวิตแล้ว…
ซุยจี๋เซิ่งยิ้มออกมา “ยายแก่ หลังจากเธอผ่าตัดเสร็จแล้ว ฉันจะดูแลเธอเอง”
หญิงชราที่เดิมทีนอนกุมท้องโอดโอยอยู่ลืมตาขึ้นมาอย่างอ่อนแรง “คุณไม่ต้องมาหรอก ระหว่างที่รอฉันผ่าตัดคุณก็จะไปเต้นรำกับยายคุณหญิงพวกนั้นล่ะสิ!”
พอได้ยินคำพูดของหญิงชรา ซุยจี๋เซิ่งยิ้มกว้างออกมา