ตอนที่ 1226
บทที่ 1330 อาจารย์เฉินทำได้ทุกอย่าง!
October 22, 2026
เฉินชางรีบหันไปเอ่ยถามหวงชิวอิ่ง “นานแค่ไหนแล้วครับ”
หวงชิวอิ่งตะลึงไปเล็กน้อย “ปวดมาสิบชั่วโมงแล้ว!”
พอได้ยินประโยคนี้ เฉินชางมีสีหน้าตกใจอย่างเห็นได้ชัด!
สิบชั่วโมง!
สถานการณ์ค่อนข้างอันตรายแล้ว!
เฉินชางรีบเอ่ยว่า “ผู้อำนวยการหวง รีบเตรียมการผ่าตัดเถอะครับ สถานการณ์ของผู้ป่วยอันตรายมาก”
ตอนนี้เฉินชางมีสีหน้าค่อนข้างตระหนกอย่างเห็นได้ชัด มีอาการลนลนมากเช่นกัน
เห็นแบบนี้ หวงชิวอิ่งตะลึงงันไปอย่างเห็นได้ชัด
“ศาสตราจารย์เฉิน เกิดอะไรขึ้น”
ผู้อำนวยการแผนกอีกเจ็ดแปดคนมองเฉินชาง ค่อนข้างสงสัยเช่นกัน
พวกเขาฉงนมาก ทำไมเฉินชางถึงตระหนกขนาดนี้กัน
มองจากตอนนี้ มีแนวโน้มค่อนข้างสูงว่าจะเป็นเนื้องอกแตกจนเกิดเลือดออก แต่ก็มีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นซีสต์ในอุ้งเชิงกรานมดลูกด้วย
อาการแบบนี้จำเป็นต้องตระหนกขนาดนี้ด้วยหรือ
คนหนุ่มนี่นะ!
ไม่สุขุมเอาเสียเลย
เป็นความจริงที่ว่าพอเป็นหมอไปนานๆ ก็จะกลายเป็นแบบนี้ ไม่ว่าโรคจะร้ายแรงแค่ไหนก็เผชิญหน้ากับอันตรายได้โดยไม่หวาดกลัว
แต่ว่า ตอนนี้เหอจื้อเชียนก็ขมวดคิ้วขึ้นมาแล้วเหมือนกัน!
เนื่องจากเขาเพิ่งเคยเห็นเฉินชางเสียอาการแบบนี้เป็นครั้งแรก!
ถูกต้อง!
แม้ว่าเฉินชางจะเคยพบผู้ป่วยหลอดเลือดแดงใหญ่ที่มีอัตราเสี่ยงเสียชีวิตสูงมาก รวมถึงผู้ป่วยที่ไม่ตรงตามเกณฑ์ชี้วัดเข้าผ่าตัดมาแล้ว เขาก็แค่ขมวดคิ้วเล็กน้อยเท่านั้น!
แต่ว่า…
ตอนนี้เฉินชางกลับดูค่อนข้างร้อนรนและกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัด
ถึงขั้นค่อนข้างลนลานด้วย!
ถูกต้องแล้ว!
เนื่องจากตัวเฉินชางในเวลานี้ไม่มีความมั่นใจเลย
โรคชนิดนี้ เขาเพิ่งเคยพบเป็นครั้งแรก!
ความตระหนกและกระวนกระวายภายในใจขยายครอบคลุมไปทั่วแล้ว
หวงชิวอิ่งเห็นเฉินชางไม่พูด ก็อดไม่ได้ที่จะถามซ้ำ “ศาสตราจารย์เฉิน สรุปแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
เฉินชางบอกไปตามตรง “SIVR ครับ!”
ผู้ป่วยมึนงง
เหล่าผู้อำนวยการรอบข้างก็งงงวย
เฉินชางตะลึงยิ่งกว่าเดิม
เอาเถอะ เขาผิดเอง
เดิมทีเฉินชางเพียงไม่อยากเพิ่มความกังวลและไม่สบายใจให้ผู้ป่วย ดังนั้นจึงเลือกใช้ศัพท์วิชาการ
เพราะโดยทั่วไป พวกหมอล้วนจะทำเช่นนี้
อยู่ต่อหน้าผู้ป่วยจะใช้คำพูดที่เข้าใจง่ายๆ ไม่ได้ แต่จะใช้ศัพท์เทคนิคบางอย่างแทน เพราะถึงอย่างไร…หากฟังไม่เข้าใจก็จะไม่วิตกกังวล
แต่ว่า!
เฉินชางไม่คิดเลยว่าหมอกลุ่มนี้จะฟังไม่เข้าใจ
ทำเอาเฉินชางพูดไม่ออกเลย!
เหอจื้อเชียนมองสีหน้าแววตาที่สับสนของเฉินชาง รู้สึกอับอายอยู่บ้าง
ส่วนผู้อำนวยการแผนกคนอื่นๆ ก็กระแอมไอ มองหน้ากันเหลอหลา จากนั้นต่างเบือนสายตาออกไป
เพราะว่า…พวกเขาไม่เคยได้ยินโรคนี้มาก่อนเลยจริงๆ!
พวกเขาหลงคิดว่าเฉินชางไม่สุขุมมากพอด้วยซ้ำ
ผลคือหลังจากอีกฝ่าสรุปข้อวินิจฉัยออกมาแล้ว ตัวเองกลับ…ไม่เข้าใจเลยสักคน!
เฉินชางหมดหนทาง ได้แต่อธิบายไปว่า “ผมสงสัยว่ามีความเป็นไปได้สูงที่ผู้ป่วยจะเกิดภาวะหลอดเลือดดำอุ้งเชิงกรานแตกเองครับ!”
เป็นอย่างที่คิด!
หลังจากเขาเอ่ยประโยคนี้ออกไป ผู้อำนวยการแผนกหลายคนถึงได้เข้าใจขึ้นมา
แต่ว่า!
ก็เป็นเพราะฟังเข้าใจ สีหน้าของพวกเขาจึงแปรเปลี่ยนในทันที ม่านตาหดตัวลง ราวกับได้ฟังเรื่องที่น่าหวาดกลัวอะไรสักอย่าง
ส่วนคนที่ไม่เคยได้ยินโรคนี้มาก่อนพอเห็นสถานการณ์ก็ปิดปากเงียบแล้ว
หวงชิวอิ่งมีสีหน้าเคร่งขรึม “ไปที่ห้องทำงาน!”
พอเขาพูดออกมา คนกลุ่มหนึ่งก็รีบเดินกลับไปยังห้องทำงาน
หลังจากหวงชิวอิ่งเข้าประตูไปก็เอ่ยถามเฉินชาง “ศาสตราเฉิน คุณมั่นใจมากแค่ไหนคะ”
เฉินชางใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง “ประมาณ 70% ครับ”
เพียงประโยคเดียวก็ทำให้ทุกคนเงียบงันลง
70%!
ไม่น้อยเลย!
เหอจื้อเชียนอดถอนหายใจไม่ได้ “ผู้อำนวยการหวง เตรียมการผ่าตัดเถอะ ตอนนี้จำเป็นต้องผ่าเปิดหน้าท้องแล้ว ไม่ว่าผู้ป่วยจะเป็นภาวะหลอดเลือดดำอุ้งเชิงกรานแตกเองหรือไม่ ก็จำเป็นต้อง งผ่าเปิดหน้าท้องอยู่ดี”
ลมหายใจหวงชิวอิ่งถี่กระชั้นขึ้นมาเล็กน้อย “แต่ว่า…ใครจะเป็นคนผ่าตัดครั้งนี้ล่ะ”
อันที่จริง ตอนนี้หวงชิวอิ่งเชื่อไปเจ็ดส่วนแล้ว!
เนื่องจากสถานการณ์ของผู้ป่วยเข้าข่ายมากเหลือเกิน!
เพียงแต่…เพียงแต่พวกเขาไม่เคยคิดเลยจริงๆ ว่าจะได้พบกับโรคนี้
คำพูดของหวงชิวอิ่งทำให้ทุกคนเงียบงันไป