ตอนที่ 1230
บทที่ 1336 เฉินชางรู้แจ้ง!
October 22, 2026
เฉินชางมองบัตรคุณลักษณะค่าเสน่ห์นี้อย่างปลาบปลื้ม
เตรียมจะติดตั้งลงบนร่างตนโดยไม่แม้แต่จะคิดเลย!
แต่ว่า…
ในเวลานี้จู่ๆ เฉินชางก็ใจเย็นลง
เขามองฉินเยว่เล็กน้อย
เริ่มใคร่ครวญถึงปัญหาข้ออื่นขึ้นมา
ถ้าหากตนใช้บัตรค่าเสน่ห์ใบนี้ คนที่จะได้ประโยชน์จะใช่ตัวเขาหรือ
น่าจะไม่ใช่มั้ง?!
ถึงอย่างไรพอดัชนีค่าเสน่ห์ของตนเพิ่มขึ้น คนอื่นมองตนก็จะสบายตา จิตใจกระชุ่มกระชวย เป็นพวกเขาได้รับประโยชน์ไปชัดๆ!
อีกอย่าง คนที่จะได้รับประโยชน์มากที่สุดคือยัยฉินขี้ประจบแน่นอน
ถึงอย่างไรตอนนี้เธอก็มีกรรมสิทธิ์ในตัวเขาอยู่
ก็เหมือนแจกันดอกไม้ จะดูดีหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับสายตาคนอื่น ไม่ได้ขึ้นอยู่กับตัวเอง!
พอคิดได้แบบนี้ จู่ๆ เฉินชางก็รู้แจ้งขึ้นมาในทันใด!
ใช่แล้ว!
ไม่สู้เอาบัตรค่าเสน่ห์ใบนี้ไปใช้กับตัวยัยฉินขี้ประจบดีกว่า!
เพราะถึงอย่างไร ถ้าฉินเยว่มีเสน่ห์ขึ้นมา คนที่ได้ประโยชน์อย่างแท้จริงคือตัวเขา!
ก็เหมือนกับการศัลยกรรม
อกใหญ่ ก้นงอน หน้ารูปไข่ดูดี…ของพวกนี้ทำให้ผู้ชายมีความสุขกันทั้งนั้น!
ไม่เลวเลย!
ระหว่างที่เฉินชางคิดๆ อยู่ก็ดูเหมือนจะได้เข้าใจสัจธรรมในชีวิตหลายอย่าง
[ติ๊ง! ไอเท็มทั้งหมดใช้ได้กับตัวคุณเท่านั้น ใช้กับคนอื่นไม่ได้]
เฉินชางยอมแพ้แล้ว!
ก็ได้ๆ!
พวกนายบังคับฉันเองนะ มีเสน่ห์ก็มีเสน่ห์สิ!
[ติ๊ง! ค่าเสน่ห์ +3]
เฉินชางสูดหายใจลึกๆ ทีหนึ่ง เขารู้สึกว่าตอนนี้ถึงผายลมออกมาก็คงจะหอมแล้ว
ถึงอย่างไรค่าเสน่ห์ก็สูงขนาดนี้…
เป็นอย่างที่คิดจริงๆ ในเวลานี้ เมื่อเฉินชางหันหลังกลับไปอย่างงามสง่าพลางถอดถุงมือโยนทิ้ง อิริยาบถนี้ดูสะอาดเรียบร้อย หลังจากกลุ่มคนรอบข้างได้เห็นเข้าก็อดมองซ้ำไม่ได้ ที่แท้ ถุงมือก็ถอดทิ้งแบบนี้ได้งั้นเหรอ
ต้องไปเอาอย่างสักหน่อยแล้ว!
ฉินเยว่มองผู้ชายของตัวเอง อดยิ้มตาหยีขึ้นมาไม่ได้ ยิ่งมองก็ยิ่งเพลิน ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ
สายตาตนก็ยอดเยี่ยมมากเหมือนกัน!
แต่ว่า…
ฉินเยว่ลูบหน้าท้องที่ไม่เอาไหนของตน ถอนหายใจออกมา ทำไมถึงยังไม่ท้องเจ้าตัวน้อยสักทีล่ะ
ไม่ได้การแล้ว ยิ่งมองหมอนี่ก็ยิ่งรัก!
ต้องเริ่มเพิ่มการบ้านตั้งแต่วันนี้ไป!
คุณครูฉินจะช่วยสอนเขาทำการบ้านทุกขั้นตอนเอง!
….
การผ่าตัดเสร็จสิ้นแล้ว แต่จู่ๆ คนพวกนี้ก็ค่อนข้างอ้อยอิ่งหักใจไม่ลง
ความรู้สึกที่ได้เข้าผ่าตัดกับศาสตราจารย์เฉินยอมเยี่ยมจริงๆ!
น่าเสียดายที่พอจบครั้งนี้ไปก็ไม่มีโอกาสอีกแล้ว
กัวจื้อหย่งจับมือเฉินชางอย่างอาลัย “ศาสตราจารย์เฉิน คราวหน้าถ้ามีการผ่าตัดอีกต้องโทรหาผมด้วยนะ!
แค่เรียกผมก็จะมาทันที ใช่แล้ว ไม่คิดเงินเลยด้วย!”
เฉินชางเอ่ยยิ้มๆ “ครับ แน่นอนเลย ผู้อำนวยการกัว วันนี้ขอบคุณมากนะครับ ถ้าไม่มีคุณก็ยังไม่แน่ว่าการผ่าตัดจะเสร็จสมบูรณ์ได้”
กัวจื้อหย่งได้ฟังก็หน้าแดง เอ่ยขึ้นว่า “ศาสตราจารย์เฉิน คุณอย่าล้อกันเล่นเลย ผมคิดว่าความเข้าใจด้านศัลยกรรมโลหิตวิทยาของคุณไม่ด้อยไปกว่าผมแน่นอน แนวคิดแบบนี้ยอดเยี่ยมมา ากจริงๆ!”
ขณะที่เฉินชางกำลังจะปฏิเสธ
จี้เสวียหมิ่นผู้ อำนวยการแผนก ITD ที่อยู่ด้านข้างก็พยักหน้าเห็นด้วย
“ศาสตราจารย์เฉิน ผมพูดจริงๆ เลย ความเข้าใจด้าน ITD ของคุณ รวมถึงการใช้เทคนิคและอุปกรณ์ ITD ทำให้รู้สึกเหมือนได้ล้างหูใหม่เลยจริงๆ
คนแซ่จี้แน่ใจว่าตัวเองไม่เคยพลาดเนื้อหาตามวารสารมาก่อนเลย แต่ก็เพิ่งได้รู้จักแผนงานที่คุณเสนอขึ้นในวันนี้เป็นครั้งแรก
น่าเลื่อมใสจริงๆ!”
ครั้งนี้เฉินชางไม่ได้บ่ายเบี่ยงอีก แต่ยิ้มให้อย่างไม่ตอบรับไม่ปฏิเสธ “วันนี้ลำบากทุกคนแล้ว”
รอยยิ้มนี้ดูลึกลับมาก ในมุมมองของทุกคนยิ่งมั่นใจกว่าเดิมว่าเฉินชางเก่งกาจมาก
เฉินชางเอ่ยต่อว่า “รบกวนผู้อำนวยการเหอช่วยสรุปเคสวันนี้ให้หน่อยนะครับ พอถึงเวลาแล้วจะรวบรวมเป็นบทความฉบับหนึ่งแล้วทุกคนที่เข้าผ่าตัดในวันนี้ร่วมลงนาม ผมติดต่อกับทาง ‘ ‘เดอะแลนซิต’ ดู”