ตอนที่ 1231
บทที่ 1337 ชายผู้มีอำนาจ
October 22, 2026
การที่ได้รับเทคนิคเจาะสำรวจระดับสมบูรณ์แบบมาน่าพอใจมาก
เป้าหมายแรกที่เฉินชางนึกถึงก็คือเจ้าหม่าเซอะซะ
เขาอยากรู้มากว่าในหัวของเจ้าหม่าเซอะซะมีอะไรอยู่กันแน่
ถ้าเหล่าหม่ารู้ความคิดของตน เฉินชางมีความมั่นใจราวเจ็ดถึงแปดส่วนว่าเหล่าหม่าจะต้องให้การสนับสนุนไอเดียตนแน่ๆ
เหล่าหม่าเองก็คงอยากรู้เหมือนกันว่าในหัวตนมีอะไรอยู่กันแน่!
ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน
แต่ว่า…ซุนกว่างอวี่ให้ฉินเยว่เลิกงานก่อนเวลา
มีเรื่องน่าเสียดายเพียงอย่างเดียวคือ วันนี้เฉินชางเข้าเวรดึก มาอยู่ทำภารกิจกับเสี่ยวฉินให้สมบูรณ์ไม่ได้
ฉินเยว่มองเฉินชาง รู้สึกอยู่ตลอดว่างวันนี้หมอนี่ดูมีมาดอยู่บ้าง
แต่มีมาดที่ตรงไหนเธอก็มองไม่ออกเหมือนกัน
แต่เธอรู้สึกอยู่ตลอดว่าวันนี้เฉินชางดูดีเป็นพิเศษ ให้ความรู้สึกเหมือนปล่อยฟีโรโมนดึงดูดอย่างหนึ่ง
ความรู้สึกนี้ทำให้ฉินเยว่ค่อนข้างกังวลใจ!
ฉินเยว่เริ่มคิดๆ ดู แต่ก็คิดวิธีการดีๆ ไม่ออกสักอย่าง
“พาฉันไปเที่ยวที่แผนกฉุกเฉินด้วยได้ไหม!” ฉินเยว่เอ่ยยิ้มๆ
เฉินชางได้ฟังก็ฉงน เอ่ยถามไปทันที “แผนกฉุกเฉินมีอะไรน่าเที่ยวกัน!”
ฉินเยว่เบะปากทันที “วันนี้แซ่ฉินจะไปประกาศตัวแสดงความเป็นเจ้าของไงล่ะ!”
เฉินชางหัวเราะฮ่าๆ ขึ้นมาทันที
“คนที่นั่นใครบ้างจะไม่รู้ว่าฉันมีสาวสวยแซ่ฉินอยู่!”
ฉินเยว่ได้ยินก็ยิ้มออกมา มองเฉินชางอย่างพึงพอใจ กล่าวอย่างจริงจังว่า “เฉินชาง!”
เฉินชางผงะไปเล็กน้อย “อะไร”
ฉินเยว่ใช้นิ้วไล้แก้มของเฉินชาง เอ่ยกระซิบว่า “ทำไมวันนี้ฉันรู้สึกว่านายมีเสน่ห์ขึ้นเรื่อยๆ กันนะ”
เฉินชางตะลึงไปทันที!
จากนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าค่าเสน่ห์ของตนเพิ่มขึ้นมาสามแต้ม
ดูเหมือนสัญชาตญาณของผู้หญิงจะน่ากลัวจริงๆ!
เฉินชางกลอกตาใส่ “คงเป็นเพราะอายุเข้าใกล้เลขสามขึ้นเรื่อยๆ แล้ว ถึงยังไง…ช่วงสามสิบก็เป็นวัยแบ่งบานของผู้ชายนี่!”
ฉินเยว่ฉุนขึ้นมาทันที “งั้นหนุ่มดอกไม้อย่างนายต้องระวังตัวไว้หน่อยล่ะ อย่าไปดึงดูดแมลงที่ไหนมา! ระวังฉันจะขยี้ดอกไม้ให้เละ!”
ระหว่างที่พูด ฉินเยว่เชิดทรวงอกนูนเด่นของตนเล็กน้อย
เฉินชางคิดว่าถ้าหากฉินเยว่เปลือยอก ถึงจะมีเสน่ห์มากกว่า…
เฉินชางหัวเราะ “แน่นอนอยู่แล้ว ดอกไม้อย่างฉันแบ่งบานเพื่อเธอคนเดียว!”
ระหว่างที่ทั้งสองพูดคุยกัน พลันมีเสียงหนึ่งแว่วเข้ามา
“อี๋…เลี่ยนจริงๆ!”
เฉินชางหันกลับไป พบว่าเป็นเหล่าหม่า เวลานี้หม่าเยว่ฮุยโก่งตัว เดินโดยแบะปลายเท้าออก ท่าทางเหมือนกับ…คนไข้ขาโก่งผสมหลังค่อม!
ฉินเยว่รู้จักเหล่าหม่า เธอหน้าแดงขึ้นมา เอ่ยกับเฉินชางว่า “ฉันกลับก่อนนะ นายอย่าลืมกินมื้อเย็นล่ะ
ไว้พบกันใหม่ค่ะ หัวหน้าหม่า!”
พูดจบก็เดินจ้ำออกไปโดยไม่หันมาเลย
หม่าเยว่ฮุยมองฉินเยว่ อดถอนหายใจอย่างหดหู่ไม่ได้ เอ่ยกับเฉินชางว่า “ชางเอ๋อร์ นายบอกมาสิว่านายทำบุญที่ไหนมา ถึงได้เจอสาวน้อยแสนดีแบบนี้!
อย่างนายเต็มที่ก็เป็นแค่หมาวัดเท่านั้น!”
เฉินชางพลันหงุดหงิดจนฟาดสะโพกเหล่าหม่าไปทีหนึ่ง
เหล่าหม่าร้องโอดครวญเหมือนจิตใจแหลกสลาย
จากนั้นหลัวเล่อ ภรรยาของหม่าเยว่ฮุยก็เดินเข้ามา
ต้องบอกเลยว่าภรรยาคนนี้ของเหล่าหม่าแสนดีจริงๆ
ตลอดสองวันที่เหล่าหม่าอยู่โรงพยาบาลเธอก็คอยมาหาตลอด เอาใจใส่ดีมาก!
เฉินชางยิ้มให้ “สวัสดีครับพี่สะใภ้!”
หลัวเล่อพยักหน้าแย้มยิ้ม “ที่เพิ่งออกไปเมื่อกี้คือภรรยาเธอเหรอ”
เฉินชางพยักหน้ารับ “ใช่ครับ!”
หลัวเล่อแย้มยิ้มคุยเล่นกับเฉินชาง ไม่สนใจเหล่าหม่าที่ร้องโอดโอยอยู่
“เหมาะสมกันจริงๆ!”
เหล่าหม่าไม่พอใจ ลูบก้นเอ่ยไปว่า “เหมาะสมกันที่ไหน เฉินชาง…”
ในขณะที่เหล่าหม่ากำลังจะพูดป้ายสีเฉินชาง หลัวเล่อก็เอ่ยออกมาว่า “ถ้าฉันรู้จักเฉินชางเร็วกว่านี้สักหน่อย ฉันก็ยอมโสดสิบกว่าปีเพื่อรอเขา
คุณดูสิว่าเฉินชางหล่อแค่ไหน แถมยังมีความสามารถอีก แต่จุดสำคัญก็คือความหล่ออยู่ดี!
ส่วนคุณน่ะ เหล่าหม่า ถ้าคุณมีเวลาว่างก็หัดเรียนรู้จากเฉินชางเข้าไว้!
ช่างเถอะ คุณเรียนไม่ไหวหรอก! มันคือพรสวรรค์!”
เหล่าหม่าแทบจะร้องไห้จริงๆ แล้ว!