บทที่ 1394 เป็นคนน่าคบหา!

ตอนที่ 1394 เป็นคนน่าคบหา!

หลิวฉวนเห็นอาหารเลิศรสของอาจารย์เฉินแล้ว ในใจสำนึกผิดและหงุดหงิดอย่างยิ่ง! เฮ้อ! ใครใช้ให้นายปากพลอยกัน! พอคิดมาถึงตรงนี้ หลิวฉวนนึกอยากตบปากตัวเองขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ขณะที่เครื่องบินจอดนิ่ง ในช่วงที่เตรียมจะลงจากเครื่อง หลิวฉวนมองห้องโดยสารเฟิร์สคลาสของตนอย่างอาลัยอาวรณ์ เฮ้อ ต่อไปนี้คงไม่มีโอกาสได้นั่งชั้นเฟิร์สคลาสหรูหราแบบนี้แล้ว

ในเวลานี้ แอร์โฮสเตสเอ่ยกับหลิวฉวนว่า “คุณผู้ชายคะ กรุณาตรวจสอบสัมภาระของคุณด้วย เตรียมตัวลงเครื่องได้แล้วค่ะ” หลิวฉวนถอนหายใจ “ขอเวลาสักเดี๋ยวเถอะ ให้พวกเขาลงไปก่อนเลย”

ไม่มีอะไรมาก เขาแค่อยากจะมองชั้นเฟิร์สคลาสที่หรูหรานี้และ… แอร์โฮสเตสให้นานขึ้น! เขาเลื่อนดูโมเมนต์ไปด้วย พอเห็นฉากคฤหาสน์สวยหรูที่พวกผู้อำนวยการสวีถ่ายลง มองๆ ไปแล้ว… เชี่ย นี่มันเครื่องบินไพรเวทเหรอ หลิวฉวนตาสว่างทันที จู่ๆ เขาตระหนักได้ว่าตัวเองพลาดอะไรไปแล้ว… ถูกต้อง! ตนพลาดเที่ยวบินไพรเวทหรูหราที่มีเพียงครั้งเดียวในชีวิตไปแล้ว!

เขาอดส่งข้อความไปหาผู้อำนวยการสวีไม่ได้ ‘ผู้อำนวยการ ผมถึงเมืองหลวงแล้ว ทางพวกคุณ…’ หลังจากสวีจื่อหมิงโพสต์โมเมนต์เสร็จก็ไม่ได้ทำอะไรอีก แต่เฝ้ารอให้คนอื่นมาถามว่าเขาอยู่ที่ไหน ทันทีที่เห็นหลิวฉวนทักมาก็ยิ้มออกมาอย่างสำราญใจ ‘อยู่นิวยอร์กนะ เพิ่งลงจากเครื่องเลย แถมยังเป็นเครื่องบินส่วนตัวด้วยนะ’ พิมพ์จบก็ส่งรูปที่เตรียมเอาไว้ไป

พอหลิวฉวนเห็นรูปก็อดรู้สึกเหมือนถูกมีดคว้านหัวใจไม่ได้ อันที่จริง… เจ้าหมอนี่จงใจอวดเบ่งใส่เขาชัดๆ! พอเห็นภาพเซลฟี่ของผู้อำนวยการสวีบนเฮลิคอปเตอร์ ฉากหลังคือนิวยอร์กยามราตรี ยังคงมองเห็นรูปปั้นเทพีเสรีภาพในอ่าวนิวยอร์กได้รางๆ… ต่อจากนั้นยังมีรูปเครื่องบินไพรเวทเจ็ทลำใหญ่ภาพหนึ่ง เขาจำโลโก้นี้ได้ ดูเหมือนจะอ่านว่ากัลฟ์สตรีม!

เวลานี้ในใจของหลิวฉวนปรากฏเพียงสามคำเท่านั้น ปากพาซวย! ในเวลานี้พอได้เห็นเครื่องบินส่วนตัว จู่ๆ ชั้นเฟิร์สคลาสก็ไม่น่าพิศมัยแล้ว เขาลุกขึ้นลงจากเครื่อง หลังจากออกมาแล้วก็ได้พบกับหลิวจื้อโจว อาจารย์ของตนพอดี ที่แท้ก็มาไฟล์ทเดียวกัน

“อาจารย์! คุณก็มาไฟล์ทนี้ด้วยเหรอครับ” หลิวฉวนถามด้วยรอยยิ้มหลิวจื้อโจวขมวดคิ้ว “ใช่! ทำไมนายมาคนเดียวละ พวกศาสตราจารย์เฉินไปไหน”หลิวฉวนเองก็เอ่ยถามในเวลาเดียวกัน “เอ๊ะ อาจารย์ทำไมคุณมาคนเดียวละครับ พวกผู้อำนวยการหวังละ”ทั้งสองเปิดประโยคขึ้นพร้อมกัน คำถามก็เหมือนกันจนน่าตกใจ! ชั่วขณะนั้น สองศิษย์อาจารย์อดตะลึงไม่ได้ ทั้งสองสบตากันอยู่เจ็ดถึงแปดวินาทีเต็ม จากนั้นก็ถอนหายใจยาวๆ ออกมาพร้อมกัน“เฮ้อ…”จากนั้นหลิวฉวนเป็นฝ่ายหิ้วกระเป๋าเดินทางให้อาจารย์ด้วยตัวเอง ทั้งสองประคองกันจากไปเช่นนี้!“ทำไมตอนอยู่บนเครื่องฉันไม่เห็นนายเลยละ”“ใช่! ผมอยู่ชั้นเฟิร์สคลาสครับ เฮ้อ… เฟิร์สคลาสก็ไม่ค่อยสบายเท่าไรเลย” หลิวฉวนนึกถึงเครื่องบินส่วนตัวจากนั้นก็ถอนหายใจ“ไสหัวไป!”ตอนที่หลิวจื้อโจวจากไปเพียงลำพังได้เข้าใจประโยคหนึ่งขึ้นมา น้ำเงินเกิดจากครามแต่เข้มกว่าคราม ประโยคนี้ไม่ไร้เหตุผลเลย หลิวฉวนมองแผ่นหลังของอาจารย์ที่ห่างออกไปอย่างจนปัญญา สูดหายใจเข้าลึกๆ ฉันผิดเอง…