บทที่ 1395 คนรวยก็มีแบ่งแยกชนชั้นเหมือนกัน

ตอนที่ 1395 คนรวยก็มีแบ่งแยกชนชั้นเหมือนกัน

เที่ยวบินตรงจากนิวยอร์กสู่เมืองหลวงประเทศจีน ใช้เวลาราวเจ็ดถึงแปดชั่วโมง บนเครื่องบินไพรเวทเจ็ทมีตั้งแต่พ่อครัวส่วนตัว บาร์เทนเดอร์ส่วนตัว ไปจนถึงแอร์โฮสเตสประจำเครื่อง… เฉินชางตระหนักได้ว่า คนรวยก็มีแบ่งแยกชนชั้นเหมือนกัน โดยเฉพาะเมื่อรีฟส์บอกเฉินชางว่า พ่อครัวคือเชฟมิชลินสามดาว แต่ประจำอยู่ที่ตระกูลเคิร์ตมาสิบห้าปีแล้ว ถึงขั้นที่ว่าในสายตาของมหาเศรษฐีเหล่านี้ เครื่องบินส่วนตัว เรือยอร์ชส่วนตัว ตลอดจนคฤหาสน์ใหญ่และรถหรู ไม่ใช่ของที่จะเอามาโอ้อวดเปรียบเทียบกันอีกต่อไป สิ่งที่พวกเขาเอามาเปรียบเทียบกันคือซอฟต์พาวเวอร์ ยกตัวอย่างเช่นพ่อครัวในตระกูลเป็นใคร ครูสอนกอล์ฟคือไทเกอร์ วูดส์ อะไรทำนองนั้น…

แต่ว่าซอฟต์พาวเวอร์ที่สุดยอดที่สุดย่อมเป็นการมีสุขภาพแข็งแรงอย่างไม่ต้องสงสัย! พอคุยกันมาถึงช่วงท้ายสุด รีฟส์หยิบบัตรเงินสดอีกใบออกมา เตรียมไว้ให้เฉินชางพลางเอ่ยว่า “ศาสตราจารย์เฉิน ผมรู้ว่าออกจะดูอวดดีไปหน่อย แต่ผมหวังว่าคุณจะยอมช่วยผมสักเรื่องครับ” รีฟส์เอ่ยอย่างจริงจัง

เฉินชางอดตะลึงไปเล็กน้อยไม่ได้ ให้เงินยี่สิบล้านดอลลาร์ก็มากพอแล้ว ตอนนี้จะให้บัตรอีกใบด้วย รีฟส์คิดจะทำอะไรกัน “ช่วยอะไรครับ” เฉินชางไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ แต่เอ่ยถาม

รีฟส์เอ่ยว่า “คุณพ่อของผมเป็นโรคหัวใจ เป็นไปได้ ผมหวังว่าถ้าตกอยู่ในสถานการณ์วิกฤตจะได้รับการรักษาจากคุณ นี่คือเงินมัดจำสิบล้านดอลลาร์ครับ!” เฉินชางตะลึงงันไปทันที! เขาขมวดคิ้ว กล่าวว่า “ผมยินดีครับ แต่ว่า… ไม่จำเป็นต้องวางมัดจำเลย ให้การรักษาเพื่อนไม่จำเป็นต้องเอาเงินมาจ่ายหรอกครับ”

หลังจากรีฟส์ได้ยินเฉินชางตอบตกลงก็ดีใจขึ้นมาในทันใด บังคับยัดเยียดบัตรให้เฉินชาง! “ผมดีใจมากที่คุณรับปาก แต่ว่าคุณจำเป็นต้องรับเงินนี้ไว้นะครับ” ดึงดันกันอยู่สักพัก รีฟส์บอกจะเพิ่มวงเงินให้สูงขึ้นตามความน่าเชื่อถือ เฉินชางจึงหมดทางเลือก เขาอดถอนหายใจไม่ได้ ให้เงินมากเกินไป! มากเกินไปแล้วจริงๆ ตอนแรกได้มายี่สิบล้านดอลลาร์ ตอนนี้ได้มาอีกสิบล้านดอลลาร์ ตีเป็นเงินหยวนก็เกือบสองร้อยล้านแล้ว

พอเห็นท่าทีของเฉินชาง รีฟส์เอ่ยอย่างจริงจังว่า “ศาสตราจารย์เฉิน อันที่จริง… เมื่อเทียบกับชีวิตแล้ว เงินจำนวนนี้เล็กน้อยมากสำหรับพวกเรา ถึงขั้นที่เทียบมูลค่ากับเครื่องบินเจ็ทกัลฟ์สตรีมรุ่น G700 ที่พวกเรานั่งอยู่ตอนนี้ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แต่เครื่องบินส่วนตัวเป็นแค่ยานพาหนะ ถึงขั้นที่เรียกว่าของเล่นเลยก็ได้ แต่สิ่งที่คุณต้องแบกรับคือชีวิตนะครับ!”เฉินชางชะงักไปเล็กน้อย สอบถามอย่างจริงจัง “เครื่องบินลำนี้แพงขนาดไหนครับ” เขามองกัลฟ์สตรีมที่หรูหราลำนี้แล้วค่อนข้างหวั่นไหว ถึงขั้นที่ตัดสินใจว่าในอนาคตจะซื้อไว้สักลำ ถึงยังไงในอนาคตก็ต้องเดินทางออกไปทำธุระนอกประเทศ ถ้ามีเครื่องบินส่วนตัว… คงจะสบายมากสินะรีฟส์เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ลำนี้คุณพ่อผมเป็นคนซื้อ เป็นรุ่น G700 ที่ปรับแต่งแบบเฉพาะตัว ราคาไม่ถึงร้อยล้านดอลลาร์ครับ แต่ตกรุ่นเกินไปแล้ว ผมไม่ชอบเท่าไร ถ้าคุณมีเวลาผมจะพาคุณไปชมเรือยอร์ชของผม มันเป็นเรือยอร์ชที่ใหญ่และสวยที่สุดในงานเทศกาลเรือยอร์ชโมร็อกโกปี 2019 ได้มาในราคาสามร้อยล้านดอลลาร์เท่านั้นครับ!”เฉินชางอ้าปากค้าง เขาไม่เข้าใจโลกของอภิมหาเศรษฐีเลยจริงๆ

ครอบครัวเคิร์ตเป็นตระกูลเก่าแก่ที่ทำธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์เจ้าใหญ่ที่สุดในนิวยอร์ก ปู่ทวดเป็นสมาชิกสภาคองเกรส ตระกูลนี้เริ่มรับงานซ่อมแซมทางรถไฟในยุคของแวนเดอร์บิลต์[1] จนร่ำรวยกลายเป็นตระกูลใหญ่ กว่าจะมาถึงสนามบินของเมืองหลวงก็เป็นเวลาสี่โมงกว่าแล้ว ประหยัดเวลากว่าเที่ยวบินปกติหนึ่งชั่วโมง

ณ สนามบินเมืองหลวง แสงตะวันส่องจ้า ดวงอาทิตย์ใหญ่จนน่าตกใจ ทำให้คนไม่อยากออกไป พอลงเครื่องแล้วก็ไม่มีใครมารอรับ หลังจากรีฟส์ออกมาพร้อมกับผู้ช่วยและบอดี้การ์ด พอเห็นแสงตะวันเจิดจ้าบนฟ้า ผู้ช่วยก็รีบกางร่มทันที “มีคนมารับไหมครับ”เฉินชางหน้าแดง “เดี๋ยวเรียกแท็กซี่ครับ…”

ในเวลานี้ รีฟส์ยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ผมจะโทรติดต่อเอง ทุกคนรออยู่ในนี้สักครู่เถอะครับ” ผู้ช่วยรีบติดต่อไปหาโรงแรมฮิลตันอย่างรวดเร็ว ซึ่งอีกฝ่ายก็ส่งรถมารับแล้ว ทั้งคณะถึงได้เดินออกไปด้านนอกสนามบิน