บทที่ 1403 เนื้องอกขนาดเท่าลูกบาสเก็ตบอล

ตอนที่ 1403 เนื้องอกขนาดเท่าลูกบาสเก็ตบอล

กลับถึงห้องทำงาน

เสี้ยวรุ่นฟางพลางทอดถอนใจกับความสามารถในการดึงดูดเงินทุนของเฉินชาง พลางทำความเข้าใจกับเรื่องที่เฉินชางออกไปขายหน้าอีกครั้ง!

ก่อนผู้นำอาวุโสจะจากไป ได้พูดกับเฉินชางอย่างจริงจังต่อหน้าทุกคน “ศูนย์วิจัยการผ่าตัดโดยที่หัวใจไม่หยุดเต้นเป็นโครงการที่คุณรับผิดชอบ ตั้งใจทำให้ดี เราจะสนับสนุนอย่างเต็มความสามารถ นอกจากนี้ งานส่วนอื่นๆ ในโครงการ คุณลงมือทำได้เลย ทำออกมาให้ดี ผมจะคอยติดตามโครงการนี้นะครับ”

คำพูดนี้พูดกับเฉินชาง ในขณะเดียวกันก็พูดกับทุกคนด้วย

รีฟส์ เคิร์ตเห็นแบบนี้ก็อดขำไม่ได้

เฉินชางเองก็คิดไม่ถึงว่า การบริจาคเงินครั้งนี้จะทำให้เกิดเรื่องแบบนี้

สีหน้าของทุกคนล้วนไม่สู้ดีนัก ความหมายของผู้นำอาวุโสชัดเจนมาก

ความหมายก็คือพวกเขาอย่าคิดหาเรื่องศูนย์วิจัยการผ่าตัดโดยที่หัวใจไม่หยุดเต้นเชียว

เฉินชางเองก็เข้าใจทันที

เบื้องหลังของการบริจาคเงินที่ดูเหมือนเรียบง่าย กลับช่วยขจัดปัญหาในการพัฒนาของศูนย์วิจัยการผ่าตัดโดยที่หัวใจไม่หยุดเต้นของตนได้อย่างมาก

ผู้นำอาวุโสพูดขนาดนี้ เฉินชางเชื่อว่าคนทั่วไปไม่กล้ามาหาเรื่อง

ผู้นำอาวุโสเพิ่งเดินออกไป ก็ย้อนกลับมามองมือของเฉินชาง พร้อมมองเฉินชางด้วยสายตาแปลกประหลาดและอดพูดไม่ได้ “ไม่เป็นอะไรมากใช่ไหมครับ ต่อไปทำอะไรใช้สมองหน่อย”

เฉินชางหน้าแดง คิดไม่ถึงว่าผู้นำอาวุโสจะรู้เรื่องนี้… น่าอายสุดๆ ไปเลย!

“ไม่เป็นไรครับๆ แค่แผลถลอก”

เฉินชางพูดจบยังอุตส่าห์เคลื่อนไหวนิ้วมือให้ดู

เสี้ยวรุ่นฟางเรียกเฉินชางมาที่ห้องทำงาน

“คุณนะคุณ โตป่านนี้แล้ว ต่อไปห้ามใจร้อนแบบนี้อีกนะ!” เสี้ยวรุ่นฟางมองเฉินชางพร้อมยิ้มพูด

เฉินชางยิ้มอย่างอึดอัด “รู้แล้วครับ หัวหน้าเสี้ยว ขอบคุณครับ”

เสี้ยวรุ่นฟางพูดต่อว่า “ผู้นำอนุมัติแล้ว ตัดสินใจจะค่อยๆ เบิกเงินสองพันล้านภายในเวลาสามปี ตั้งใจทำให้ดี จริงสิ ต่อไป…ดูแลตัวเองให้ดี คุณไม่ใช่ชายหนุ่มธรรมดาอีกต่อไปแล้ว หากมีอะไรเกิดขึ้นกับคุณ โครงการกว่าสองพันล้านของเราจะสูญเปล่า”

หลังจากทั้งสองพูดคุยกันเรื่อยเปื่อย เฉินชางก็เตรียมจะกลับ

ตอนนี้เอง จู่ๆ เฉาอวี่ก็โทรเข้ามา

“ศาสตราจารย์เฉิน คุณอยู่ไหน”

เฉินชางอึ้ง “รัฐมนตรีเฉา ผมอยู่กระทรวงสาธารณสุข หัวหน้าเสี้ยวก็อยู่ที่นี่ด้วยครับ”

เฉาอวี่อึ้งไปทันที แต่ไม่ได้ถามว่าเพราะอะไร “ผมไปเดี๋ยวนี้เลยครับ”

เฉาอวี่พูดจบก็ไม่ได้ถามอย่างอื่น วางสายไปเลย

ไม่นาน เฉาอวี่ก็รีบเข้าห้องทำงานมา โดยมีผู้ช่วยตามมาด้วย

“ศาสตราจารย์เฉิน ในที่สุดคุณก็กลับประเทศแล้ว!”

เฉาอวี่โผกอดเฉินชางด้วยความดีใจ

เฉินชางอึ้ง “เกิดอะไรขึ้นครับ รัฐมนตรีเฉา”

เฉาอวี่กำลังจะพูดอะไรสักอย่าง จู่ๆ ก็เห็นว่าบนมือของเฉินชางมีผ้าก๊อซพันอยู่ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที

“มือ…มือคุณเป็นอะไร”

เฉินชางยังไม่ทันตอบ เสี้ยวรุ่นฟางก็เอาคลิปวิดีโอให้เฉาอวี่ดู

“คุณลองดูแล้วจะรู้เอง!”

เฉาอวี่ดูจบ ไม่เพียงแค่ไม่ได้ดีใจหรือประทับใจ แต่กลับอึ้งไป

เขาก้มดูมือเฉินชางด้วยสีหน้าซีดเซียว ครูใหญ่ก็ยังไม่ได้พูดอะไร

เฉินชางเห็นแบบนี้ก็งุนงงขึ้นมา

เขาไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์ เรื่องอะไรกัน

ครูใหญ่ เฉาอวี่อดถอนหายใจยาวไม่ได้