บทที่ 1404 สิ่งเดียวที่อาลัยอาวรณ์

ตอนที่ 1404 สิ่งเดียวที่อาลัยอาวรณ์ เฉาอวี่คิดๆ แล้วก็เห็นด้วย

“ไปกันเถอะ”

เสี้ยวรุ่นฟางมองเลขาแวบหนึ่ง

“ไปดูด้วยกันแล้วกัน”

พูดจบทุกคนก็เดินทางไปที่โรงพยาบาลฟู่วาย

ระยะทางไม่ไกลมาก บวกกับระหว่างทางเฉาอวี่คอยเร่งคนขับ จึงขับค่อนข้างไว

ไม่นานก็ไปถึงโรงพยาบาลฟู่วาย

ในฐานะที่โรงพยาบาลฟู่วายเป็นสภาวิทยาศาสตร์ประเทศจีน พัฒนาการด้านหลอดเลือดหัวใจของที่นี่ถือว่ามีความก้าวหน้ามาก

ระหว่างที่คุยกัน ทุกคนก็ได้เดินไปที่แผนกศัลยกรรมหลอดเลือด

ตอนนี้ภายในห้องทำงานห้องใหญ่ มีคนสิบกว่าคนล้อม

ทุกคนเห็นพวกเฉาอวี่และเสี้ยวรุ่นฟางเข้ามา ต่างพยักหน้า แต่ไม่ได้พูดอะไร

“ผู้อำนวยการฉี ท่านนี้คือเฉินชาง”

ฉีหนานได้ยินว่าเฉินชางมาแล้ว ก็เหลือบมองและพูดพร้อมเสียงทุ้มต่ำ

“สวัสดีครับศาสตราจารย์เฉิน!”

เฉินชางพยักหน้า

“สวัสดีครับผู้อำนวยการฉี!”

หลังจากพูดจบ ฉีหนานก็เข้าเรื่องทันที

“ซือคง อธิบายสถานการณ์ของคนไข้ให้ศาสตราจารย์เฉินฟังหน่อยครับ”

หลังจากเฉินชางได้ยินชื่อซือคงก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

นี่มันซือคงที่แข่งกับตนในการแข่งขันทักษะศัลยกรรมหัวใจไม่ใช่หรือ

และมาจากมหาวิทยาลัยเดียวกับอาจารย์เมิ่ง

ซือคงที่ได้เจอเฉินชางอีกครั้งก็พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

พูดจบ ก็ฉายบันทึกอาการของคนไข้บนจอโทรทัศน์แล้วเริ่มอธิบาย

“คนไข้เพศชาย อายุเจ็ดสิบหกปี… เป็นเนื้องอกหลอดเลือดนอกร่างกาย… ปีก่อนหลังจากที่เราปรึกษากับศัลยแพทย์เฉพาะทางชาวอเมริกัน อีกฝ่ายแนะนำให้ปิดกั้นหลอดเลือดผ่านทางสายสวนหลอดเลือด จากนั้นใส่ใยแก้วนำแสงเข้าไปทำลายเนื้องอกหลอดเลือดด้วยเลเซอร์ ตอนนั้นผลลัพธ์ชัดเจนมาก ได้ผลดีมาก แม้ว่าการเจริญเติบโตของเนื้องอกหลอดเลือดได้รับการควบคุม แต่พื้นผิวของเนื้องอกหลอดเลือดกลับบางขึ้น การไหลเวียนของเลือดแย่มาก หลังจากแผลผิวหนังบริเวณที่ถูกสอดใยแก้วนำแสงเข้าไปแตกออกก็สมานกันช้ามาก”

หลังจากซือคงอธิบายอาการ เฉินชางวิเคราะห์อย่างต่อเนื่องว่าจะจัดการอย่างไร ทว่าครู่หนึ่งหลังจากนั้น เฉินชางก็ตัดสินใจไปพบคนไข้

“ผู้อำนวยการฉีครับ ผมขอไปเยี่ยมคนไข้ครับ!”

ฉีหนานพยักหน้า พาเฉินชางไปที่ห้องคนไข้ VIP

หลังจากเข้ามา เฉินชางเห็นชายชราคนหนึ่งถือไม้เท้า ไม่ได้ใส่กางเกง ชุดคนไข้ตัวใหญ่บังส่วนล่างเอาไว้ อีกมือหนึ่งถือปากกา เขียนบนกระดานร่าง ในปากพึมพำเป็นระยะๆ

เฉินชางมองสูตรอันซับซ้อนที่อ่านไม่เข้าใจบนผนังแล้วอึ้งไปทันที

“ศาสตราจารย์จู ทำไมลุกขึ้นอีกแล้วละ พักผ่อนเถอะครับ”

ผู้อำนวยการฉีเห็นศาสตราจารย์จูลุกจากเตียงแล้วทั้งโกรธทั้งขำ

ตอนนี้เอง ศาสตราจารย์จูที่หมุนตัวกลับมาเห็นคนเยอะขนาดนี้ก็หัวเราะ

“ฮ่าๆ ผมกลัวว่าจะจากไปไวเกินไป ไม่ได้ทิ้งอะไรไว้ให้คนรุ่นหลัง…”

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนอดอึ้งไม่ได้

ตอนนี้เอง เฉินชางก็ได้เห็นรูปร่างหน้าตาของศาสตราจารย์จู ดวงตาของเขาชัดเจน ไม่เหมือนสายตาของคนอายุเท่านี้ ท่าทางดูเป็นมิตรกว่าในรูป โดยเฉพาะตอนยิ้ม ทำให้ทุกคนรู้สึกดีมาก!

ทว่าเนื้องอกหลอดเลือดที่นูนขึ้นมาตรงบั้นท้าย ทำให้เหมือน… สัตว์ประหลาดที่น่ากลัวอย่างไรอย่างนั้น ถึงขั้นที่สายตาของเฉินชางจับจังหวะการเต้นของซาโคมานั่นได้

ฉีหนานเห็นท่าทางของผู้อาวุโสก็อดพูดไม่ได้

“เอาเถอะครับ อาจารย์จู ไม่เป็นไรหรอกครับ”

ระหว่างที่พูด ฉีหนานก็พยุงศาสตราจารย์จูขึ้นไปนอนบนเตียง

“มาครับ เราเชิญผู้เชี่ยวชาญท่านหนึ่งมา ให้เขาดูอาการของคุณหน่อยนะครับ”

ศาสตราจารย์จูพยักหน้าพร้อมเสียงหัวเราะฮ่าๆ

เหมือนว่ารอยยิ้มได้ประทับอยู่บนใบหน้าของศาสตราจารย์จูตลอดเวลาอย่างไรอย่างนั้น

ซาโคมาใหญ่มาก ถึงขั้นมองเห็นรูปร่างของหลอดเลือดสีแดงสดได้

เฉินชางเห็นแล้วตื่นเต้นเล็กน้อย!

ศาสตราจารย์จูทั้งนอนราบและเดินไขว้ได้ เพราะจะมีเลือดออกได้ตลอดเวลา