บทที่ 1409 ตะลึง! ศาสตราจารย์เฉินถูกจัดการเป็นครั้งแรก!

ตอนที่ 1409 ตะลึง! ศาสตราจารย์เฉินถูกจัดการเป็นครั้งแรก! สงครามนองเลือดที่กินเวลานานประมาณหกชั่วโมง จากความร่วมมือของหัวหน้าแพทย์เจ็ดแปดคน ในที่สุดการผ่าตัดก็เสร็จสิ้นแล้ว!

ทุกคนมองเนื้องอกที่กองเต็มถาด ผ้าก๊อซห้ามเลือดที่ใช้ไปไม่รู้เท่าไร การผ่าตัดกว่าแปดชั่วโมง ถ่ายเลือดไปมากถึงสี่พันมิลลิลิตร… โชคดีที่ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี

เฉินชางหันมองเส้นที่เต้นอย่างคงที่และตัวเลขต่างๆ บนจอภาพคลื่นไฟฟ้าหัวใจแล้วพอใจมาก สิ่งที่รับปากผู้เฒ่าจูไว้ เขาทำได้แล้ว เฉินชางคิดถึงตรงนี้ก็อดยิ้มไม่ได้

เฉินชางเคลื่อนไหวร่างกายเล็กน้อยแล้วรู้สึกไม่ค่อยสบายนัก ความเจ็บที่มีชัดเจนกว่าเดิม ถึงอย่างไรก็ใส่ถุงมือหลายชั้นมาเป็นเวลานานเกินไป ทั้งยังไม่มีหมอนช่วยหายใจหนึ่งพันใบอีก เพราะฉะนั้น… เจ็บก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

ตอนนี้เฉินชางอยากรีบไปถอดถุงมือออก ให้มือของเขาได้หายใจอย่างอิสระ พวกพยาบาลกำลังตั้งใจทำความสะอาดเครื่องมือ นี่ก็เป็นอีกหนึ่งงานใหญ่เช่นกัน พยาบาลทั้งสามจะต้องตรวจนับเครื่องมือมากกว่าสามรอบ

งานแบบนี้ดูเหมือนง่าย ความจริงยุ่งยากมาก และจำเป็นมาก ความจริง ในระหว่างการผ่าตัด ทุกคนควรมีคุณค่าของตนเอง ขาดไม่ได้แม้แต่คนเดียว! แม้เป็นเพียงแค่ซัพพอร์ตอันดับสาม ในช่วงเวลาสำคัญก็ขาดไม่ได้เช่นกัน ในขณะเดียวกัน ทุกการผ่าตัดที่ประสบความสำเร็จ ล้วนเป็นผลจากความร่วมมือของทีม

ความสำเร็จของการผ่าตัดนำพาความภาคภูมิใจมาให้กับหมอ หัวหน้าผู้เชี่ยวชาญทุกคนในห้องมองผู้เฒ่าที่นอนอยู่บนเตียงก็โล่งอกไปที โชคดีที่ท่านผ่านมาได้

ตอนนี้เอง ทุกคนหันมองเฉินชาง เขาเป็นตัวหลักของการผ่าตัดในครั้งนี้ ถ้าไม่ใช่เขา ใครจะเป็นแพทย์ผู้นำทีมได้ นอกจากนี้ เขาก็เป็นคนคิดวิธีการผ่าตัดอีกด้วย

นี่ทำให้ทุกคนอดสะเทือนใจไม่ได้ หรือว่าจะแพ้เด็กรุ่นใหม่แล้วจริงๆ แน่นอนว่าปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้! ความจริง มนุษย์ทุกคนล้วนชอบเปรียบเทียบ นี่เป็นเรื่องที่ดี แม้การปรากฏตัวของเฉินชางจะทำให้ทุกคนสะเทือนใจ แต่ก็ถือเป็นความตื่นเต้นและแรงบันดาลใจ บางทีชีวิตก็ต้องการเป้าหมายแบบนี้ เพื่อกระตุ้นให้เราก้าวหน้าอย่างต่อเนื่อง

“ลำบากแล้ว ขอบคุณครับศาสตราจารย์เฉิน!”

ฉีหนานมองเฉินชาง อดพูดไม่ได้ เฉินชางรีบโบกมือ ไม่ได้ลำพองใจ

“ช่วยผู้เฒ่าจูเป็นสิ่งที่ผมควรทำอยู่แล้ว! เมื่อเทียบกับสิ่งที่เขาทำเพื่อเรา สิ่งที่ผมทำเพื่อเขา เล็กน้อยมาก…”

นี่คือความในใจของเฉินชาง คนที่เสียสละเพื่อประเทศชาติ ปกป้องประเทศชาติ เฝ้าฐานต้ามัวมาห้าสิบปี นำพาความรุ่งโรจน์ให้กับประเทศชาติ แต่กลับไม่เคยได้รับความมั่งคั่ง ความจริงเฉินชางไม่มีความรู้สึกภาคภูมิใจเลยสักนิด สำหรับวีรบุรุษแบบนี้ สิ่งที่ตนทำ ความจริงไม่มากเลย…

ผู้เฒ่าจูถูกส่งตัวไปที่ห้องสังเกตอาการ ส่วนเฉินชางถอดถุงมือ เพื่อป้องกันไม่ให้คนแก่ติดเชื้อ เฉินชางใส่ถุงมือถึงสามชั้น ตอนที่เฉินชางถอดถุงมือ เผยให้เห็นมืออันซีดเซียว มือถูกแช่จนขาวซีดภายใต้เหงื่อ หลังมือยิ่งไม่ต้องพูดถึง ถึงขั้นมีเนื้อบางส่วนที่เน่าเสียซีดเซียว…

เฉินชางถอนหายใจ ต้องล้างแผลอีกแล้ว เดี๋ยวต้องจัดการเอง!

ตอนนี้เอง พวกพยาบาลที่อยู่ข้างหลังมาเห็นฉากนี้พอดี พลันตกใจจนหน้าซีด พยาบาลสาวคนหนึ่งถึงกับน้ำตาคลอ สุดท้ายทนไม่ไหว น้ำตาไหลลงมาอย่างควบคุมไม่อยู่

“เจ็บไหมคะ… ศาสตราจารย์เฉิน”

เฉินชางยิ้ม

“ไม่เจ็บครับ”

พูดจบเขาก็พูดกับพยาบาลต่อว่า

“ขอผ้าก๊อซ แหนบ ไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์…”

พยาบาลรีบไปเตรียม เฉินชางถอนหายใจ หลังจากใช้มือซ้ายทำแผลให้มือขวาเสร็จ เตรียมจะใช้มือขวาล้างแผลให้มือซ้าย…

ตอนนี้เอง พวกฉีหนานก็เสร็จงานเดินออกมา หลังจากเห็นหลังมือของเฉินชาง แต่ละคนอึ้งไปทันที ฉีหนานรับของในมือพยาบาลมา มองเฉินชางพร้อมรอยยิ้ม

“การล้างแผลของคุณดูไม่มืออาชีพเลย”

เฉินชางมองฉีหนาน พร้อมยิ้มพูด

“นี่ผมระดับปรมาจารย์เลยนะครับ!”