บทที่ 1410 ความจำยอมของเหล่าฉิน!

ตอนที่ 1410 ความจำยอมของเหล่าฉิน! คำพูดของผู้เฒ่าจู ทำให้ทุกคนหัวเราะไม่ได้ร้องไหไม่ออก ตาเฒานี่… แต่… จู่ๆ ทุกคนก็นึกถึงเรื่องหนึ่ง

ฉีหนานอดถามไม่ได้

“ยาสลบหมดฤทธิ์ไวขนาดนี้เลยเหรอ”

ระหว่างที่พูดก็มองหัวหน้าแผนกวิสัญญีแวบหนึ่ง หัวหน้าหยางจากแผนกวิสัญญีขมวดคิ้วทันที

“ไม่ใช่สิ ผมคิดว่าอย่างไรก็ต้องมากกว่าแปดชั่วโมงนะครับ ฟื้นมาไวขนาดนี้ได้อย่างไร”

คำพูดนี้ ทำให้ทุกคนอึ้งไป เฉินชางจึงยังไม่กลับ ไปเกลี้ยกล่อมผู้เฒ่าจูก่อนค่อยว่ากัน ทุกคนไปที่ห้องสังเกตอาการ เข้าไปก็เห็นว่าผู้เฒ่าตื่นอยู่และกำลังต่อรองกับหัวหน้าของแผนก ICU!

“ฉันอยู่วันเดียว! อยู่อีกแค่หนึ่งวันได้ไหม ฉันอยู่ที่นี่นานๆ ไม่ได้จริงๆ นะ!”

“ศาสตราจารย์จูครับ น้อยสุดสามวัน! น้อยกว่านี้ไม่ได้แล้วครับ!”

“แค่กรีดเนื้อออกมาก้อนหนึ่งเอง ไม่เป็นไรหรอก!”

ทุกคนเดินเข้าไปอย่างหัวเราะไม่ได้ร้องไหไม่ออก หลังจากผู้เฒ่าจูเห็นพวกฉีหนานและเฉาอวี่เดินเข้ามา ก็รีบเรียกให้เข้าไปหา

“รัฐมนตรีเฉา ผู้อำนวยการฉี พวกคุณคุยกับเขาหน่อย! เขาไม่ยอมฟังฉัน!”

ผู้เฒ่าจูเหมือนเห็นความหวัง ท่าทางดูกระปรี้กระเปร่ามาก ทำให้ทุกคนตกใจเล็กน้อย อิงตามสถานการณ์ปกติ ยาสลบของผู้เฒ่าน่าจะยังมีฤทธิ์ โดนยาสลบแปดชั่วโมงเข้าไป นอนหลับสิบห้าถึงสิบหกชั่วโมงยังเป็นไปได้ ถึงอย่างไรหลังจากผ่าตัด ร่างกายมนุษย์จะมีการรักษาและฟื้นตัวตามธรรมชาติ แต่… พวกเขาเพิ่งเคยเห็นคนที่โดนวางยาสลบไปแปดชั่วโมง ฟื้นขึ้นมาตั้งแต่หกชั่วโมงแรก

ฉีหนานยิ้มพูด

“ศาสตราจารย์จู เราเจอกันตรงกลาง สองวันได้ไหมครับ อีกสองวัน ผมให้คุณกลับห้องเดิม”

ผู้เฒ่าเงียบ ฉีหนานพูดต่อว่า

“เดี๋ยวผมให้พวกเขาอนุญาตให้เอาคอมพิวเตอร์ของคุณเข้ามาได้!”

ผู้เฒ่าจูได้ยินแล้วตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

“จริงเหรอ”

ฉีหนานพยักหน้า

“จริงครับ ผมรับปากคุณ แต่สองวันนี้คุณจะต้องเชื่อฟังเรา ห้ามกลับไป”

ผู้เฒ่าได้ยินแล้วดีใจขึ้นมาทันที คอมพิวเตอร์เครื่องนั้นเป็นของรักของหวงของเขาเชียว! ในนั้นเต็มไปด้วยเทคนิคสำคัญๆ และการวิเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์ทั้งชีวิตของเขา รวมถึงวิทยานิพนธ์จบการศึกษาของพวกลูกศิษย์ เป็นสิ่งที่เขารวบรวมมาทั้งชีวิต ที่สำคัญที่สุดคือ มีคอมพิวเตอร์เขาก็จะทำงานได้แล้ว จูเหอเชี่ยคิดถึงตรงนี้ก็ตัดสินใจประนีประนอม!

หลังจากแอดมิตที่โรงพยาบาล ฉีหนานกลัวว่าเขาจะเอาแต่ทำงาน จึงเอาคอมพิวเตอร์ของผู้เฒ่าไปให้ผู้ช่วยของผู้เฒ่าเก็บไว้ ตั้งนานกว่าจะเกลี้ยกล่อมผู้เฒ่าจูได้ ในที่สุดวิสัญญีแพทย์ก็อดถามคำถามที่อยากถามที่สุดจนได้!

“ศาสตราจารย์จู คุณโดนวางยาสลบ แต่แค่แป๊บเดียวก็ฟื้นแล้ว เมื่อก่อนก็เป็นแบบนี้เหรอ”

ทุกคนรอบข้างต่างจ้องผู้เฒ่า ผู้เฒ่าหน้าแดง

“เราเคยฝึกมาทั้งนั้น…”

ทันใดนั้น คำพูดหนึ่งทำให้ทุกคนงุนงง! เรื่องแบบนี้ฝึกได้ด้วยหรือ ผู้เฒ่าลังเลครู่หนึ่ง กำลังคิดว่าเล่าได้ไหม อาจจะเพราะคิดว่าไม่เป็นไร จึงพูดว่า

“ช่วงนั้นเป็นช่วงพิเศษ เราทำงานวิจัยลับกันอยู่ ข้างนอกมีพวกสายลับ เพื่อนร่วมงานหลายคนโดนจับตอนออกไปทำธุระ หลังจากโดนจับก็โดนวางยาสลบจนปล่อยความลับประเทศรั่วไหลออกไป ทุกคนจึงกัดฟัน เริ่มฝึกคุมสติ ลองมาหลายวิธีมาก ยาสลบก็เคยลอง”