บทที่ 1416 ความรักของพ่อดุจขุนเขา!

ตอนที่ 1416 ความรักของพ่อดุจขุนเขา! หญิงสาวตะลึง มองเฉินจื้อฟู่ ไม่ได้เปล่งเสียง เฉินจื้อฟู่สูดหายใจลึก บอกตามตรง เขาเตรียมตัวไว้แล้วหญิงคนนี้หลีกหนีได้ แต่เขาหลีกหนีไม่ได้ ผู้ใหญ่ควรชำระเรื่องที่ตัวเองทำ ถึงแม้แรงงานวัยห้าสิบปีคนนี้มีการศึกษาไม่มากไม่เข้าใจหลักการต่างๆ มากมาย แต่เขาเป็นพ่อคน รู้ว่าตอนนี้ลูกสาวเดินผิดทาง เขาเสียใจสุดแสน เขาตัดสินใจมาแทนลูกสาวต่อให้ลูกสาวคนนี้ไร้เดียงสาจริงๆ แต่…เขาเป็นพ่อ ความจริงความรักของพอก็เป็นแบบนี้ พร้อมให้อภัยและยิ่งใหญ่หลวง!เป็นความรักที่ไม่สนว่าจะได้กำไรหรือขาดทุน ลูกสาวทำผิด เขามาขอโทษ ลูกสาวเผชิญหน้าไม่ได้ ให้เขามาเผชิญหน้าแทนก็ได้มองหญิงที่อยู่ตรงหน้า เฉินจื้อฟู่เช็ดเหงื่อ “ผมคือพ่อของเฉินเสี่ยวลี่”หลังหญิงสาวได้ยินดังนั้นก็นึกว่าเฉินจื้อฟู่มาล้างแค้น เธอก็โกรธจนเลือดลมปั่นป่วน “คุณมาคิดบัญชีที่ฉันรังแกลูกสาวคุณหรือไง ใช่ ฉันเป็นคนแขวนป้ายเอง คุณทุบตีฉันสิ”คำพูดของหญิงสาวแน่วแน่มาก ทำให้เฉินจื้อฟู่พลันอึ้ง เขานึกไม่ถึงว่าจะเริ่มต้นแบบนี้“มาสิ ฉันก็นึกไม่ถึงว่าลูกสาวคุณจะฆ่าตัวตาย ฉันผิดเอง แต่คุณเคยคิดถึงความลำบากของฉันไหม ฉันก็มีลูกชาย ก็มีครอบครัวตอนลูกสาวคุณทำลายครอบครัวของฉัน ทำไมคุณไม่ก้าวออกมา” หญิงคนนั้นพูดไปพูดมาก็เริ่มเจือเสียงสะอื้นไห้เธอดึงแว่นตาดำลง ดวงตาร้องไห้จนแดงนานแล้ว “คุณมาทุบตีฉันสิ ฉันจะไม่โต้กลับ แล้วก็ไม่แจ้งตำรวจ จะไม่หาคนไปล้างแค้นด้วยลูกสาวคุณยังมีพ่อ แต่ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรทั้งนั้นแล้ว คุณรู้ไหม ฉันไม่มีสามีแล้ว ไม่มีครอบครัวแล้ว!คุณเข้าใจความเจ็บปวดของฉันไหมฉันแขวนแล้วทำไมได้แต่มองลูกสาวคุณอ่อยสามีฉันส่วนฉันระบายอารมณ์ไม่ได้เลยเหรอ”หญิงคนนั้นพูดพลางเช็ดน้ำตาในเวลานี้เองพลันมีเสียงตึงดังขึ้นทำให้หญิงสาวสะดุ้งโหยงเห็นเพียงว่าเฉินจื้อฟู่คุกเข่าลงตรงหน้าหญิงคนนั้น“ขอโทษ ผมผิดไปแล้ว ผมไม่ได้ดูแลลูกสาวดีๆเธอทำลายครอบครัวของคุณ ผมขอโทษผมหวังว่า… คุณจะปล่อยลูกสาวผมไปได้เธอเพิ่งจะยี่สิบ เส้นทางหลังจากนี้ยังอีกยาวไกลถ้าคุณติดป้ายแบบนี้ทั้งชีวิตเธอคงพังทลายแล้ว!ผมขอร้องคุณ คุณปล่อยเธอไปเถอะนะเงินนี้ ผมไม่เอาสักแดงเดียว คุณเอากลับไปทั้งหมดเลยลูกสาวผม ผมเลี้ยงเองสามีคุณให้เงินเธอไปเท่าไร คุณคิดเงินกับผมผมจะคืนแน่นอน”เฉินจื้อฟู่พูดภาษาจีนกลางสำเนียงท้องถิ่นออกมาถ้อยคำสะท้อนเปี่ยมพลัง ทำให้ทุกคนโดยรอบมองจนอึ้งและสั่นสะท้าน ใครก็ไม่นึกว่าเฉินจื้อฟู่จะคุกเข่าลงโดยตรงแม้แต่หญิงคนนั้นก็ทำอะไรไม่ถูกชั่วขณะเฉินชางรีบไปพยุงเฉินจื้อฟู่ขึ้นมา แต่เฉินจื้อฟู่ปัดมือเขา“คุณนาย ผมก็รู้ว่าคุณลำบาก ก็รู้ว่าลูกสาวผมโจมตีและสร้างความเสียหายให้คุณใหญ่หลวง ผมไม่เข้าข้างเธอผิดก็ว่าไปตามผิดแต่ตอนนี้เธอยังสลบไม่ฟื้นขึ้นมา ผมเป็นพ่อเลยมาขอโทษคุณก่อน ขอร้องให้คุณปล่อยเธอไปสักครั้ง”เวลานี้มีเด็กชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาเขาเดินมายืนข้างหญิงสาวหลังเห็นฉากนี้ก็เบิกตาโตมองเฉินจื้อฟู่ด้วยความสงสัยเขาเงยหน้ามองหญิงคนนั้นเด็กชายอายุไม่มาก ประมาณสิบห้าขวบ“คุณแม่… มีอะไรเหรอฮะ”หญิงคนนั้นแอบเช็ดน้ำตา “ไปพยุงคุณลุงขึ้นมาสิจ๊ะ”เด็กชายพยักหน้า เดินมาข้างเฉินจื้อฟู่อย่างระมัดระวัง